فهرست
لیورپول – منچستر یونایتد؛ پیچیده‌تر از نفرت
لیورپول – منچستر یونایتد؛ پیچیده‌تر از نفرت

لیورپول – منچستر یونایتد؛ پیچیده‌تر از نفرت

آی‌اسپورت – لیورپولی‌هایی که به اولدترافورد سفر کرده بودند 89 دقیقه سرودهایی غیر قابل چاپ درباره‌یِ من و مادرم می‌خواندند. بازی 0-0 بود. ما صاحبِ یک ضربه‌یِ آزاد بیرون باکسِ لیورپول شدیم و رایان گیگز پشت توپ رفت.

در این لحظه ذهن و بدن و تمرکزِ آدم در سطحی دیگر است، سطحی متفاوت با وقتی مقابل آرسنال بازی می‌کنید، یا چلسی، یا سیتی، حداقل برای من اینطور بود. این تجربه‌ای تقریبا شبیه خارج شدن از بدنت است، با فشاری فوق‌العاده.

این بازی‌ای است که دو هفته مانده بهش تهِ ذهنت قرار دارد، یک هفته مانده بهش مدام بهش فکر می‌کنی و سه روز مانده بهش به چیزی غیرش فکر نمی‌کنی. اگر لیورپول را شکست بدهید بهترین روزِ فصل است و اگر به لیورپول ببازید بدترین روزِ فصل.

برگردیم به بازی. دقیقه‌یِ 90 است، گیگزی توپ را روی دروازه‌ سانتر می‌کند، ریو فردیناند روی هوا بلند می‌شود، توپ به تور دروازه‌یِ لیورپول می‌چسبد، استادیوم منفجر می‌شود و من تسلیمِ غریزه‌ام می‌شوم. به سوی هواداران لیورپول در گوشه‌یِ دیگر اولدترافورد برمی‌گردم و با خودم می‌گویم: «الان میرم سراغشون.» 60 یارد را دیوانه‌وار می‌دوم و وقتی بهشان می‌رسم، خب...

خوشحالی نویل مقابل هواداران لیورپول بعد از گل پیروزی فردیناند در ژانویه‌یِ 2006
خوشحالی نویل مقابل هواداران لیورپول بعد از گل پیروزی فردیناند در ژانویه‌یِ 2006

وقتی به چهره‌یِ این هوادارانی که 89 دقیقه آواز می‌خواندند نگاه کردم دیدم هیچ جوابی ندارند، مطلقا هیچ. این یکی از بهترین لحظات زندگیم بود.

اف.ای برای این کار 5000 پوند جریمه‌ام کرد. با کمال میل صد بار دیگر هم این جریمه را پرداخت می‌کنم.

یادم می‌آید افراد زیادی در آن زمان ازم انتقاد کردند و گفتند و این رفتارِ یک مردِ 30 ساله نیست. حق با آن‌ها بود و این دقیقا جادوی فوتبال است. برای 90 دقیقه می‌توانی دوباره کودک باشی. این همان چیزی نیست که همه رویایش را دیده‌ایم؟

جنگ لفظی نویل و کرگر در مارچ 2010
جنگ لفظی نویل و کرگر در مارچ 2010

خاطراتی از پنچ، شش سالگیم دارم، وقتی با پدرم در M60 سوار ماشین بودیم و من مدام سرم از پنجره بیرون می‌کردم با خودم می‌گفتم: «نزدیک شدیم؟ پس کی می‌رسیم؟» وقتی از "بارتون برج" رد می‌شدیم آن وقت بود که می‌دانستم فقط 10 دقیقه‌یِ دیگر تا اولدترافورد راه داریم. این مسیری بود که من و پدرم هر شنبه می‌رفتیم و به محض اینکه نمای "تئاتر رویاها" را از دور می‌دیدم قلبم شروع به تند تپیدن می‌کرد. بعد ماشین را پارک می‌کردیم و قبل از بازی می‌رفتیم کیک و سیب‌زمینی سرخ کرده می‌خوردیم.

من خیلی اهلِ نوستالژی نیستم، اما ای کاش می‌توانستم دوباره آن روزها را زندگی کنم، وقتی کنار هوادارانِ یونایتد در صف ورود به استادیوم می‌ایستادیم. حسی در آن لحظه است، به خصوص وقتی بچه‌ای، که قابل توصیف با کلمات نیست. اینجاست که فوتبال به وجودت نفوذ می‌کند.

این خاطرات هنوز با من هستند. اگر پدرم هوادارِ سیتی، یا هوادارِ بولتون بود من هر هفته به استادیم آن‌ها می‌رفتم و سرودهایشان را می‌خواندم. خدا را شکر پدرم هوادارِ یونایتد بود.

آیا نویل از خوشحالیش مقابل لیورپولی‌ها متاسف است؟ «معلومه که نه.»
آیا نویل از خوشحالیش مقابل لیورپولی‌ها متاسف است؟ «معلومه که نه.»

