فهرست

یادداشت: براوو، فوتبالیستی که دروازه‌بان شد

سید لو
 
مثل اکثر بچه‌هایی که فوتبال را شروع می‌کنند براوو دوست داشت یک مهاجم باشد، اما در روستایِ 2000 نفریِ ویلوکو، در جنوبِ سانتیاگو، بچه‌هایِ بزرگ‌تر او را مجبور می‌کردند درونِ دروازه قرار بگیرد. وقتی براوو به پایتختِ شیلی رفت تا برایِ کولوکولو بازی کند، مجبور شد از دروازه خارج شود. براوو هنوز هم دروازه‌بان بود، اما باید یاد می‌گرفت چطور فوتبال بازی کند. پس براوو به بازی کردن ادامه داد، در تیم ملی شیلی، در رئال سوسیداد، و در بارسلونا. و حالا در منچستر سیتی.
 
براوو که در 11 سالگی به کولوکولو پیوست پسری قد کوتاه و ریزاندام بود. او برایِ سه سال در کولوکولو رشد کرد، اما وقتی در 14 سالگی برایِ جمع کردنِ یک ارسال بلند شد و توپ را از دست داد و دروازه‌اش باز شد، یکی از مدیران باشگاه به قدری عصبانی شد که گفت او به دردِ دروازه‌بانی نمی‌خورد و باید باشگاه را ترک کند. براوویِ ناراحت و زخم‌دیده به روستایش بازگشت و با خودش فکر کرد همه چیز تمام شده، در حالیکه مربیش در سانتیاگو در حالِ دفاع از او بود: «اگه اون بره، منم میرم.»
 
خولیو رودریگز چیزی در براوو می‌دید و برایِ همین باشگاه را متقاعد کرد او را بازگردانند. رودریگز درکِ خیلی خوبی از فوتبال داشت. او آموزشِ مربیگری‌اش را در آژاکس دیده بود، جایی که با فرانس هوک آشنا شد. هوک که زمانِ یوهان کرویف به آژاکس رفته بود بعدا با لویی ون گال در بارسلونا و منچستر یونایتد کار کرد و دروازه‌بان‌هایِ تیمِ او را تعلیم داد. ایده‌یِ اصلیِ هوک این بود: «در تیم‌هایِ من دروازه‌بان اولین مهره‌یِ هجومی است.» این ایده برایِ رودریگز هم بدل به یک وسواس شد، ایده‌ای که براوو را با آن رشد داد.
 
براوو در فاصله‌یِ 14 سالگی تا 16 سالگی که اولین بار برایِ تیمِ اول کولوکولو بازی کرد 14 سانتیمتر قد کشید و وقتی در 19 سالگی یک مصدومیت به او فرصت دروازه‌بانِ اول شدن را داد، از این فرصت به بهترین شکل استفاده کرد و دیگر جایگاهش را از دست نداد. سالِ 2006 به توصیه‌یِ ژابیر مانسیسیدور، که حالا مربیِ دروازه‌بان‌هایِ منچستر سیتی است، رئال سوسیداد براوو را به خدمت گرفت. براوو در اوایلِ حضورش در سوسیداد روزهایِ سختی را پشتِ سر گذاشت و در فصلِ دوم با اینکه تیمِ به دسته‌یِ دوم سقوط کرده بود، حتی یک بار هم بازی نکرد. اما هشت سال بعد وقتی او به بارسلونا پیوست، باسک را به عنوانِ کاپیتان و ستاره‌یِ تیمش ترک کرد.
 
عواملی که باعثِ انتقالِ براوو به نوکمپ شدند آندونی زوبیزارتا، مدیرِ ورزشی و خوان کارلوس اونزوئه کمکِ مربیِ تیم بودند، مردانی که هر دو در دورانِ کرویف درونِ دروازه‌یِ بارسا ایستاده بودند و با گواردیولا همبازی بودند. زوبیزارتا بعد از این انتقال گفت: «براوو شخصیت لازم را داره، رابطه‌اش با مدافعینش خیلی خوبه، تویِ تک به تک‌ها هم خوبه و بازی با پایش عالیه. این برایِ من عاملِ کلیدیه.» بازی با پایِ عالی؟ به هر حال براوو در دورانِ حضورش در سوسیداد یک بار از رویِ یک ضربه‌یِ آزاد برایِ تیمش گل هم زده بود: «من میدونم که به عنوانِ یک دروازه‌بان باید نقشِ یک مدافعِ مرکزی را هم بازی کنم.»
 
