فهرست

استتوس: سلام دوباره به محبوبیت

آی اسپورت - دعوا بر سر خواستن و نخواستن کارلوس کی‌روش، سرمربی تیم‌ملی فوتبال ایران مدت‌هاست آنقدر تکراری شده که شاید بیشتر از اینکه طرفداران او را کلافه کرده باشد، خود منتقدان او را خسته کرده است؛ بعد از جام‌جهانی برزیل به محض اینکه هجمه و حمله‌ای علیه او راه انداخته‌اند، آنقدر موج مثبت مردمی و رسانه‌ای برای نگه داشتن او روی نیمکت تیم‌ملی به راه افتاده که دیگر فهمیده‌اند باید توبه‌کار شوند اگر علیه کی‌روش حرفی بزنند؛ این موج‌های مثبت مردمی از درخواست ها و پیغام های بیشمار کاربران در صفحه توئیتر رئیس جمهور هست تا در رسانه‌ای که قلب فوتبال مملکت است؛ برنامه‌ای مثل نود، که آگاهانه خواست عمومی را فهمیده و در مدت حضور کی‌روش در تیم‌ملی حتی یکبار هم نتیجه نظرسنجی‌هایی که حتی به نحو غیرمستقیم بازتاب دهنده هواداری مردم است، خلاف این موضوع را نشان نداده. حالا هرچقدر به مبلغ قرارداد او، نقد وارد باشد، حالا هر چقدر به انتخاب بازیکنان دورگه و دستیارهایش روی نیمکت نقد وارد باشد، حالا هر چقدر به اخلاق تند و تیزش که گاهی شکل اهانت هم به خود گرفته نقد وارد باشد و حالا هر چقدر به ناز کردن‌های مکررش و تهدید به استعفاهای متعددش نقد وارد باشد، یک نکته عیان و آشکاراست:«مردم او را می‌خواهند». اما چرا؟پاسخ کوتاه است:«کی‌روش دوباره مردم را «عاشق» تیم‌ملی‌شان کرده است». اما چگونه؟این‌بار دیگر پاسخ کوتاه نیست.
کارلوس کی‌روش از آمدنش که یکبار با انصراف همراه بود، حاشیه داشته تا همه این سال‌ها که سرمربی تیم‌ملی بوده؛ حاشیه‌هایی که کاملا نسبت به بودن و ایجادشان آگاه است. او خوب می‌داند که سرمربی یکی از غول‌های فوتبال آسیا بودن یعنی چه. او خوب می‌داند که مردم دوستش دارند و او خوب می‌داند که تیم‌ملی یک کشور، اگر به معنی تام کلمه«محبوب قلب»های مردم آن کشور نباشد، هم تیم‌ملی محکوم به شکست است و هم سرمربی‌اش، محکوم به برکناری.مردم تیم‌ملی علی دایی و امیر قلعه‌نویی و افشین قطبی و ... را هم دوست داشتند اما فقط «دوست داشتند». کی‌روش دوباره «عاشق» تیم‌ملی بودن را برای مردم معنا کرده و این معنا کردن مجدد، با یکی، دو پارامتر رقم نخورده. بعد از تیم رویایی و دوست داشتنی 98 فرانسه که به آن شکل حماسی و افسانه‌ای، از جهنم ملبورن، برای اولین بار بعد از انقلاب، ایران را به بهشت جام‌جهانی برد، هیچ کدام از تیم‌های ملی به اندازه تیمی که کی‌روش سرپا کرده، محبوب نبوده‌اند. محبوبیتی که او برای تیم‌ملی به ارمغان آورده، ساختگی و ظاهری نیست. افشین قطبی هم با تکرار عبارت «انرژی مثبت»، هم این نکته را خوب فهمیده بود و هم خیلی دوست داشت، رابطه عاشقانه مردم و تیم‌ملی را برقرار کند، اما نتوانست؛ به رغم اینکه بازیکنان محبوبی مثل مهدوی‌کیا و علی کریمی را هم در ترکیب داشت.