بدبختانه در دورانی که من یونایتدی شدم تیم روزهای خوبی را پشت سر نمی‌گذاشت. من در دهه‌یِ 80 بزرگ شدم، دوران تسلط لیورپول بر انگلیس. برای همین بیشتر همکلاسی‌هام در "بری" طرفدارِ لیورپول بودند و مدام من را مسخره می‌کردند. ما به منچستر نزدیک‌تر بودیم تا مرسی ساید، اما بچه‌ها همیشه همینطور هستند و طرفدار تیمی می‌شوند که در اوج است. نمونه‌اش را این روزها در شمال لندن، جایی که بچه‌ها پیراهن چلسی به تن می‌کنند می‌بینید.

حیاطِ دبستانِ "چنتلرز" انگار لیورپول بود. من با این بچه‌ها هر روز بحث و جدلِ همیشگی را داشتیم.

من می‌گفتم: «استادیوم ما بزرگتره!»

جواب می‌دادند: «یونایتد در لیگ یازدهم شد!»

من می‌گفتم: «ما رابسون را داریم!»

جواب می‌دادند: «ما قهرمانِ لیگ هستیم!»

این جدال‌‌ها ساعت‌ها ادامه پیدا می‌کرد و من با خودم فکر می‌کردم وقتی بزرگ شدم دیگر به پایان خواهد رسید، اما نه، جدال‌ها همچنان ادامه دارند، حالا با جیمی کرگر.

هیچوقت اولین باری که به آنفیلد رفتیم را فراموش نمی‌کنیم. وقتی از M62 به مرسی ساید رسیدیم، من نگاهی به در و دیوار انداختم و اینجا بود که دریافتم در قلمروِ دشمن هستیم. وحشتناک بود. وقتی برای اولین بار به عنوان بازیکن وارد آنفیلد شدم هم حسی مشابه داشتم. اینجا تماشاگران به شدت به زمین نزدیک هستند و از 40 دقیقه قبل از بازی شروع می‌کنند به بد و بیراه گفتن به آدم. این‌ها لحظاتی هستند که وقتی بازنشسته می‌شوی دلت برایشان بیشتر از بقیه تنگ می‌شود.

دو رقیب قدیمی، دو رفیق صمیمی و «حسی پیچیده‌تر از نفرت»
دو رقیب قدیمی، دو رفیق صمیمی و «حسی پیچیده‌تر از نفرت»

من قبلا می‌گفتم از لیورپول متنفرم. اما در سال‌هایِ اخیر ملایمت بیشتری پیدا کردم و می‌گویم این حسی پیچیده‌تر از نفرت است. اما هر وقت ازم می‌پرسند بابت خوشحالیم در سال 2006 متاسفم یا نه جواب می‌دهم: «معلومه که نه.»

فوتبال یعنی احساسات، یعنی تجربه‌یِ شادی، غم، خنده و گریه. این‌ها همه احساساتی است که در طول یک هفته تجربه‌شان می‌کنید، اما همه در 90 دقیقه فوتبال کنارِ هم جمع می‌شوند. زیباییِ فوتبال برایِ من همین بالا و پایین رفتن‌هاست. پدیده‌هایِ کمی در زندگی هستند که به اندازه‌یِ فوتبال این حس را پدید می‌آورند.

«اینجا تماشاگران به شدت به زمین نزدیک هستند و از 40 دقیقه قبل از بازی شروع می‌کنند به بد و بیراه گفتن»
«اینجا تماشاگران به شدت به زمین نزدیک هستند و از 40 دقیقه قبل از بازی شروع می‌کنند به بد و بیراه گفتن»

بهترین مثالی که به خاطر می‌آورم این است:

بعد از قهرمانیِ سه‌گانه در سالِ 1999 در مرکز منچستر روی یک اتوبوس سقف باز مشغولِ جشن گرفتن بودیم که ناگهان نگاهم به این مرد افتاد، مردی که اشک می‌ریخت و چنان فریاد می‌کشید که رگ‌هایِ گردنش بیرون زده بود. هیچوقت این رگ‌ها را فراموش نخواهم کرد.

او هم سن و سال خودم بود و احتمالا مثل من در دوران کودکی به قهرمانی‌هایِ لیورپول حسادت می‌کرده و مدام پزِ کنی دالگلیش را از همکلاسی‌هایِ لیورپولیش می‌شنیده، اما بالاخره لحظه‌ای که منتظرش بوده از راه رسیده، لحظه‌ای که تمام دردها و زخم‌های قدیمی شیرین‌ترش کرده بود.

برای همین با تماشایِ فریادهای این مرد مو به تنم سیخ شد و با خودم گفتم: «هیچ چیزی در زندگی دیگه همچین حسی بهش نمیده.» این صحنه‌ای بود که نفس آدم را بند می‌آورد.

یونایتد و لیورپول از سالِ 1894 با هم جنگیده‌اند و امشب وقتی برای 179مین بار مقابل هم قرار می‌گیرند امیدوارم شاهد بازی‌ای پر شور و هیجان، و اگر بخواهم صادقانه بگویم، حتی کمی کثیف باشیم. اگر امشب بازیکنی از لیورپول گل بزند دوست دارم به سوی جایگاهِ "کاپ" بدود و بقیه‌یِ بازیکنان هم دنبالش کنند و کلوپ مثل یک دیوانه کنار خط بالا و پایین بپرد. اگر چیزی غیر از این ببینم مایوس خواهم شد. این شور و دیوانگی عصاره‌یِ فوتبال است.

