فهرست

یادداشت: مروری بر هفته‌ی فوتبال اروپا؛ سیتی و پپ اول راه، تجربه عجیب امری

گابریله مارکوتی
 
نکته‌یِ مهم درباره‌یِ منچستر سیتیِ پپ گواردیولا و پنج بازیِ اولش این است که پیروزی‌ها و نمایش‌هایِ خوب سیتیزن‌ها تقریبا با همان بازیکنانِ قبلی به دست آمده و خریدهایِ فراوان و گرانقیمتِ تابستانی نقشِ چندانی در آن‌ها بازی نکرده‌اند. گابریل ژزوس و مارلوس مورنو هنوز در آمریکایِ جنوبی هستند، کلودیو براوو تازه به تیم ملحق شده و ایلکای گوندوگان و لیروی سانه هنوز مصدوم هستند. تنها بازیکنانِ جدیدی که در ترکیبِ سیتی قرار گرفته‌اند جان استونز و نولیتو هستند، بازیکنانی خوب اما نه در حدی که کلِ پیروزی‌ها را مدیونشان بدانیم.
 
گواردیولا بازیکنانی که به نظر به پایان کارشان رسیده بودند، مثلِ پابلو زابالتا، الکساندر کولاروف و گائل کلیشی و بازیکنی مثل رحیم استرلینگ که فصل پیش راهش را گم کرده بود را احیا کرده است. گواردیولا در همین یک ماه اثبات کرد بخشی از هنر یک مربی استفاده‌یِ درست از بازیکنانی که بهش می‌رسد است، نه صرفا خرید بازیکنانِ خودش.
 
بعد از پیروزیِ 1-3 سیتی مقابلِ وستهام یونایتد گواردیولا اعتراف کرد این بهترین نمایشِ تیمش، حداقل در لیگ بوده و گفت حریف از تنها راهی که می‌توانست بهشان گل زد: «اونا تویِ باکس از ما بلندقدتر هستن.» افسوس پپ در این بازی تمام نکردنِ زودترش بود: «برایِ اینکه از برد مطمئن بشی باید سه یا چهارتا گل بزنی.»
 
اینجاست که بدون اینکه قصد داشته باشیم خوشحالیِ هوادارنِ سیتی را به هم بزنیم باید به نکاتی هشداردهنده دقت کنیم. اول اینکه سرخیو آگوئرو، خطرناک‌ترین مهاجم سیتی، به علت ضربه‌ای که با آرنج به وینستون رید زد امکان دارد دربیِ منچستر، و شاید حتی بازی‌هایِ بیشتری را با محرومیت از دست بدهد. اهمیت این نکته در نگاهی دقیق‌تر به بازی‌هایِ سیتی از منظر گل‌هایِ زده شده مشخص می‌شود. از 9 گل سیتی در لیگ چهار 4 گل در 4 دقیقه‌یِ پایانی به ثمر رسیده است. یعنی سیتی با تمامِ سلطه‌اش بر بازی تا دقیقه‌یِ 86 تنها یک گل با تساوی فاصله داشته، گلی که از راه‌هایِ مختلف ممکن بود زده شود، یک لحظه نبوغ، یک اشتباهِ دفاعی، یک اشتباه از داور.
 
نکته‌یِ دوم اینکه گلی که سیتی از وستهام خورد باید یادآوری برایشان باشد. گواردیولا این گل را از تنها راهی دانست که ممکن بود دروازه‌یِ تیمش باز شود، بلندقدتر بودنِ حریف در باکس. خب می‌دانید که تقریبا تمامِ تیم‌هایِ لیگ برتر میانگینِ قدیِ بالاتری از سیتی دارند.
 
در ضمن سیتی وستهامی را برد که با بحران مصدومیتِ بازیکنانش روبرو بود، تیمی که تا دقایق پایانی جنگید و امید به گرفتن امتیاز داشت. وستهام بهترین بازیکنش، دیمیتری پایت را نداشت، به علاوه‌یِ مهاجمینی از اندی کارول گرفته تا آندره آیو، گرانقیمت‌ترین بازیکنِ تاریخِ باشگاه و سیمونه زازایِ تازه وارد. مانوئل لانزینی هم که نیم ساعت بازی کرد آمادگی کامل نداشت. برایِ همین بود که اسلاون بیلیچ از انر والنسیا و اشلی فلچرِ 20 ساله که اولین بازیش در لیگ برتر را تجربه می‌کرد، در خطِ حمله استفاده کرد.
 
هیچکدام از این‌ها بدین معنا نبود که سیتی نباید از پیروزیش خوشحال نباشد. اما باید به خاطر داشته باشد که این تازه شروع کار است و هنوز پیشرفتِ زیادی در راه است.
 
بازیکنان پاریس سن ژرمن باید مسئولیت‌پذیر شوند
 
مثلِ خیلی‌ها من از آمدن مربیِ متفکری مثل اونای امری به پی.اس.جی و کاری که می‌تواند با این تیم بکند بسیار هیجان‌زده بودم و مثلِ خیلی‌ها از نمایش این تیم در شکستِ 1-3 مقابلِ موناکو ناامید شدم.
 