علی دایی هم یک میهن‌پرست است که به این نکته آگاه بوده اما یک باخت دو بر صفر در آزادی روبه‌روی عربستان کافی بود تا وجه غلیظ "نفرت" بر وجه رقیق "علاقمندی" غلبه پیدا کند. مگر از این باخت به عربستان را به شکل مفتضحانه‌تری همین تیم کی‌روش روبه‌روی تیم ضعیفی مثل لبنان نداد، اما چرا «نفرت» سر بر نیاورد و تیم‌ملی همچنان محبوب ماند و در نهایت به برزیل هم رسید؟! غیر از این‌ها عملکرد تیم کی‌روش در جام‌جهانی برزیل هم از دریچه آمار و نتیجه، چنگی به دل نمی‌زند و به نوعی ضعیف‌ترین نتیجه تاریخ حضورهای ما در جام‌های جهانی است اما چرا «نفرت» و «حرص» مردم رخ نمی‌نماید و همچنان همه، هم او را دوست دارند هم تیم‌ملی را؟! ساده‌لوحانه است اگر فقط این دلیل را بیاوریم که باخت شرافتمندانه به آرژانتین تنها با یک گل دقایق آخر، آن هم از سوی فوق ستاره فوتبال جهان، آن هم در بازی‌ای که همه منتظر بودیم شش، هفت گل دریافت کنیم، مردم را راضی نگه داشته است. نه، محبوبیت به این سادگی‌ها به دست نمی‌آید. کی‌روش برای فریم به فریم رفتار و عملکرد خودش و کادرش و بازیکنانش، برنامه دارد و برای ثانیه به ثانیه بازی‌های تیم‌اش فکر کرده است و این در یک کلام یعنی «بزرگ بودن». نمی خواهم منکر زحماتی که مربیان وطنی برای تیم‌ملی کشیده‌اند بشوم و حتی نمی‌خواهم منکر توانمندی‌هایشان باشم اما کی‌روش کاری کرده که او را به اندازه ی هر مربی وطنی‌ای، ایرانی‌تر و ایران دوست‌تر ببینیم و باور کنیم. چشم غره‌اش به داور بازی ایران و عراق در استرالیا را که فراموش نکرده‌اید تا همین داد و بیدادهایی که بر سر داور سنگاپوری بازی جمعه شب ایران و قطر آوار می‌کرد. غیرت می‌بارید از او و مگر می‌شود مردم این غیرت و ایران دوستی را ببینند و عاشق تیم‌اش و خودش نباشند. بازیکنان دورگه همه عاشق سرزمین آبا و اجدادی‌شان هستند اما حتما بازیکنان زاده و بزرگ شده داخل ایران، میهن‌پرستی را با غلظت بیشتری، درونی کرده‌اند.اما همین فاکتور هم باعث نشده مثلا اشکان دژاگه (که فارسی را حتی خوب نمی‌تواند صحبت کند) و قوچان‌نژاد و جهانبخش و سردار آزمون را بدون عِرق وحشتناک ملی ببینیم. آنها هم متاثر از همان سرمربی‌ای هستند که حالا دیگر یکپا ایرانی است.
جمعه شب، این عشق به تیم‌ملی در اولین بازی مقدماتی روبه‌روی تیمی مثل قطر، نه کره و ژاپن و عربستان، فقط در خود استادیوم و 80 هزار نفری که روی صندلی‌ها نشسته بودند، متبلور نبود. پایان اتوبان حکیم و 30 هزار نفری که با تی‌شرت سفید و پرچم سه رنگ ایران، بی‌خیال ترافیک دو ساعته تا ورودی استادیوم، با پای پیاده می‌رفتند در حالی که می‌دانستند درها بسته شده و امکان ورود ندارند، جلوه دیگری را عیان می‌کرد که بعد از تیم رویایی جام‌جهانی 98 فرانسه به خاطر نداریم؛ این حجم از علاقمندی را به تیم‌ملی کشور. این انرژی‌ها که گم نمی‌شود، به آسمان هم نمی‌رود، دود هم نمی‌شود. الحمدالله قانون فیزیک موضوع را ثابت کرده که انرژی از بین نمی‌رود. از شکلی به شکل دیگر درمی‌آید و قطعا انرژی مثبت مردم برای تیم‌ملی از شکل عشق به این تیم، به هیچ شکل نامربوط دیگری در نخواهد آمد. یکراست می‌رود در ساق پاهای این 11 نفر که در دقایق 94 و 101 یک شب به یادماندنی، دو تا توپ به دروازه تیم بی‌هویت اما چموشی مثل قطر بچسبانند و ایران را منفجر کنند. انفجار تبریک سلبریتی ها در اینستاگرام تنها یکی از نمودهای این تمرکز انرژی‌های عاشقانه برای تیم‌ملی است. تیم‌ملی یعنی این!