لیورپول و منچستر در عین تفاوت خیلی شبیه به هم هستند، با مردمانی صادق و سخت‌کوش و مهمتر از همه عاشق فوتبال.

این حسی پیچیده‌تر از نفرت است.

نویل به عنوان کارشناس اسکای اسپورتس در اولدترافورد
نویل به عنوان کارشناس اسکای اسپورتس در اولدترافورد

در سال‌هایِ اخیر لیورپولی‌ها انتقامِ خودشان را از من گرفته‌اند، چه داخل و چه خارجِ زمین. یک ماه بعد از آن خوشحالیِ من لیورپول ما را از اف.ای کاپ حذف کرد. حتی وقتی لیورپولی‌ها من را نزدیک اولدترافورد دیدند نزدیک بود ماشینم را وارونه کنند.

بدتر از همه اینکه حالا بعد از بازنشستگی باید کارا (کرگر) را تحمل کنم. اما یک چیز را هرگز قبول نمی‌کنم.

داستانی است که می‌گویند دو برادرِ لیورپولی وقتی مشغول بازسازیِ خانه‌ام بودند شالگردنِ تیمشان را زیرِ کاشی‌های استخرم چال کرده‌اند. این داستان هیچوقت ثابت نشد و بعید است در آینده هم ثابت شود.

با اینکه من دیگر در این خانه زندگی نمی‌کنم، اما در وصیت‌نامه‌ام می‌نویسم اگر روزی کسی این شالگردن را پیدا کرد، حتی 100 سالِ دیگر، باید آخرین خواسته‌ام را اجرا کند...

بسوزانیدش.

مطلب مرتبط
38 قهرمانی لیگ، 19 قهرمانی اف.ای کاپ، 8 قهرمانی جام باشگاه‌های اروپا، سر مت بازبی، بیل شنکلی، باب پیزلی، سر الکس فرگوسن، کنی دالگلیش، سر بابی چارلتون، کوین کیگان، جرج بست، استیون جرارد، دیوید بکام... به "دوشنبه‌یِ سرخ" خوش آمدید، به اصیل‌ترین و باشکوه‌ترین جدالِ فوتبال انگلیس
۳۴ ۱  

مطلب مرتبط
وقتی سال 1959 تام ویلیامز رئیس وقت باشگاه لیورپول از بیل شنکلی پرسید: «نظرت چیه مربی بزرگترین تیم انگلیس بشی؟»، شنکلی که رهبری هادرزفیلد تاون را به عهده داشت جواب داد: «چطور؟ مت بازبی داره جمع میکنه بره؟!» اوووپس!
۶۳ ۳  

مطلب مرتبط
مورینیو علیه کلوپ؛ تقابل سنت و مدرنیته

مورینیو علیه کلوپ؛ تقابل سنت و مدرنیته

منچستر یونایتد و لیورپول دوشنبه شب در آنفیلد مقابل هم قرار می‌گیرند. این جدالی است بین دو تا از کاریزماتیک‌ترین مربیان دو دهه‌یِ اخیر فوتبال اروپا، مربیانی با تنها چهار سال اختلاف سنی، اما متعلق به دو دوران متفاوت. جاناتان ویلسون از ژوزه مورینیو و یورگن کلوپ می‌نویسد
آی اسپورت
2016-10-15 10:25:00

مطلب مرتبط
مورینیو علیه کلوپ؛ تاریخچه‌ای از رقابت

مورینیو علیه کلوپ؛ تاریخچه‌ای از رقابت

ژوزه مورینیو و یورگن کلوپ فردا شب در آنفیلد مقابل هم قرار می‌گیرند. این اولین رویارویی دو مربی در قالب جدال منچستر یونایتد و لیورپول است، اما آقای خاص و آقای معمولی پیش از این طعم رقابت با هم را چشیده‌اند، طعمی که برای مورینیو همیشه تلخ بوده...
آی اسپورت
2016-10-16 10:31:00

مطلب مرتبط
سوالاتی تاکتیکی برای لیورپول – منچستر یونایتد: بازگشت فلینی و مارسیال و مورنو؟

سوالاتی تاکتیکی برای لیورپول – منچستر یونایتد: بازگشت فلینی و مارسیال و مورنو؟

در فاصله‌یِ یک روز مانده به بازیِ پرافتخارترین باشگاه‌های جزیره در آنفیلد، نیک میلر نگاهی می‌اندازد به پنج نکته‌یِ تاکتیکی که می‌تواند سرنوشت این جدال کلاسیک را تحت تاثیر قرار دهد
آی اسپورت
2016-10-16 12:06:00

۷    
آی اسپورت
2016-10-17 11:33:00
نظر دهید
به اشتراک بگذارید
لینک مطلب
x
بیشتر