فهرست

یادداشت: مونیر نمادی از آینده‌ی بارسلونا

گراهام هانتر
 
 
بحثِ اولیه این است: آیا مونیر مهاجمِ چهارمِ انریکه هست یا نه؟ یا آیا بهتر نیست او را بفروشند و پاکو آلکاسر را از والنسیا بخرند؟ اما بحثِ عمیق‌تر موضوعِ "الان" است. چیزی که هوداران و مطبوعات همیشه می‌پرسند این است که بهتر است برایِ "الان" چکار کنیم؟ این رویکردی با در نظر گرفتنِ فقط آینده‌یِ نزدیک است: «الان ببریم! الان پول دربیاریم! الان اسپانسرهامون را راضی نگه داریم!»
 
بخشِ زیادی از این رویکرد مشکلی ندارد، چون هیچکس در بارسلونا، یا رئال مادرید یا بایرن مونیخ شکی در اهمیت همیشه در رقابت برایِ قهرمانی بودن ندارد. اما بارسلونا در 15 سالِ اخیر سردمدارِ توجه به جوانانِ آکادمی و ساختنِ بازیکنانِ خودش بوده و این بخشی از فلسفه، هویت و و حتی برندی بوده که با ما فروخته است.
 
در مقاطعِ مختلفی در سال‌هایِ اخیر بارسلونا بهترین فوتبالِ تاریخ را بازی کرده، نمایش‌هایی که توسطِ بازیکنانی که خودش آماده کرده و بهشان آموزش داده و بدل به سوپر استارشان کرده اجرا شده‌اند. در نوامبرِ 2012 تیتو ویلانوایِ فقید تیمی به زمین فرستاد که هر 11 بازیکنش محصول لا ماسیا بودند، البته این ترکیب شاملِ سه بازیکن می‌شد که لا ماسیا را ترک کرده بودند و بارسلونا مجبور شده بود دوباره بخردشان: ویکتور والدس، کارلس پویول، مارتین مونتویا، جرارد پیکه، ژوردی آلبا، ژاوی، آندرس اینیستا، سرخیو بوسکتس، سسک فابرگاس، پدور و لیونل مسی.
 
اما دوران حالا تغییر کرده است. از اهمیت سرخی روبرتو نمی‌گذریم، اما از زمانِ بوسکتس و پدرو به بعد که در فصلِ 2009-2008 به دستورِ پپ گواردیولا به تیمِ اول منتقل شدند و در همان فصل سه‌گانه بردند، هیچ بازیکنِ دیگری به شکل مستقیم از آکادمی در ترکیبِ اصلیِ بارسلونا جا نیفتاده است. این نشان‌دهنده‌یِ ضعفی در سیستم است. این ضعف می‌تواند در استعدادیابیِ ضعیفِ بازیکنانِ بینِ 11 تا 13 سال باشد، یا به خدمت نگرفتنِ مربیانِ مناسب و درست تمرین ندادنِ بازیکنان یا اعتماد نکردن بهشان برایِ بازی در تیمِ اول.
 
بعضی از این ضعف‌ها قابلِ جبران است، اما مسئله‌یِ مهم اینجاست که بارسلونا روز به روز دارد از فلسفه‌یِ خودش دور می‌شود و حالا به مرزی رسیده که اهمیتِ بحثِ ماندن یا رفتنِ مونیر را مشخص می‌کند. آیا مونیر به اندازه‌ای خوب هست که جانشینی مناسب برایِ یکی از مسی، نیمار یا لوئیس سوارز زمانی که مصدوم هستند یا نیاز به استراحت دارند باشد؟
 
چیزی که خیلی‌ها فراموش کردند، و من اصلا شک دارم که برخی از مسئولین باشگاه اصلا ازش آگاه باشند، نقشی است که شانس، سرنوشت، یا هر چیزی که دوست دارید بنامیدش، در ظهورِ ستاره‌هایِ لا ماسیا بازی کرد. مثالِ بارز خودِ پیکه، آلبا و فابرگاس بودند که از باشگاه رفتند و دوباره برگشتند. والدس قبل از اینکه برایِ تیمِ اول بازی کند تا یک قدمی پیوستن به ویارئال پیش رفت، مسی بعد از ملحق شدن به آکادمی با شک و تردیدِ زیادی برایِ رشدش همراه بود و ژاوی بارها توسطِ هوداران هو شد. ژاوی مدت‌ها در پستِ نادرستِ شماره‌یِ 4 بازی می‌کرد و تا آستانه‌یِ ترک باشگاه هم رفت، تا اینکه فرانک رایکارد او را به پستِ هافبکِ راستِ میانی برد.
 
پویول؟ اگر به خاطر شیطنتِ سر تمرین و دروازه‌بان شدنش که منجر به مصدومیتش شد نبود، او به رئال بتیس فروخته شده بود.
 
