فهرست

یادداشت/ ضربه نیمار جایی رفت که جغد می خوابد!

تیم ویکری
در المپیک ریو، وقتی آرژانتینی ها بازی داشتند، مطبوعات برزیل پشت این موضوع پنهان می شدند که آن ها 23 سال است عنوان بزرگی کسب نکرده اند. همیشه رقابت بین این دو ملت وجود داشته است و این صحبت ها را در کری های بیرون از ورزشگاه هم می شنیدید. آرژانتینی ها هم در پاسخ می گفتند که برزیل هیچ مدال قهرمانی المپیکی ندارد. به همین دلیل بود که در بازی فینال ماراکانا برای همه برزیلی ها بازی مرگ و زندگی بود. بازی ای پر تنش در جوی سنگین و فریادهای برزیلی ها که می گفتند قهرمان برگشته است. در نهایت اما برزیل تنها مدالی که در کابینت افتخاراتش نداشت را به دست آورد.

این برد سوژه های زیادی برای تیتر روزنامه های فردا ساخت. به نظر بعد از این که مدت ها حضرت مسیح از برزیلی ها روی گردانده بود دوباره به آن ها نگاه کرد و منجی شان شد. پیش از این خاطره دو شکست تلخ در ذهن برزیلی ها مانده بود. یکی شکست مقابل اوروگوئه در فینال جام جهانی 1950 در ماراکانا و دیگری شکست 7 بر یک مقابل آلمان در جام جهانی 2014. دوباره اما آلمان ها برای کشور فوتبال دردسر درست کردند و ماهیچه های پسران سامبا را خسته کردند. البته این ها دقیقا همان ژرمن ها نبودند. بلکه ژرمن های زیر 23 سال بودند.

از طرفی می توان گفت که برزیل هنوز نتوانسته انتقام از آلمانی ها بگیرد. باخت 7 بر یک کجا و برد در ضربات پنالتی کجا. برزیل نیاز به انگیزه ای داشت که با یادآوری بزرگی های گذشته شان به دست می آورد. با یادآوری آن ها در این تورنمنت می شد اوضاع بهتر باشد و البته که هنوز هم می توان نکات مثبتی از این تورنمنت برای برزیلی ها یادآور شد.

بعد از 2 بازی اول که اصلا خوب نبود، روجریو میکاله، سرمربی برزیل، تیمش را تصحیح کرد، 4 بازیکن را جلوتر برد و البته سعی کرد کانسپت اصلی تیم را حفظ کند. نحوه کنار آمدن بازیکنان جوان او با فشار واقعا دیدنی بود. آن ها در تمام مدت بازی حمله های خوبی می کردند و در پنالتی ها هم بی نظیر بودند. در واقع به خوبی توانستند گذشته را فراموش کنند و به خاطر توقعات زیر فشار نباشند، آن هم با وجود سن کمشان.

همه توپ ها به نیمار ختم می شد. انتظار این بود که او با حرکات فردی منحصر به فرد اوضاع را تغییر دهد. او بود که با ضربه کاشته ای فوق العاده باعث شد برزیل از حریف پیش بیفتد. گل او بازی مرگ و زندگی را برای برزیلی ها خرید. آلمان 3 بار توپ را به تیر زد و وورتون هم مهارهای خوبی انجام داد. اما اگر بگوییم آلمانی ها شانس های بیشتری در اختیار داشتند، باید بگوییم برزیل هم بازی را بیشتر در اختیار داشت. همچنین همان طور که نسبت به اوایل تورنمنت، بازی تیمی برزیلی ها بسیار پیشرفت کرده بود، دفاع آلمان ها هم متفاوت شده بود و عملکرد خیلی بهتری داشت. چطور این تیم 5 بار مقابل کره و مکزیک دروازه اش را باز شده دیده بود؟

نیمار اما در این بازی عملکردی داشت که بهتر است نام آن را مخلوط بنامیم. گاهی انتخابات اشتباه و تصمیم های غلط داشت و گاهی دفاع ژرمن ها را به خوبی به هم می ریخت. این برای برزیلی ها سوال بود که حالا کدام نیمار قرار است پنالتی بزند؟ نیمار با عملکرد موفق یا نیماری که اشتباهات زیادی داشت.

اگر شماره 10 برزیل شخصیت پیش بینی شده برای نقش قهرمان تیم بود، می شد برعکس آن را هم به وورتون، دروزاه بان برزیلی ها گفت. او مدام در بازی ها لغزش دارد و عصبی نشان می دهد. در ضربات پنالتی اگرچه خودش را آماده کرده بود و بیشتر ضربه ها و مسیرهایشان را درست حدس زده بود. پاداشش را هم در پنالتی نیلز پیترسن گرفت. آن زمان بود که شانس رساندن همه به مدال طلا به نیمار رسید. وورتون اصلا نتوانست نگاه کند. اما سروصدای جمعیت به او گفت که برزیل برده است. ضربه نیمار درست مانند ضربه کاشته اش جایی رفت که جغد می خوابد و نشان داد که نمی خواهد این بار به کسی اجازه دهد تا شادی را از برزیلی ها در ریو بگیرد. 



کد خبر 9404
     
آی اسپورت
2016-08-21 15:53:32
نظر دهید
به اشتراک بگذارید
لینک مطلب
x
بیشتر