فهرست

یادداشت: پیوستن هارت به قلب تاریخ تورینو

جیمز هورن‌کاسل
 
پیرمرد دنبال امضا گرفتن نبود. علاقه‌ای به سلفی انداختن هم نداشت. اما او بلیط فصلی در دست داشت که توجه سینیسا میهایلوویچ را به خودش جلب کرد، بلیطی از دهه‌یِ چهل، از دوران گرانده تورینو. چنین تماشاگرانی که هفته به هفته، برای دهه‌ها به دیدن تیمشان می‌آیند، در دنیای امروز گونه‌ای کمیاب و رو به انقراض هستند.
 
پیرمرد درباره‌یِ والنتینو ماتزولا، کاپیتان گرانده تورینو و پدر ساندرو ماتزولا، اسطوره‌یِ اینتر، با میهایلوویچ حرف زد. او از مواقع نادری می‌گفت که شرایط برای گرانده تورینو، به اعتقاد بسیاری بزرگ‌ترین تیم تاریخ سری آ، خوب پیش نمی‌رفت و صدای یک شیپور در استادیوم فیلادلفیا باعث می‌شد تا ماتزولا آستین‌هایش را بالا بزند، فریاد نبرد بکشد و همه چیز را درست کند. میهایلوویچ با شنیدن این داستان گفت: «کاش یکی مثل ماتزولا الان در تیم داشتیم. او نماد تاریخ دراماتیک و بی‌همتای این باشگاه است.»
 
باید به این نکته اشاره شود که میهایلوویچ عاشق تاریخ است. شاید جملاتی که او در کنفرانس‌های مطبوعاتی‌اش در سمپدوریا از جی.اف.کی، چه گوارا، والت دیزنی و وینستون چرچیل نقل می‌کرد را به یاد بیاورید. تحقیق، یا به بیان بهتر عمق بخشیدن به دانشش، درباره‌یِ تاریخ تورینو اولین قدم برای شروع شغل جدید میهایلوویچ بود. تاریخ این باشگاه نقشی بسیار مهم در جذابیتش برای او داشت.
 
«هر باشگاهی داستان‌هایِ خودش را دارد و افسانه‌ها و اسطوره‌های خودش را روایت می‌کند. اما تورینو بیش از هر باشگاه دیگری با گذشته و ریشه‌هایش در تماس است. تاریخ تورینو بهش قدرت می‌بخشد و رهبری این تیم بدون آگاهی از این تاریخ، بدون حس کردن و زندگی کردنش با پوست و خون خودت ممکن نیست. هیچکس بهتر از یک هوادار قدیمی نمی‌تواند این تاریخ را منتقل کند، هواداری که تنها با به یاد آوردن این خاطرات احساساتی می‌شود.»
 
این باشگاهی است که جو هارت به آن ملحق شده، باشگاهی که هر سال چهارم می بازیکنانش را به دیدن کلیسای "سوپرگا" می‌برد تا ادای احترامی کنند به کشته‌شدگان فاجعه‌یِ هوایی‌ای که گرانده تورینو را از روی زمین برداشت. ایندرو مونتانلیِ کبیر، ژورنالیست و تاریخدانِ فقید ایتالیایی، در این باره در کوریره دلا سرا نوشت: «قهرمانان در چشمان کسانی که باورشان دارند همیشه جاودانه هستند. بچه‌ها باور نمی‌کنند تورینو مرده، بلکه انگار فقط خارج از خانه بازی می‌کنند.» تا ابد.
 
اینجا گذشته هیچوقت گذشته نیست. تورینو این گذشته را هر روز زندگی می‌کند. این باشگاهی است که در حال ساختن یک زمین تمرین جدید در مکانی که روزی استادیوم فیلادلفیا بود است، استادیومی که به بیان ارالدو پچی، یکی از بازیکنان آخرین تورینویی که در سال 1976 قهرمان اسکودتو شد، دیوارهایش عرقِ تاریخ می‌ریزد و راهروهایش پر از ارواح گرانده تورینو است.
 
