فهرست

دربی منچستر / یادداشت: جدال تاکتیکی مورینیو و گواردیولا

جاناتان ویلسون
 
از جهتی خوب شد دربی منچستر زود اتفاق می‌افتد. از این جهت که تبِ انتظار این بازی هم حدی دارد، وانمود به احترام دو طرفه کردن هم حدی دارد، و اصرار به این وانمود که دو مربی با آرامش با هم کنار می‌آیند. چقدر به این نکته اشاره کنیم که بردن بورنموس و ساوتهمپتون و هال سیتی و ساندرلند و استوک سیتی و وستهام یونایتد نتایجی خوبی است، اما امتحان واقعی در دربی انتظارشان را می‌کشد.
 
از منظر بافت روایی هم – و واقعا چه چیزی در این لیگ برتر مدرن متمول که شبیه یک سُپ آپرا (سریال عاشقانه‌یِ طولانی و معمولا درجه دو) شده اهمیت بیشتری دارد؟ -  بهتر شد که بازیِ دوستانه‌ی دو تیم در پکن برگزار نشد، تا اولین بار که ژوزه مورینیو و پپ گواردیولا پس از ترک اسپانیا روی هم شمشیر می‌کشند (به جز بازی سوپرکاپ اروپا 2012 بین چلسی و بایرن مونیخ) در منچستر و در بازی‌ای معنادار باشد.
 
برای مورینیو و گواردیولا این فصل به نسبت آرام شروع شده است. تنها تصمیمات جنجالی دو مربی تا اینجا کنار گذاشتن باستین شواین‌اشتایگر و جو هارت بوده‌اند. هر دو مربی تا اینجای فصل با ترکیبی نسبتا ثابت تیمشان را به زمین فرستاده‌اند و هنوز تصمیم رادیکالی نگرفته‌اند. انگار مورینیو و گواردیولا مشغول صاف کردن صدایشان و گرم کردن خودشان بوده‌اند و میل نداشتند به این زودی دستشان را رو کنند.
 
مورینیو به استثنای قرار گرفتن پل پوگبا در بازی مقابل هال در ترکیب اصلی به جای آندر هررا، با آرایشی ثابت سه بازی اولش را پشت سر گذاشته است. سیستم منچستر یونایتد در این بازی‌ها 1-3-2-4 بوده، اما شاید مقابل سیتی مورینیو احساس کند باید یک هافبک میانی دیگر هم کنار پوگبا و ماروان فلینی به زمین بفرستد. اینجاست که اعتماد او به وین رونی، بازیکنی که تاکید کرده هرگز در تیمش به عنوان هافبک میانی بازی نخواهد کرد، با بزرگ‌ترین چالشش تا امروز مواجه می‌شود.
 
مورینیو در دو جدال اولش مقابل گواردیولا که در نیمه نهایی چمپیونز لیگ فصل 2010-2009 بین اینتر میلان و بارسلونا برگزار شد، از سیستم 1-3-2-4 استفاده کرد و در بازی رفت 1-3 پیروز شد و در بازی برگشت در حالیکه با اخراج تیاگو موتا سیستمش تبدیل به 4-1-4 شده بود، 0-1 شکست خورد.
 
اینترِ مورینیو در بازی رفت به بارسلونا حمله کرد، رویکردی که به خاطر خستگی بازیکنان بارسا از سفر با اتوبوس به میلان، به دلیل فعال شدن آتشفشان ایسلند، نتیجه داد. اما وقتی مورینیو در اولین ال کلاسیکویش دوباره با چنین رویکردی، و با همان سیستم 1-3-2-4 تیمش را به زمین فرستاد، بارسا رئال مادرید را تکه پاره کرد و 0-5 شکست داد. از اینجا به بعد بود که مورینیو برای جلوگیری از رخ دادن دوباره‌یِ چنین اتفاقی رو به استفاده از "تریوُت" آورد؛ قرار دادن سه هافبک دفاعی برای محافظت از خط دفاعی و خراب کردن ریتم پاس‌های بارسایی‌ها. نتیجه‌یِ این تصمیم جو مسموم چهار بازی‌ای شد که رئال و بارسا در فاصله‌یِ 17 روز در بهار 2011 انجام دادند. رئال فینال کوپا دل ری را برد، در لیگ به یک تساوی رسید و در بازی رفت نیمه نهایی چمپیونز لیگ 0-2 شکست خورد. مورینیو برای جبران این نتیجه در بازی برگشت یک بار دیگر به 1-3-2-4 رو آورد اما موفق نشد.
 