اینیستا؟ چیکی بگرستیان، مدیر ورزشی و فران سوریانو و مارک اینگلا، نایب رئیسانِ باشگاه همه تایید کردند که رایکارد قصد داشت اینیستا را به شکلِ قرضی به گلاسکو رنجرز بفرستد، چون اعتقاد داشت فوتبالِ مدرن جایی برایِ بازیکنانِ ریزنقش ندارد.
 
نتیجه‌ای که از این داستان گرفته می‌شود این است که هر کدام از این بازیکنانِ به شکل و شرایطی در باشگاه باقی مانند و با اعتمادِ مربیانشان رشد کردند. شانس و سرنوشت در این راه هم نقشِ خودش را بازی کرد. همه‌یِ این‌ها دلیل نمی‌شود که نتیجه بگیریم مونیر قرار است به یک فوق ستاره تبدیل شود. اما استعداد و قدرتِ گلزنیِ او را سال‌هاست دیده‌ایم و به علاوه بازیِ رفتِ سوپر کاپ هم نشان داد او از تابستانش به خوبی استفاده کرده و خیلی قوی‌تر از قبل شده است.
 
حفظِ مونیر و نخریدنِ آلکاسر یک ریسک است، همینطور خریدنِ آلکاسر و حفظِ او و پنج مهاجمه شدن تیم. اما بارسلونا باید این تصمیمِ کلیدی را فرایِ نیازهایِ الانش بگیرد. مونیر استعداد بدل شدن به بازیکنی درجه یک را دارد و با آموزه‌هایِ خودِ باشگاه بزرگ شده و فوتبالِ بارسلونایی بازی می‌کند.
 
اگر بارسلونا حاضر نباشد این فرصت را به مونیر بدهد و حاضر نباشد نگاهی به تاریخِ پرافتخارش، به میراثِ یوهان کرویف و به این حقیقت که چقدر نزدیک بود بخشِ اعظمی از ستاره‌هایِ لا ماسیا را از دست بدهد، پس باشگاه دقیقا کجا قرار می‌گیرد؟ آیا وقت آن می‌رسد که قبول کنیم بارسلونا هم از منظر استعدادسازی مثلِ دیگر تیم‌هاست؟
 
استعدادسازی نیازمندِ زمانی بیشتر از زمانی که تا حالا به مونیر داده شده است. در دو هفته بعد از بازیِ برگشتِ امشب در سوپر کاپ تا پایان فرصت ترنسفرهایِ تابستانی، چیزهایِ زیادی از بارسلونا خواهیم فهمید. نه فقط اینکه پیش‌فصلِ این تیم چطور بوده، بلکه اینکه آیا شاهد سقوطِ ارزشمندترین اصولِ باشگاه خواهیم بود یا نه.
 
 
 
  ۲  
آی اسپورت
2016-08-17 11:19:20
نظر دهید
۲ نظر
مکتب انسان ساز شاهین
چهارشنبه ۲۷ مرداد ۱۳۹۵، ۱۴:۵۸
بارسای بازیکن ساز به تاریخ پیوست... حالا این تیم از رئال هم بیشتر هزینه می کنه و هر روز هم ضعیف تر می شود.
احسان
چهارشنبه ۲۷ مرداد ۱۳۹۵، ۱۸:۱۸
اولا نمیشه همیشه انتطار داشت یه توی یک سال یه ترکیب یازده نفره از لاماسیا بیاد توی تیم اصلی,مسی و پیکه و ژاوی و ...توی چندین سال به تیم اصلی منتقل شدن,دوما تیم هایی مثل بارسا به بازیکن هایی نیاز دارن که تجربه داشته باشند و جوان هم باشند حالا این تجربه می تونه مثل سرجیو روبرتو تو تیم اصلی ایجاد بشه یا مثل دنیس سوارز و هالیل اویچ تو تیم های دیگه باشه و تیم از این کار جذب سرمایه کنه,سوما بازیکن هایی مثل ژاوی و اینیستا مشکلی با نیمکت نشینی نداشتن ولی بعضی بازیکن ها دوست ندارن نیمکت نشین باشن مثل بارترا برای همین با قرار داد های خوب و بند باز خرید میرن تیم های دیگه,این چرخه سالهاست توی تیم های بزرگ داره انجام میشه و باید قبول کرد که فوتبال حتی نسبت به سال 2008 خیلی عوض شده و اگه این چرخه نبود بازکنی مثل ئنیس سوارز هیچ وقت نمی تونست تجربه کسب که و باید تا بازنشستگی اینیستا صبر می کرد و بعد تجربه کسب می کرد
به اشتراک بگذارید
لینک مطلب
x
بیشتر