نکته: محمدرضا یزدان پرست روزنامه نگار و مجری تلویزیون این یادداشت را برای روزنامه هفت صبح نوشته است.

کد خبر: 9408
  ۱۰  
آی اسپورت
2016-09-03 07:48:51
نظر دهید
۱۰ نظر
-
شنبه ۱۳ شهريور ۱۳۹۵، ۰۸:۱۹
پیش فرض غلط است.این تیم ملی محبوب نیست براساس کدام امار محبویت این تیم را با تیم 98 و یا حتی تیم 2006 مقایسه میکنید.؟من و خیلی های دیگر به عنوان یک ایرانی از تیم ملی همیشه حمایت میکنیم ولی از حرکات کی روش، مشت نشان دادن ها، با داور درگیر شدن، تحقیر دیگران و روش صحبت کردنش خجالت میکشیم حتی اگر بهترین مربی دنیا باشد. باور کنید این حرکات مثل حمله به صفحات شخصی در اینترنت با ابروی ایران بازی میکند بردن تیم قطر با لیزر و نشان دادن مشت و عقده گشایی در مصاحبه مطبوعاتی هیچ لذتی ندارد هیچ....
-
شنبه ۱۳ شهريور ۱۳۹۵، ۱۰:۰۶
این که این تیم محبوبه رو امثال فردوسی پور و رسانه های حامی کیروش به خورد مردم میدن ، من هر جا میرم از نچسب بودن تیم ملی می گن و میخوان هر چه زودتر کیروش بره
مشروح
شنبه ۱۳ شهريور ۱۳۹۵، ۱۰:۰۹
از کی تا به حال حرکات بچه گانه کی روش کنار زمین و در مصاحیبه ها اسمش شده غیرت؟!
محسن59
شنبه ۱۳ شهريور ۱۳۹۵، ۱۰:۳۹
با احترام به نگارنده این متن ولی بیایید یکبار صادقانه و بدون هر گونه حب و بغض به این مساله توجه کنیم که از بدو ورود کیروش به ایران یک حمایت همه جانبه و بعضا کورکورانه از سوی بسیاری از رسانه ها پشتیبان و همراه کیروش بوده که این مساله حداقل تا جایی که به سن من قد می دهد با دیگر مربیان تیم ملی نبود. نمونه بارز این امر هم در نوع گزارش همین مسابقه اخیر تیم ملی با قطر از سوی فردوسی پور شاهدش بودیم.فردوسی پور که همیشه منتقد سرسخت مربیان و بازیهای تیم ملی در دوران مربیان دیگه بود و حتی براشون برنامه نقد عملکرد برگزار می کرد در همین مسابقه چند شب پیش حتی یکبار راجع به نوع بازی ضعیف تیم ملی صحبتی نکرد که این مساله در طول این 5 سال اخیر همواره مشاهده شده.در حالیکه از این لحاظ هیچکدام از مربیان قبلی از چنین حمایتی برخوردار نبودند. نکته دیگه اینکه مردم ما بسیار زود باور و تحت تاثیر تبلیغات رسانه ای هستند که هلحق و النصاف توی این مدت رسانه ها و به ویژه نود واسه کیروش سنگ تمام گذاشتند و به راحتی چشمشون رو روی ضعف های تیم ملی و نقدهای جدی وارد به این تیم از لحاظ مسایل فنی و حاشیه ای اون بستند
-
شنبه ۱۳ شهريور ۱۳۹۵، ۱۰:۴۴
برای این که کیروش بازی با افکار عمومی رو خوب بلده.
به لبنان باخت رسانه ها تمام کاسه کوزه ها رو سر رحمتی شکستند.
وقتی رحمتی یک تنه جلوی ازبکستان وایستاد و ایران شانسی شانسی ثانیه آخر گل زد و برد، همه ی رسانه ها از حرفه ای گری کیروش حرف زدن.
معلوم میشه کیروش بلد بوده دم کی رو ببینه تا ظاهرا محبوب شه.