بعد از این سلسله بازی‌ها مورینیو فقط یک بار دیگر از تریوُت مقابل گواردیولا استفاده کرد تا در مجموع این سیستم برایش یک پیروزی، دو تساوی و دو شکست مقابل بارسلونا به همراه داشته باشد، در حالیکه 9 بازی با سیستم 1-3-2-4 برایش دو پیروزی، چهار تساوی و سه شکست حاصل کرده بود. برای همین به نظر می‌رسید استفاده از سیستم 3-3-4 فقط راه حلی مقطعی و کوتاه مدت برای جلوگیری از یک شکست سنگین دیگر بوده.
 
در بازی امروز یونایتد با خطر از دست دادن برتری عددی در میانه‌یِ زمین روبرو است. اما سیتی گواردیولا هنوز به آن ماشین پاسی تبدیل نشده که مورینیو را مجبور به بازی ری‌اکتیوِ رادیکال کند، رویکردی که می‌تواند به معنای بیرون رفتن رونی و قرار گرفتن هررا یا مورگان اشنایدرلین در ترکیب اصلی باشد. بدین خاطر شاید در این بازی تیم کلاسیک مورینیویی، تیمی که کلا مالکیت را راه می‌کند و حفظ شکلش منتظر یک لحظه اشتباه حریف می‌ماند، را نبینیم و شاهد رویکرد هجومی‌تر یونایتد باشیم.
 
اما رویکرد تاکتیکی شاخص گواردیولا تا اینجای فصل شکلِ 3-2-2-3 است که تیمش هنگام مالکیت توپ به خودش می‌گیرید. پنج بازیکن عقب زمین به شکل یک M در می‌آیند؛ یا با انتقال فولبک‌ها به پست هافبک دفاعی و قرار گرفتن فرناندینیو بین دو مدافع، یا با جلو رفتن جان استونز و قرار گرفتنش در مرکز زمین کنار فرناندینیو. و این نکته که گویا گواردیولا از باشگاه خواسته مذاکرات برای تمدید قرارداد باکاری سانیا، گائل کلیشی و پابلو زابالتا را متوقف کند نشان از نارضایتی او از فول‌بک‌هایش دارد.
 
با این پیش فرض که گواردیولا برای بازی امروز هم از همین سیستم استفاده کند – که البته بخشی از جذابیت مربیگری او این است که ممکن است طرحی کاملا متفاوت در ذهن داشته باشد – انتظار می‌رود استونز از خط دفاعی جدا شود و فول‌بک‌ها وظیفه‌یِ مهار خوان ماتا و آنتونی مارسیال را داشته باشند. اما با توجه به سرعت پایین ماتا و فرم نه چندان خوب مارسیال این فصل، ممکن است گواردیولا ریسک کند و فول‌بک‌هایش را به مرکز زمین بفرستد. مزیت این طرح داشتن دو بازیکن اطراف زلاتان ابراهیموویچ است، مهاجمی که البته خود گواردیولا تاریخچه‌یِ نه چندان دوستانه‌ای باهاش دارد. نکته‌یِ دیگر آماده شدن ایلکای گوندوگان است، هافبکی که شاید هنوز آمادگی کامل برای 90 دقیقه بازی کردن را نداشته باشد، اما می‌تواند جایگزین فرناندینیو، یا یک هافبک هجومی به منظور استحکام بخشیدن بیشتر به خط میانی شود.
 
یک مسئله‌یِ مهم برای گواردیولا تصمیمش برای مرکز خط حمله‌اش است. در غیاب سرخیو آگوئروی محروم، کلیچی ایهناچو جانشین طبیعی‌اش به حساب می‌آید. اما گواردیولا سابقه‌یِ زیادی در استفاده از شماره‌یِ 9 کاذب دارد. رحیم استرلینگ می‌تواند در این نقش بازی کند و لیروی سانه، اگر آماده باشد، یا خسوس ناواس، می‌توانند جای استرلینگ را در بال راست پر کنند.
 
اگر هر دو مربی با سیستمی که تا اینجای فصل استفاده کرده‌اند پا به دربی بگذارند شاهد یک 1-3-2-4 برابر یک 1-4-1-4 خواهیم بود، سیستم‌هایی که از منظر یارگیری به هم می‌خورند. هافبک دفاعی اضافه‌یِ یونایتد، و این امتحانی برای انضباط دفاعی پوگبا خواهد بود، با هافبک هجومی اضافه‌یِ سیتی یارگیری می‌کند. اما سیستم‌ها هنوز مشخص و قطعی نشده‌اند و جذابیت واقعی این بازی از منظر تاکتیکی این است که هر دو مربی قادر به ایجاد تغییراتی بزرگ در تیم‌هایشان هستند.
 
 
     
آی اسپورت
2016-09-10 04:56:31
نظر دهید
به اشتراک بگذارید
لینک مطلب
x
بیشتر