«این باشگاهی حماسی است که در تاریخش افتخار و تراژدی آفریده.» میهایلوویچ درباره‌یِ تورینو ادامه می‌دهد: «تورینو از روح، غرور، خون و اشک ساخته شده است. من نمی‌گویم ما به درجه‌یِ گرانده تورینو یا حتی تیم قهرمان 76 می‌رسیم. اما حداقلِ کاری که از دستمان بر می‌آید این است که به هویت و ارزش‌هایِ این باشگاه خیانت نکنیم. فوتبال امروز همش شده پول و تجارت. ما باید به آنچه هستیم بازگردیم و به تاریخمان احترام بگذاریم.»
 
تورینو در پنج سال اخیر تا حد زیادی این راه را پیموده و دلیلی که جامپیرو ونتورا حالا رهبری ایتالیا را به عهده گرفته هم روند رو به رشد باشگاه بوده است. ونتورا تورینو را به سری آ بازگرداند، تیمش را در این دسته حفظ کرد و برای اولین بار از سال 1994 سهمیه‌یِ حضور در اروپا را به دست آورد. در همین راه بود که چیرو ایموبیله بعد از 37 سال بدل به اولین بازیکن تورینو شد که لقب "کاپوکانونیره" (آقای گل سری آ) را به خودش اختصاص داد. زوج ایموبیله کنار آلسیو چرچی حتی باعث مقایسه‌شان با بهترین زوج خط حمله‌یِ تاریخ باشگاه، فرانچسکو گراتزیانی و پائولو پولیچی شد.
 
درباره‌یِ اینکه تورینو در دو سال اخیر افت کرده و به رده‌هایِ نهم و دوازدهم رسیده خیلی حرف زده شده است. اما نباید لحظاتی که تورینو در این دو سال برای هوادارنش ساخت را فراموش کرد. تورینو بدل به اولین تیم ایتالیایی شد که اتلتیک بیلبائو را در سن مامس شکست داد. دو سال پیش گل انفرادی برونو پرس نه تنها یکی از بهترین گل‌های فصل، بلکه اولین گل تورینو بعد از 12 سال مقابل یوونتوس بود. تورینو همان فصل برای اولین بار از سال 1995 بدین سو هم موفق شد دربی دلا موله را ببرد. این موفقیتی غیر قابل وصف بود.
 
روند رو به رشد تورینو حدود یک سال پیش به پایان رسید. از منظری این اتفاق غیر منتظره بود چون باشگاه خریدهای خوبی داشت؛ از جمله آندره‌آ بلوتی، دانیله بازلی و داویده زاپاکاستا که همه ملی‌پوشان زیر 21 ساله‌های ایتالیا بودند. قرارداد قرضی مارکو بناسی، بازیکن اینتر هم دائمی شده بود. از منظری دیگر اما این اتفاق قابل پیش‌بینی بود. چون با تمام پتانسیلی که این تیم داشت، سرمایه‌گذاری روی جوانان همیشه با موفقیت همراه نیست.
 
بعد از پنج سال حضور در تورینو، ونتورا قدرت انتقال آموزه‌هایش به بازیکنان را از دست داد. دفاع تیم به مشکلات زیادی خورد که یکی از دلایلش پوشش کم توسط هافبک‌ها بود. تورینو فصل پیش تنها شش کلین شیت داشت، آماری که فقط بهتر از ورنای سقوط کرده بود. اشتباهات بزرگ دروازه‌بانشان، دانیله پادلی هم یکی دیگر از دلایل این آمار بد بود. تورینو فصل پیش بیش از هر تیم دیگری در سری آ بعد از عقب افتادن در بازی‌ها امتیاز گرفت (17). این اتفاق معمولا به این دلیل بود که تورینو بی‌جهت کار خودش را سخت می‌کرد.
 
