فهرست

یادداشت: میل به پیروزی برتر از هوش تاکتیکی

جیمی جکسون
 
در پیروزیِ 1-3 مقابل وستهام یونایتد، امضایِ تاکتیکیِ پپ گواردیولا رویِ سیتی، یعنی قرار گرفتنِ فول‌بک‌ها در مرکزِ زمین و بدل شدنشان به هافبک‌هایِ دفاعی کمتر دیده شد. چیزی که در سومین پیروزیِ پیاپیِ سیتی با گواردیولا به چشم آمد رویکردی سنتی‌تر برایِ بردن بود.
 
اولین پیغامِ گواردیولا برایِ مطبوعاتِ انگلیس این بود که هر گونه ذهنیتی درباره‌یِ نوگرا بودنش را کنار بگذاریم. اما سوالی که در این بازی مطرح شد این بود که اسلاون بیلیچ چطور می‌توانست در این جنگِ تاکتیکی مقابلِ چیزی که برایِ بیشترِ مربیان لیگِ برتر کاملا تازگی داشت مقاومت کند.
 
بیلیچ با استفاده از سه مدافعِ مرکزی و دو وینگ‌بک خطِ دفاعیِ پنج نفره‌ای ساخته بود تا در مواقع حمله از فضایِ پشتِ پابلو زابالتا و باکاری سانیا استفاده کند و احتمالا به وینگ‌بک‌هایش، یعنی میکیل آنتونیو و آرتور ماسواکو هم دستور داده بود در بعد دفاعی فول‌بک‌هایِ سیتی را تعقیب کنند. اما مسئله اینجا بود که وستهام بعد از هفت دقیقه 0-1 و بعد از 18 دقیقه 0-2 عقب افتاد و همین باعثِ زیرِ فشار شدید قرار گرفتنِ برنامه‌هایِ مربیِ کروات شد.
 
در این بازی هم وقتی توپ به سمتِ چپِ سیتی می‌رفت زابالتا به مرکزِ زمین متمایل می‌شد و وقتی توپ در بالِ مخالف بود کلیشی چنین نقشی را بازی می‌کرد. خودِ زابالتا که نهمین فصلش را در سیتی سپری می‌کند در این باره بعد از بازی گفت: «ما همیشه فول‌بک‌ها را دیدیم که تا خطِ عرضی زمین پیش میرن و رویِ دروازه‌یِ حریف سانتر میکنن. اما وظیفه‌ای که ما اینجا داریم چیزی متفاوت است. ما باید به عنوان بخشی از شروعِ بازیسازی به مرکزِ زمین منتقل بشیم و وقتی توپ را از دست میدیم سریع به پستِ خودمون برگردیم. این فوق‌العاده است که از مربی که در بارسلونا و بایرن مونیخ این همه موفقیت به دست آورده چیزهایِ جدید یاد بگیریم و امیدوارم بتونیم اون موفقیت‌ها را تکرار کنیم.»
 
در بایرن مونیخ گواردیولا این طرحِ تاکتیکی را به شکل مشخص با استفاده از فیلیپ لام و دیوید آلابا در بازیِ چمپیونز لیگ در سالِ 2014 مقابل منچستر یونایتد به اجرا درآورد، کاری که آرمین فه، مربیِ هامبورگ هم با تغییرِ پستِ زی روبرتو در فصلِ 2011-2010 انجام داده بود.
 
گواردیولا بعد از پیروزیِ تیمش مقابلِ وستهام گفت وقتی صدایِ سوت شروع بازی را می‌شنود تنها کاری که می‌کند تکان دادنِ دست‌هایش است. واقعا هم او در دقایقی از بازی شبیه آدم هایپراکتیوی بود که در حالِ ارسال پیام با پرچم است. در یک لحظه از بازی گواردیولا اعتراضی شدید به ویلی کابایرو کرد که چرا تا نیمه‌یِ زمین سیتی بالا نیامده و نقشِ لیبرو را بازی نمی‌کند. در صحنه‌ای دیگر او بعد از خطایِ ماسواکو رویِ کوین دبروینه با کارت زردی خیالی در دست از محوطه‌یِ فنی خارج شد.
 
اما نکته‌ای که بیش از همه چیز به چشم آمد، به خصوص در نیمه‌یِ دوم، کاراکتر و میلِ به پیروزیِ بالایِ سیتی به هر شکلِ ممکن بود. مربیان حریف ممکن است این بازی را تماشا و از آن برایِ تحلیل و آنالیز چگونه مقابله کردن با سیستم گواردیولا استفاده کرده باشند. اما در همین زمان خودِ گواردیولا درس‌هایِ زیادی از این بازی، بسیار بیشتر از بازی‌های دیگرش گرفت.
 
حالا سیتی هم مثلِ منچستر یونایتد و چلسی از سه بازی 9 امتیاز گرفته و با قدرت پیش می‌رود. سیتیِ گواردیولا حتی یاد گرفته چطور بدون نوگرا بودن پیروز شود. رقیبِ بعدیِ سیتی، یونایتدِ ژوزه مورینیو است، یک تاکتیسین موشکافِ دیگر. برایِ همین جدالِ 10 سپتامبر در اولدترافورد پر از وعده‌های جذاب است.
 
 
 
     
آی اسپورت
2016-08-29 09:53:54
نظر دهید
به اشتراک بگذارید
لینک مطلب
x
بیشتر