فهرست

آنالیز: درس‌هایی از جدال‌های قبلی برای دربی منچستر

مایکل کاکس
 
بررسی جدال‌های مورینیو مقابل تیم‌هایی که بر مبنای مالیکت توپ بالا بازی می‌کنند معمولا ساده است. او همیشه یک طرح برای این تیم‌ها دارد و به ندرت برنامه‌اش را بازی به بازی تغییر می‌دهد. یکی از دلایل موفقیت مورینیو در سال‌های اخیر مقابل آرسن ونگر هم همین رویکرد بوده است. اما گواردیولا چالشی متفاوت است. با اینکه کلیت فلسفه‌یِ فوتبالی او همان مالیکت بالا و فوتبال هجومی است، اما گواردیولا به شکلی گسترده حریفان را بررسی می‌کند تا با برنامه‌هایی ویژه بهترین استفاده از نقاط ضعفشان ببرد.
 
بزرگ‌ترین پیروزی تاکتیکی گواردیولا مقابل مورینیو در پیروزی 1-3 بارسلونا در خانه‌یِ رئال مادرید به دست آمد، جایی که گواردیولا مورینیو را فریب داد و در ابتدا وانمود کرد با دفاعِ چهار نفره بازی می‌کند. اما به ناگاه دنی آلوس به بال راست و کارلس پویول به دفاع راست منتقل شدند و سرخیو بوسکتس در آن واحد نقش مدافع میانی و هافبک میانی را در سیستم سه دفاعه به خودش گرفت. این یک شاهکار بود.
 
حرکات تاکتیکی مورینیو مقابل گواردیولا معمولا بیشتر دفاعی هستند. او در نیمه نهاییِ چمپیونز لیگ 2010-2009 از کریستین چیوو به عنوان هافبک چپ استفاده کرد تا آلوس را مهار کند. در رئال هم برای مقابله با فول‌بک برزیلی بارسا، مورینیو معمولا از رونالدو به عنوان مهاجم مرکزی یا بال راست استفاده می‌کرد و از بازیکنی با انضباطِ تاکتیکی و توان دفاعی بیشتر را در بال چپ بهره می‌برد. مورینیو برای بستن فضای لیونل مسی در ال کلاسیکوها هم معمولا از لاسانا دیارا استفاده می‌کرد.
 
در کل در جدال‌های این دو، طرح‌های گواردیولا برای باز کردن فضای بیشتر برای مهره‌های کلیدیش هستند و طرح‌های مورینیو برای بستنِ این فضاها. این می‌تواند تم اصلی دربی شنبه باشد.
 
مشکل مورینیو با بازیسازهایش
 
در جریان جدال‌های پیاپی رئالِ مورینیو و بارسایِ گواردیولا، استفاده از مسوت اوزیل در پست تخصصیش، یعنی شماره‌یِ 10، برای مربی پرتغالی با مشکلات زیادی همراه شد. در اولین ال کلاسیکوی این دو مقابلِ هم، مورینیو از اوزیل خواست با ژاوی یارگیری کند. این خواسته‌ای منطقی بود، چون اوزیل عادت به متمایل به چپ بازی کردن در مرکز خط میانی داشت و ژاوی هم به عنوان بازیسازِ بارسا با عمقِ بیشتری متمایل به راست خط میانی بازی می‌کرد.
 
اما ژاوی با بالا آمدن در زمین و کشاندن جدال به منطقه‌ای که اوزیل در آن راحت نبود، این دوئل را برد و عجیب نبود که گل اول بازی را از درون باکس رئال زد. بارسا این بازی را 0-5 برد. اوزیل بین دو نیمه تعویض شد و دیگر به ندرت در ال کلاسیکو در پست شماره‌یِ 10 بازی کرد تا جای خودش را به هافبکی با ذهنیت و قدرت دفاعی بیشتر بدهد. اوزیل در ال کلاسیکوهای بعدی یا کلا از ترکیب اصلی کنار می‌رفت، یا در بال راست، به دلیل اینکه بارسا دفاع چپ هجومی چندان خطرناکی نداشت به بازی گرفته می‌شد.
 
پس قربانی مورینیو در دربی شنبه چه بازیکنی خواهد بود؟ خوان ماتا اوزیلی‌ترین بازیکن یونایتد است و هنریک مخیتاریان هنوز جای ثابتی برای خودش در تیم پیدا نکرده است. اما آیا امکان دارد وین رونی که برای انگلیس در پستی آزاد و هر جا که می‌خواهد بازی می‌کند، چون دیگر نمی‌تواند در پست درخواستی ازش قرار بگیرد، قربانی دیگر باشد؟
 
نقش کلیدی ابراهیموویچ در معروف‌ترین جدال
 
تصویر ماندگار از کل دو بازی‌ای که اینتر بارسا را در نیمه نهایی چمپیونز لیگ شکست داد پچ پچ مورینیو در گوش گواردیولا است، وقتی مربی کاتالان در حال انتقال نکات تاکتیکی به زلاتان ابراهیموویچ بود. اینکه دقیقا چه گفته شد را نمی‌دانیم، اما بعید است هر چه بوده کمکی به گواردیولا کرده باشد.
 