با این حال احساس می‌شد لیاقت این تیم بیشتر از رده‌یِ دوازدهم است. برای همین بود که باشگاه میهایلوویچ را به خدمت گرفت تا مثل سمپدوریا، تورینو را به اروپا باز گرداند، تیمی که می‌تواند در آینده چند بازیکن ثابت در تیم ملی داشته باشد. اسکوادی که میهایلوویچ در اختیار دارد قادر به رسیدن به چنین هدفی است. تورینو این تابستان هم خریدهای خوبی داشته، از جمله آدم لیاییچ (که البته ممکن است به دلیل مصدومیت تا نوامبر بیرون باشد) ایاگو فالکه که می‌توانند سرعت خوبی به بال‌ها بدهند. میرکو والدیفیوری هم که با آندره‌آ پیرلو مقایسه می‌شود دیگر بازیکنی است که می‌تواند در این راه به تورینو کمک کند، بازیکنی که اتفاقا اولین بازیِ ملیش را 18 ماه پیش مقابل انگلیس و هارت تجربه کرد.
 
اما بزرگ‌ترین تغییرات در قلب خط دفاعی بود، جایی که کامیل گلیک کاپیتان تیم، و نیکولا ماکسیموویچ دیگر حضور نخواهند داشت. ماکسیموویچ بازیکنی بود که بدون خبر و قبل از تمرین برای کوپا ایتالیا باشگاه را ترک کرد و برای همین میهایلوویچ درباره‌اش گفت: «او از نظر من مرده.» پرس، دفاع راست تیم هم راهی رم شده است.
 
از همان روز اول فصل، و بازگشت زودهنگام میهایلوویچ به میلان، مشخص شد هارت در تیم جدیدش پر کار خواهد بود. تورینو در نیمه‌یِ اول 0-2 و تا نیم ساعت به پایان بازی 1-3 عقب افتاد. با وجود نمایش وحشتناک امیلیانو مورتی و لوکا روستینی در قلب دفاع، اگر به خاطر پنالتی‌ای که جانلوئیجی دوناروما در دقیقه‌یِ 95 از بلوتی مهار کرد نبود (پدیده‌ای که اولین بار خود میهایلوویچ بهش اعتماد کرد) تورینو می‌توانست از این بازی هم یک تساوی بگیرد. با این حال شاگردان میهایلوویچ در این بازی 20 شوت به دروازه داشتند، آماری که فصل پیش تنها یک بار بهش رسیدند.
 
تورینو هفته‌یِ پیش با 15 شوت در چهارچوب بولونیا را 1-5 با هت تریک بلوتی شکست داد. لورنزو دی سیلوستری هم که جانشین پرس در دفاع راست شده، سومین پاس گلش را در این بازی داد، بازیکنی که فصل پیش در 17 بازی تنها دو پاس گل داشت. میهایلوویچ در این بازی زوج خط دفاعیش را کاملا تغییر داد و از لئوناردو کاستان و چزاره بوو استفاده کرد که نمایش خوبی داشتند. و صدمین بازی پادلی در سری آ درون دروازه‌یِ تورینو هم می‌تواند آخرینش باشد.
 
در نقطه‌یِ مقابل قلب تورینو حالا برای هارت می‌تپد. تماشاگران تورینو از وقتی انزو شیفو و مارتین وازکز در اوایل دهه‌یِ 90 به تیمشان پیوستند چنین شور و هیجانی برای یک بازیکن جدید نشان نداده بودند. موفق نشدن باشگاه در پیدا کردن جانشینی برای ماکسیموویچ و نامشخص بودن اینکه آیا کاستان می‌تواند فرمی که در رم داشت، قبل از عمل جراحی مغزش، را دوباره پیدا کند، خبر از کم بودن پوشش و پر کاری برای هارت می‌دهد. خود هارت از این انتقال به عنوان یک چالش جدید یاد کرده و روی فیسبوکش نوشته مشتاق یاد گرفتن یک فرهنگ و سبک فوتبال جدید است. هارت برای تورینو بهترین انتخاب بود. همین حالا می‌توان تماشاگرانشان را تصور کرد که دست روی قلبشان گذاشته‌اند و او را تایید می‌کنند. قلب مهمترین عنصر تورینو است.
 
*جو هارت امروز برای اولین بار، مقابل آتالانتا، درون دروازه‌یِ تورینو می‌ایستد
 
     
آی اسپورت
2016-09-11 11:36:05
نظر دهید
به اشتراک بگذارید
لینک مطلب
x
بیشتر