براوو در اتحاد هم باید به همین روند ادامه دهد، اصلا دلیلِ اصلی که گواردیولا او را به سیتی برده همین عامل است. برایِ خیلی از مربیان بازی با پایِ دروازه‌بان‌ها مهم است. وقتی فابیو کاپلو مربیِ تیم ملی انگلیس شد از جو هارت خواست بازی با پایش را بهتر کند. اما برایِ گواردیولا، مربی‌ای که از کرویف، کرویفی‌تر هست، این مسئله اصلا قابلِ بحث نیست. فصلِ پیش براوو 84 درصد پاسِ صحیح داشت و هارت 53 درصد. هارت 352 بار توپ را به بازیکنانِ حریف واگذار کرد و براوو 142 بار. براوو در 31 سالگی، با اینکه در ابتدا به عنوانِ یک دروازه‌بان با تجربه و پوششی برایِ مارک-آندره تراشتگنِ جوان خریده شده بود، نقشی کلیدی در مکانیسمِ بارسا پیدا کرد.
 
مصدومیتِ تراشتگن درست قبل از شروع فصل باعث شد تا براوو در ترکیبِ اصلی قرار بگیرد و هشت هفته در لیگ دروازه‌یِ خودش را بسته نگه دارد. بعد از بازگشتِ تراشتگن، براوو همچنان جایگاهِ خودش در لیگ را حفظ کرد، اما چمپیونز لیگ و کوپا دل ری به دروازه‌بانِ جوانِ آلمانی رسید. هیچکدام از دو دروازه‌بان از این شرایط راضی نبودند و مشکل اینجا بود که هر دو به قدری خوب بودند و به قدری کم اشتباه می‌کردند که هیچ بهانه‌ای به دست لوئیس انریکه برایِ انتخابِ نهاییِ یکیشان نمی‌دادند. تراشتگن اواخرِ فصل پیش اعلام کرد نمی‌خواهد صرفا دروازه‌بانِ آینده‌یِ بارسا باشد و حالا رفتنِ براوو به سیتی هم نشان می‌دهد که او به هیچ وجه قصدِ نیمکت‌نشینی در نوکمپ را نداشته است. این تصمیم به نفعِ هر دو دروازه‌بان و هر دو باشگاه بود و تنها بازنده‌یِ آن هارت.
 
حقیقت این است که بیشترِ هودارانِ بارسا علاقه‌یِ بیشتری به تراشتگن داشتند، او را دروازه‌بانِ جذاب‌تری می‌دیدند و ازش بیشتر از براوو انتظارِ معجزه داشتند. با این حال همه قدردانِ هم بودند. چطور می‌توانستند نباشند؟ براوو دو فصلِ پیاپی با بارسا قهرمانِ لا لیگا شد و دو سالِ پیاپی با بازوبندِ کاپیتانیِ شیلی کوپا امریکا را فتح کرد.
 
تاثیرِ براوو در نوکمپ چشمگیر بود. او با کاراکتر و حضورِ خودش که آرامش و اطمینان را به خطِ دفاعی می‌داد دقیقا دروازه‌بانی بود که بارسا نیاز داشت؛ دقیقا دروازه‌بانی که حالا پپ در سیتی بهش نیاز دارد. براوو که قرار بود دروازه‌بانِ ذخیره باشد، بارسا را با 75 بازی و 8 مدالِ قهرمانی ترک کرد. شاید تراشتگن در این دوران لحظاتِ به یادماندنیِ بیشتری به جا گذاشت، اما به قولِ سالوادور سادورنی، دروازه‌بانِ بارسا بینِ سال‌هایِ 1961 تا 1976: «اگه براوو اشتباهی کرده من که یادم نمیاد.»
 
پسرکِ اهلِ ویکولو تبدیل به دروازه‌بانی درجه یک شد و نشان داد اندکی فوتبال هم بلد است بازی کند.
 
 
     
آی اسپورت
2016-08-28 12:07:15
نظر دهید
به اشتراک بگذارید
لینک مطلب
x
بیشتر