ابراهیموویچ عامل کلیدی در این جدال بود، یکی از اشتباهات تاکتیکی نادر گواردیولا وقتی در هر دو بازی از ابتدا در ترکیب اصلی قرارش داد، در حالیکه به لحاظ فیزیکی کاملا آماده نبود. بدین ترتیب بازی بارسا به شکلی عجیب مستقیم شد و این بهترین حالت برای مدافعین کم تحرک اینتر، والتر ساموئل و لوسیو بود.
 
گواردیولا در هر دو بازی ابراهیموویچ را تعویض کرد و سیستمش را با استفاده از مهاجمینی سریع به 3-3-4 کلاسیکش بازگرداند. اما در این مقطع اینتر به قدری با اعتماد به نفس فضاها را بسته بود که بارسا در نهایت مجبور شد از جرارد پیکه در خط حمله استفاده کند.
 
ابراهیموویچ برای آن بازی باید طرح دوم بارسا بود، اما برای بازی شنبه طرح اول یونایتد خواهد بود. شاید مورینیو توی گوش او زمزمه کند و به یادش بیندازد که چطور گواردیولا نتوانست ازش درست استفاده‌یِ درست ببرد. زلاتان می‌تواند نقشی حیاتی در دربی منچستر بازی کند.
 
استفاده‌ی گواردیولا از مهاجمین سریع‌تر
 
با وجود تجربه‌ای که گواردیولا با ابراهیموویچ داشت، مهاجمین مرکزی او معمولا نقش تله را برای مدافعین حریف بازی کرده‌اند، به خصوص در استفاده از مسی به عنوان شماره 9 کاذب. اما گواردیولا در ال کلاسیکوهای آخرش بیشتر ترجیح داد از الکسیس سانچز به عنوان مهاجم مرکزی استفاده کند، بازیکنی که به جای عقب آمدن و قرار گرفتن در پست شماره‌یِ 10، روی شانه‌یِ آخرین مدافع حریف بازی می‌کرد و با سرعت خودش خط دفاعی حریف را باز می‌کرد.
 
این نکته‌ای جذاب، به خصوص با توجه به محرومیت سرخیو آگوئرو برای بازی شنبه است. کلچی ایهناچو جانشین طبیعی آگوئرو در خط حمله محسوب می‌شود که سرعت بالایی هم دارد. اما رحیم استرلینگ هم می‌تواند در این پست بازی کند و با سرعت بالای خودش از فضاهای بین خطوط و کانال‌های کناری استفاده ببرد.
 
مورینیو و کنترل میانه‌ی زمین
 
تیم‌های مورینیو معمولا مقابل رقبای با مالکیت توپ بالا با عرض کم دفاع می‌کنند تا مرکز زمین را ببندند، چون او به خوبی از خطر دادن زمان و فضا به هافبک‌هایِ حریف برای پاس دادن بین خطوط آگاه است. این طرحی کاملا منطقی بود وقتی حریف مورینیو، بارسا، ژاوی، بوسکتس و آندرس اینیستا را در ترکیب خودش داشت. اما مورینیو مقابل سیتیِ گواردیولا چه طرحی خواهد داشت؟
 
بله، خطر داوید سیلوا و کوین دبروینه در مرکز زمین مشخص است. اما گواردیولا در واکنش به تیم‌هایی که با عرض کم بازی می‌کنند بازی را به کانال‌هایِ کناری می‌کشد. وقتی فولبک‌ها تبدیل به هافبک‌های میانی می‌شوند، مدافعین مرکزی فضای بیشتری برای استفاده از کانال‌های کناری به دست می‌آورند و وینگرها با عرض بسیار زیاد بازی را باز می‌کنند، بر عکس مهاجمین کناری بارسا که مدام به مرکز حرکت می‌کردند.
 
گاهی احساس می‌شود مورینیو با تمام بینش تاکتیکی‌اش، با اصرار بر طرح‌های دفاعیش از زمان عقب افتاده، در حالیکه گواردیولا مدام به پیشرفت و تکاملش ادامه می‌دهد. واکنش مورینیو این بار چه خواهد بود؟
 
 
  ۲  
آی اسپورت
2016-09-07 11:30:24
نظر دهید
۲ نظر
-
چهارشنبه ۱۷ شهريور ۱۳۹۵، ۱۵:۳۴
مورینیو همچین گواردیولا رو به هم میبافه که بیا و ببین
-
چهارشنبه ۱۷ شهريور ۱۳۹۵، ۱۵:۵۲
دلم واسه الکلاسیکو های زمان این دو نفذ تنگشده هر بازی کلی جنجال و حاشیه داشت
به اشتراک بگذارید
لینک مطلب
x
بیشتر