فهرست

یادداشت: نیمکت‌نشینی هارت، جذابیت سویا، استعداد دورتموند

گابریله مارکوتی
 
 
پپ گواردیولا در اولین بازیِ رسمی‌اش رویِ نیمکت منچستر سیتی نکاتِ زیادی برایِ بحث کردن پدید آورد. نتیجه‌یِ این بازی که پیروزیِ 1-2، با گل به خودیِ دقایقِ آخر مقابلِ ساندرلند بود، اهمیتِ کمتری نسبت به نمایشِ سیتی و تصمیماتِ پپ داشت.
 
اولین تصمیم مهم سازمانِ دفاعیِ سیتی بود، چیزی که تا به حال در انگلیس ندیده بودیم. نیکولاس اوتامندی رویِ نیمکت نشسته بود و الکساندر کولاروف به جایش کنارِ جان استونزِ تازه‌وارد در مرکزِ خطِ دفاعی قرار گرفته بود. باکاری سانیا و گائل کلیشی دو فولبکِ سیتی بودند و فرناندینیو هم به عنوانِ هافبکِ دفاعی وظیفه‌یِ پوشش و حمایت از بک‌فورش را داشت. اما این چینش فقط زمانی بود که سیتی توپ نداشت.
 
وقتی سیتی صاحب توپ می‌شد فرناندینیو بینِ دو مدافعِ مرکزی قرار می‌گرفت و سانیا و کلیشی به مرکزِ زمین به عنوانِ دو هافبکِ میانی منتقل می‌شدند و وظایفِ بازیسازی رویِ دوششان می‌افتاد. این تصمیم از سویِ گواردیولا نتایجِ مثبت و منفی داشت. مسئله مهم اینجاست که آیا این او به استفاده از این سیستم ادامه خواهد داد یا نه. خیلی فرق دارد بازی در چنین پستی را به دنی آلوس بسپاری یا به سانیا که در فوریه 34 ساله می‌شود. در موردِ کولاروف هم او قطعا پا به توپش از اوتامندی بهتر است، اما دلیلی داشته که تا به حال به عنوانِ مدافعِ مرکزی بازی نکرده است.
 
تصمیمِ بزرگِ دیگرِ گواردیولا نیمکت‌نشین کردنِ جو هارت بود و قرار دادنِ ویلی کابایرو درونِ دروازه بود. توضیحِ گواردیولا در این باره این بود که کابایرو پیش‌فصلِ خوبی را پشت سر گذاشته است. قطعا خودِ گواردیولا هم می‌داند که این دلیلی خیلی ساده‌انگارانه است و باید در ادامه توضیحی کامل‌تر برایِ دفاع از تصمیمش ارائه دهد. تئوری‌ای که به گوش می‌رسد این است که او نیاز به دروازه‌بانی دارد که نقشِ "سوئیپر-کیپر" را برایِ تیمش بازی کند و بازی با پایش خوب باشد. درسته که کابایرو از این منظر به مانوئل نویر نمی‌رسد، اما حداقل از هارت بهتر است.
 
اما اگر واقعا دلیلِ نیمکت‌نشینیِ هارت این باشد، عجیب نیست که چرا یکدفعه الان، در اواسطِ ماه اوت این اتفاق می‌افتد؟ برایِ رسیدن به این نتیجه قطعا زمانِ زیادی نیاز نبود. در این مقطع از تابستان سیتی برایِ خریدِ یک دروازه‌بانِ جدید باید مبلغِ خیلی بالایی بپردازد. پیدا کردنِ تیمی جدید برایِ هارت هم با توجه به حقوقِ بالایش کارِ ساده‌ای نیست. پس اگر هارت در ترکیبِ اصلی بازی نکند باید نیمکت‌نشین شود و این از نظرِ سیاسی برایِ گواردیولا خوب نیست.
 