کدخدا رو ببین ده رو بچاپ
-
شنبه ۱۳ شهريور ۱۳۹۵، ۱۱:۵۷
اتفاقا خود کیوش اخیرا داره هوادارن رو با حاشیه هاش زده میکنه! اگه همچنان به کینه ورزی و فرافکنی هاش ادامه بده هوادارش افت میکنند!
Alireza
شنبه ۱۳ شهريور ۱۳۹۵، ۱۲:۱۲
بازی مقابل قطر یکی از ضعیف ترین بازیهای یک دهه اخیر بود
که متاسفانه ابران برد
متاسفانه چون با این برد همه یادشون رفت که ما بد بودیم ضعیف بازی کردیم
همه پشت برد قایم شدن...
اقای کی روش هم نشون دادن خیلی بیمعرفت و نمک نشناس تشریف دارن
تا قبل بازی هیچ حرف و حدیثی نبود
صحبت میکردند که آره همه باید بیان تشویق تیم ملی
خب همه کی ان
خب طرفداران پرسپولیس و استقلال هستن . کاری میکنه همه بازیکنان این دو تیم بویژه الان پرسپولیس که سهم بیشتری داره مردم رو بکشونن ورزشگاه
برانکو خودش و کادرش میرن برا تشویق استادیوم
ولی بعد بازی همه چیز عوض میشه
برانکو باید عذرخواهی کنه
چرا؟؟؟چون دوره اماده سازی تیمش که حق طبیعیشه رو کنسل نکرده بجاش تیم ملی بره اردو
اردوهایی که تو تموم دنیا منسوخ شده
تیم ملی ما 6 بازیکن لژیونر داره
یعنی به خاطر 5 بازیکن باید بریم اردو
یک ماه یک ماه لیگ تعطیل بشه که رامین و حاج صفی و طارمی و آندوی نا آماده بازی کنن
ما الان از باقی مربیان بویژه امیر فلعه نویی انتظار داریم بیان وسط و از برانکو که ن از حق حمایت کنن
کی روش بدونه اگه بخواد ادامه بده این بحث هارو دودش تو چشم تیم ملی میره و البته خودش
اگه براش مهمه تیم ملی
داره از الان فکر میکنه که شکست احتمالی تیم ملی رو بندازه گردن برانکو و قلعه نویی و ...
درسته کی روش نسل تیم ملی رو داره خیلی خوب تغییر میده و اینکه خداییش یه تیم ملی یک دست و رفیق رو ساخته
همه انگار خودشون دارن بازی میکنن
این از مزیت های کیروشه
ولی به نظر من از لحاظ فنی اصلا خوب نیستیم بلکه افت هم کردیم
هیچ وقت ایران اینقدر بازیکن خوب نداشته یه جا
جای مسلمان و سروش تو ترکیب خالیه
مشکل تیم ما پلی میکره
الان تیم ملی شده دفاع دفاع دفاع و از اشتباه حریف و ضربات شروع مجدد اگه تونستیم گل بزنیم(ضدحمله هم که اصلا برنامه ای نداریم)
میخواد با هوچی گری نتیجه بگیره
ولی اینطور که مکیشه
مردم فوتبال با برنامه میخوان
آی اسپورت میدونم متنش زیاده ولی یا خبرش کن یا برسون دست مربیان دیگه خصوصا امیر قلعه نویی
همه ما وظیفه دایم از تیم ملیمون حمایت کنیم
ولی قرار نیست مربی تیم ملی هر کاری عشقش کشید بکنه و هیچکس دم نزنه
داره همون بلایی که دوره قبل سر استقلال و همین اقای قلعه نویی اورد رو سر پرسپولیس و برانکو میاره
-
شنبه ۱۳ شهريور ۱۳۹۵، ۱۲:۲۸
اتفاقا من مدتهاست که تیم ملی رو به خاطر کی روش دوست ندارم!
مجتبی فرد
شنبه ۱۳ شهريور ۱۳۹۵، ۱۴:۲۵
نویسنده زیادی درگیر و عاشق کی‌روشه.
دوست دارم ده یا بیست سال بعد که دیگه کی‌روشی نیست و تبش خوابیده، برگرده و این مقاله رو بخونه و نظرش رو بده.
مکتب انسان ساز شاهین
يكشنبه ۱۴ شهريور ۱۳۹۵، ۰۴:۳۳
محمدرضا یزدان پرست یا کیروشی پرست خخخخخخخخخخ
به اشتراک بگذارید
لینک مطلب
x
بیشتر