یکی از وظایفِ اولیه‌یِ امری این بود که تیمش را به دورانِ جدیدِ بدونِ اتکا به زلاتان ابراهیموویچ عادت بدهد، چیزی که گویا سخت‌تر از آنچه به نظر می‌رسد است. جاگزین کردنِ مستقیم زلاتان با یک مهاجمِ همان سبکی خیلی سخت است و ادینسون کاوانی سرویسی متفاوت از هافبک‌هایش برایِ گلزنی می‌خواهد، سرویسی که آنخل دی ماریا و لوکاس مورا مقابلِ موناکو بهش ندادند.
 
مارکو وراتی هم در این بازی فرصت‌هایِ زیادی برایِ کاوانی خلق نکرد و به شکلی عجیب و به دلایلی نامعلوم آنقدر جلو بازی می‌کرد که عملا در پستِ شماره‌یِ 10 قرار گرفته بود. من با تجربه‌ورزی‌هایِ مربیان کاملا موافقم اما این تجربه به نظر کاملا غلط از آب درآمد.
 
حسی که این پی.اس.جی به آدم می‌دهد این است که تمامِ بازیکنانِ گرانقیمتش خوشحال و راضی بودند که زلاتان بارِ تیم را به دوش بکشد. اما حالا دیگر زلاتانی در کار نیست و نوبتِ آن رسیده که این بازیگرانِ نقش‌هایِ فرعی خودشان را نشان دهند.
 
میلانی‌ها در راه بازسازی
 
هفته‌یِ پیش یکی نظر داد که بینِ دو غولِ میلانی که دنبال راهی برای بازگشت به سطحِ اول فوتبالِ ایتالیا می‌گردند، آ.ث. میلان سبک بازیِ بهتر و اینتر میلان بازیکنانِ بهتری دارد. این هفته مشخص شد که این حرف اصلا بی‌راه نیست.
 
وینچنزو مونتلا همین حالا به میلان هویتی مبتنی بر پاس، مالکیت توپ و حرکاتِ مدام داده است. مشکل اینجاست که او با مخلوطی از بازیکنانِ جوان و بازیکنانِ در حال رشد و بازیکنانی که خریدشان از همان اول ایده‌یِ بدی بود (خوسه سوسا، نظرتونه؟) کار می‌کند. در ضمن مونتلا با اینکه مهاجمی بسیار گلزن دارد، اما سبکِ بازیِ کارلوس باکا با شیوه‌یِ او همخوانی ندارد.
 
در نقطه‌یِ مقابل اینتر بعد از یوونتوس بهترین اسکوادِ سریِ آ را دارد، اسکوادی که با خریدِ ژائو ماریو و خریدِ احتمالیِ گابیگول (گابریل باربوسا) قوی‌تر هم می‌شود. اما چیزی که هنوز اینتر ندیدیم تاکتیک و ساختار بازیِ مشخص است. با اینکه گوشه‌هایی از این سبک بازی را در تساویِ خانگی 1-1 مقابلِ پالرمو دیدیم، اما فرانک دی بوئر به شدت از سویِ مطبوعات زیرِ فشار است.
 
بد نیست به یاد بیاوریم که دی بوئر تنها 19 روز مربیِ اینتر بوده و باری از مشکلات و حقایق جدید در سن سیرو مواجه شده است. پس قبل از اینکه حکم محکومیتش را نهایی کنیم بد نیست کمی صبر کنیم.
 
ناپولی بدون هیگوایین بهتر است؟
 
تفکری است که می‌گوید رفتنِ گونزالو هیگوایین به نفعِ ناپولی شد. گوشه‌هایی از دلیلِ این تفکر را در پیروزیِ 2-4 مقابلِ میلان دیدیم. عجیب است بگوییم تیمی بدونِ مهاجمی که 36 گل در یک فصلِ لیگ زده بهتر است، اما این ایده چندان هم غیر منطقی نیست.
 
هیگوایین با تمامِ استعدادش، یک مهاجمِ نوکِ صرف بود، تمام‌کننده‌ای که کلِ بازیِ ناپولی حول محور رساندن توپ به او می‌چرخید. بدونِ او، چه آرکادیوژ میلیک، چه مانولو گابیادینی، در خطِ حمله قرار بگیرند، ناپولی را غیر قابلِ پیش‌بینی‌تر می‌کنند و گزینه‌هایِ تاکتیکیِ بیشتر و متفاوتی به مائوریتزیو ساری می‌دهند.
 
این تئوریِ جالب در هفته‌هایِ آینده بیشتر تست خواهد شد. اما به هر حال ناپولی مقابل میلان، نسبت به فصلِ پیش در بعد هجومی روان‌تر بازی می‌کرد. که البته دلیل مهمش می‌تواند جا افتادنِ ایده‌هایِ ساری در تیم و بالا رفتنِ اعتماد به نفسشان باشد.
 
 
 
 
     
آی اسپورت
2016-08-30 13:26:05
نظر دهید
به اشتراک بگذارید
لینک مطلب
x
بیشتر