البته گواردیولا آنقدر افتخار کسب کرده که هوادارانِ سیتی و منتقدین‌اش مجاب کند تا به تصمیمش اعتماد کنند. او نشان داده بدونِ هیچ ترسی همیشه فلسفه‌یِ فوتبالیِ خودش را دنبال می‌کند. اما به قولِ بیلی جوئل «اگه اون به این کار ادامه بده، یا آخرش مثلِ یک پادشاه میشه یا مثلِ یک ابله.»
 
در دیگر بازیِ مهم هفته بارسلونا با دو گل سویا را در بازیِ رفتِ سوپر کاپِ اسپانیا شکست داد تا لوئیس انریکه به هشتمین جامِ خودش نزدیک شود. بارسلونا در این بازی بدونِ نیمار، به خاطرِ حضورش در المپیک به زمین رفت، در حالیکه بازیکنانِ جدیدش، ساموئل اومتیتی و آندره گومس رویِ نیمکت نشسته بودند. تیمِ انریکه با وجودِ پیروزی، آمادگیِ همیشگی را، به خصوص در نیمه‌یِ اول نداشت. نکته‌ای که البته نگران‌کننده نیست.
 
بازی کردن مقابلِ تیم‌هایِ خورخه سامپائولی برایِ هر تیم و سیستمی می‌تواند با یک شوکِ حداقل اولیه همراه باشد. سویا در نیمه‌یِ اول به اندازه‌یِ بارسلونا توپ داشت، اتفاقی که خیلی کم می‌افتد. اما مسئله اینجاست که فوتبالِ پرفشار، با پرسِ بالایِ تیم‌هایِ سامپائولی باعث می‌شود در یک سومِ آخر بازی مقابلِ تیم‌هایی که در ضدحمله تخصص دارند به لحاظِ فیزیکی و دوندگی کم بیاورند، اتفاقی که در این بازی هم افتاد و لوئیس سوارز و مونیر الحدادی در نیمه‌یِ دوم با دو گل کار را تمام کردند.
 
در چند هفته‌یِ آینده با کامل شدنِ تیم، دیدی درست‌تر نسبِ به بارسلونایِ این فصلِ لوئیس انریکه پیدا خواهیم کرد. اما آنچه همین حالا مشخص است جذابیتِ فوق‌العاده بالایِ سویایِ سامپائولی است، تیمی که یکی از تماشایی‌ترین داستان‌هایِ فصلِ فوتبالِ اروپا را به نمایش خواهد گذاشت.
 
و در نهایت، بایرن مونیخ هم در اولین بازیِ رسمیِ کارلو آنچلوتی با شکست دادنِ دورتموند با دو گل قهرمانِ سوپر کاپِ آلمان شد. این بازی‌ای بود که البته نباید خیلی جدی بگیریمش، به خصوص از منظرِ دورتموند. بایرن در این پیروزی تقریبا ترکیبِ اصلی‌اش را در زمین داشت، به جز داگلاس کاستا، جروم بواتنگ و آرین روبن. اما در سویِ مقابل توماس توخل به تمامِ بازیکنانی که در یورو 2016 بودند استراحت داده بود، یعنی: رافائل گوئررو، لوکاس پیژچک، جولین وایگل، آندره شورله و البته مارکو رویسِ مصدوم.
 
دورتموند در مقاطعِ زیادی از بازی برتر از بایرن بود و موقعیت‌هایِ گلزنیِ زیادی را از دست داد، اما در نهایت رویِ تجربه‌یِ بایرن و با دو گل‌هایِ آرتورو ویدال و توماس مولر شکست خورد. اما وقتی فصلِ جدید آغاز شود و توخل تیمِ اصلی‌اش را با تمامِ مهره‌هایش در اختیار داشته باشد، شرایط متفاوت خواهد بود، چون دورتموند یکی از مستعدترین اسکوادهایِ جوانِ اروپا را دارد.
 
 
 
     
آی اسپورت
2016-08-16 09:22:09
نظر دهید
به اشتراک بگذارید
لینک مطلب
x
بیشتر