فهرست

آنالیز: یونایتدی که مورینیو ساخته

توره هوگستاد
 
تفاوتِ رویکردِ منچستر یونایتد در خطِ حمله مقابلِ ساوتهمپتون که نسبت به بورنموس دفاعی بسیار منظم‌تر و مستحکم‌تر داشت کاملا به چشم می‌آمد. یونایتد در این بازی کاملا ایدئال‌هایِ ژوزه مورینیو را دنبال می‌کرد، فوتبالی با انتقالِ سریع از حمله به دفاع و ضدحمله‌ای، به خصوص بعد از گلِ اولِ زلاتان ابراهیموویچ. ساوتهمپتون در نقطه‌یِ مقابل بیشتر مالیکتِ توپ داشت، بدونِ پاسِ تمام‌کننده‌یِ آخر. کلود پوئل تیمش را با سیستمِ 2-4-4 دایمند به زمین فرستاده بود و از دوسان تادیچ به عنوانِ هافبکِ بازیساز در راسِ لوزیِ خطِ میانی‌اش، و از نیتان ردموندِ وینگر به عنوانِ مهاجمِ مرکزی کنارِ شین لانگ استفاده کرده بود.
 
اما خطِ میانیِ پرتعدادِ ساوتهمپتون نتوانست مانع از نفوذِ لوک شاو در نیمه‌یِ اول و پنالتی‌ای که از آن حاصل شد و توسطِ ابراهیموویچ به ثمر رسید بشود. بعد از نتیجه‌یِ 0-2 یونایتد تمپویِ بازی را پایین‌تر هم آورد و بیشتر رویِ ضدحمله‌ها متمرکز شد. این باعث شد تا پل پوگبا بیشتر و بیشتر در بازی نقش بگیرد. در اواخرِ بازی جلو آمدنِ فول‌بک‌هایِ تیمِ پوئل هم حاصلی برایشان نداشت و یونایتد مستحکم باقی ماند و پیروزی را به دست آورد.
 
با وجودِ وقتِ کمی که مورینیو با تیمِ جدیدش داشته، هویت یونایتدِ او آشکار شده است. یونایتدِ مورینیو در حالِ بدل شدن به تیمی فیزیکی و کارآمد است، با ستونِ فقراتی آهنین (پوگبا، ابراهیموویچ و ماروان فلینی) و بال‌هایی سرعتی (آنتونیو والنسیا، آنتونی مارسیال و شاو). آن‌ها می‌توانند دقایقِ زیادی از بازی را بدونِ توپ با عمقِ زیاد دفاع کنند و با سرعتِ بالا ضدحمله بزنند. حتی وقتی تیم منسجم بازی نمی‌کند، ابراهیموویچ همیشه قادر به خلقِ لحظاتی جادویی است.
 
اتفاقی که در بازی مقابلِ ساوتهمپتون افتاد هم به نوعی با همین لحظاتِ جادویی شروع شد. یونایتد در نیمه‌یِ اول دقایقِ زیادی مالکیت توپ داشت اما جدا از ضربه‌یِ آکروباتیکِ خودِ ابراهیموویچ و شوتِ پوگبا موفق به خلقِ فرصتِ جدیِ دیگری نشد، تا اینکه مهاجمِ 34 ساله‌یِ سوئدی بدونِ اینکه نیاز به دویدن به سمتِ توپ داشته باشد از جایش بلند شد و رویِ سرِ ژوزه فونت ارسالِ وین رونی را به گل تبدیل کرد. این گل به مورینیو اجازه داد که بازی را ببندد. یونایتد در ادامه هیچ کرنری به حریف نداد، تنها یک بار متحملِ شوتِ درون چهارچوب شد و برایِ دفاع کردن تنها نیاز به 14 تکل داشت. شاگردانِ پوئل در نقطه‌یِ مقابل 41 بار تکل زدند. بیشترین تکل بینِ بازیکنانِ یونایتد را ابراهیموویچ داشت (3)، در حالیکه بازیِ انتقالی یونایتد با پاس‌هایِ رو به جلو تنها 43 درصد مالکیتِ توپ در اولدترافورد برایشان به همراه آورد.
 
اما نکته‌یِ کلیدی و مهم این بازی درخششِ پوگبا بود. یکی از سوالاتی که بیش از همه درباره‌یِ انتقالِ او به یونایتد مطرح می‌شد نقش و پستی بود که قرار بود در تیمِ جدیدش بازی کند. پوگبا به عنوانِ شاتلرِ چپ در خطِ میانیِ سه نفره‌یِ یوونتوس در سال‌هایِ اخیر درخشیده بود، اما به عنوانِ هافبکِ دفاعی در سیستمِ 1-3-2-4 دیدیه دشان در یورو 2016 موفق نشد توانایی‌هایِ خودش را جوری که باید نشان دهد. مورینیو هم مقابل ساوتهمپتون از پوگبا در نقشی شبیه به نقشش در فرانسه بازی گرفت، با این تفاوت که آزادیِ عملِ خیلی بیشتری نسبت به دشان بهش داد.
 
حضورِ فلینی کنار پوگبا پوششِ لازم را به او می‌داد تا به سویِ دروازه‌یِ ساوتهمپتون حرکت کند. پوگبا در صحنه‌یِ به ثمر رسیدنِ گلِ اول تویِ باکسِ حریف، جلوتر از ابراهیموویچ بود. وقتی ساوتهمپتون در نیمه‌یِ دوم و بعد را 0-2 شدنِ بازی با نفرات و ریسک بیشتری حمله می‌کرد، فضایِ بیشتری برایِ تسلطِ پوگبا بر میانه‌یِ زمین هم ایجاد شد. پوگبا دو بار با حرکات رو به جلویش تیمش را در موقعیتِ گل قرار داد، فرصت‌هایی که یک بار مارسیال و یک باز ابراهیموویچ از دست دادند. خودِ پوگبا هم در دقایقِ پایانی فرصتی در باکس رویِ حرکت و پاسِ عالیِ هنریک مخیتاریان به دست آورد که شوتش از کنار دروازه‌یِ فریزر فورستر به بیرون رفت.
 
وقتی بازی به پایان رسید آمار پوگبا کاملا بیانگرِ نمایشِ او بود. پوگبا از مجموعِ 72 پاسش، 60 پاسِ سالم داشت (بیش از هر بازیکنِ دیگری در یونایتد با اختلافِ زیاد) و 14 بار اقدام به دریبل زدنِ حریف کرد که در 9 بارش موفق شد. بالاترین آمارِ بازیکنانِ دیگر 3 دریبلِ موفق بود. در بعدِ دفاعی هم پوگبا 14 بار توپ را از بازیکنانِ ساوتهمپتون پس گرفت، یعنی سه برابر دیگر همبازی‌هایش. با توجه به اینکه او هنوز به آمادگیِ کامل برایِ شروع فصل نرسیده است، باید منتظر نمایش‌هایی درخشان‌تر هم از پوگبا باشیم.
 
 
     
آی اسپورت
2016-08-23 11:44:33
نظر دهید
به اشتراک بگذارید
لینک مطلب
x
بیشتر