فهرست

یادداشت: جذاب‌ترین بازی‌های دور گروهی چمپیونز لیگ

جیمز هورن‌کاسل
 

پاریس سن ژرمن – آرسنال (13 سپتامبر)
 
آخرین باری که این دو تیم مقابل هم قرار گرفتند حتی آرسن ونگر هنوز مربی آرسنال نشده بود. این دیدار در نیمه نهایی جام برندگان جام اروپا در سال 1994 رخ داد که با تک گل کوین کمپبل در هایبوری به سود آرسنال به پایان رسید. امشب ونگر که در جریان یورو 2016 و کارشناسی تلویزیونش دکتر کرواسی را به شکلی بامزه با اونای امری اشتباه گرفته بود، فرصت این را پیدا می‌کند که با امری واقعی روبرو شود.
 
با اینکه بازی برگشت دو تیم می‌تواند با توجه به شرایط جدول از اهمیت بیشتری برخوردار شود، اما این بازی از نظر زمان برگزاریش جذابیت خودش را دارد. تجربه‌ورزی‌های امری با تیم جدیدش هنوز به پایان نرسیده و بازیکنان پی.اس.جی هنوز به متدوهای مربی جدیدشان عادت نکرده‌اند. شکست مقابل موناکو در هفته‌یِ سوم لیگ یک با تساوی مقابل سنت اتین در هفته‌یِ بعد ادامه پیدا کرد. امری با تمام موفقیت‌هایی که در یوروپا لیگ با سویا داشته هرگز تاثیر خاصی در چمپیونز لیگ نگذاشته است. حالا سوال اینجاست که آیا آرسنال می‌تواند از شرایطِ پی.اس.جی‌ای که هنوز دنبال راه جدیدش می‌گردد به سود خودش استفاده کند؟
 
زلاتان ابراهیموویچ رفته، اما اگر از هواداران اینتر میلان و بارسلونا بپرسید این اتفاقی لزوما بد نیست. هر دو تیم درست بعد از رفتن زلاتان قهرمان چمپیونز لیگ شدند.
 
یوونتوس – سویا (14 سپتامبر)
 
بعد از 162 میلیون یورو خرج کردن (و البته همچنان موفق به سودآوری شدن!) این فصل یوونتوس را بر اساس نمایشش در چمپیونز لیگ قضاوت خواهند کرد. یووه تمام منابع و تمرکزش را روی فتح جامی که دو دهه ازش دور بوده گذاشته است. یووه در دو فصل اخیر تحت رهبری مکس آلگری در اروپا به بلوغ رسیده و بعد از رسیدن به فینال دو سال پیش دستور العمل مشخصی را پی گرفته است: اضافه کردن کیفیت به تیم، با این باور که این کیفیت و تکنیک بازیکنانش است که در یک لحظه سرنوشت بازی‌هایِ چمپیونز لیگ را تغییر می‌دهد.
 
یووه فصل پیش با بدشانسی در دور یک هشتم مقابل بایرن مونیخ شکست خورد. اما مقصر اصلی خود بیانکونری بودند که با شکست در بازیِ آخر دور گروهی مقابل سویا، دوم شدند و مجبور به رفتن به جدال بایرن. این فرناندو یورنته، رفیق قدیمی یووه بود، که شکست را به آن‌ها تحمیل کرد. خوشبختانه، از منظر یووه، سویا دیگر نه یورنته را دارد و نه اونای امری، آرشیتکت سه‌گانه‌یِ یوروپا لیگ را.
 
اما روی نیمکت سویا حالا خورخه سامپائولی، در اولین تجربه‌اش در اروپا، می‌نشیند و جدال تاکتیکی او با آلگری جذاب خواهد بود. هر تیم پر هستند از پدیده‌ها و ستاره‌های مستعدی. مونچی، مثل بپه ماروتا و فابریتزیو پاراتیچی در یووه، خریدهای عالی‌ای در این تابستان برای سویا کرده: پائولو هنریک گانسو، ویسام بن یدر، سمیر نصری و رفیق قدیمی پائولو دیبالا در پالرمو، فرانکو وازکز.
 
این بازی بوی جدالی کلاسیک می‌دهد. به خصوص با در نظر گرفتن اینکه یوونتوس به شکلی عجیب در این هفته‌ها گل‌های ساده می‌خورد و سویا فوتبالی فوق‌العاده پرتحرک و هجومی بازی می‌کند.
 
اتلتیکو مادرید – بایرن مونیخ (28 سپتامبر)
 
این تکرار جدال هیجان‌انگیز دو تیم در نیمه نهایی فصل پیش است، جایی که اتلتیکو مادرید مانع از رقم خوردن پایانی رویایی برای دوران پپ گواردیولا در بایرن مونیخ شد. اگر این بازی هم گوشه‌ای از درام و جذابیت بازی فصل پیش را داشته باشد، نباید از دستش داد.
 
کارلو آنچلوتی به پایتخت اسپانیا بر می‌گردد، جایی که اتلتی را درچمپیونز لیگ شکست داد. رئال آنچلوتی یک سال بعد از اینکه در لیسبون با پیروزی بر اتلتی لا دسیما را به دست آورد، همشهریش را در یک چهارم چمپیونز لیگ هم شکست داد و حذف کرد. اما آنچلوتی در لیگ، رفت و برگشت به اتلتی باخت، برای اولین بار در تاریخ رئال از سال 1951. رئال در این فصل در برنابئو با چهار گل مغلوب اتلتی شد.
 
هیچ مربی‌ای در فوتبال اروپا علاقه‌یِ زیادی برای بازی مقابل تیم دیگو سیمئونه ندارد. اما این فرصت خوبی برای بایرن برای انتقام شکست فصل پیش است. همچنین برای توماس مولر که در بازی رفت فصل پیش از ترکیب اصلی کنار گذاشته شده بود و در بازی برگشت یک پنالتی از دست داد، این فرصتی برای رستگاری است.
 
بارسلونا – منچستر سیتی (19 اکتبر)
 
البته که این اولین باری نیست که پپ گواردیولا به نوکمپ باز می‌گردد. به یاد می‌آرید که چطور دو فصل پیش گواردیولا با بایرن تلاش کرد بارسلونا را بارسلونایی ببرد و از مهدی بن عطیه، جروم بواتنگ و رافینیا خواست با ام.اس.ان یارگیری نفر به نفر کنند.
 
این طرح با اینکه به همان اندازه که شجاعانه بود، خوش‌خیالانه هم بود، تا دقیقه‌یِ 77 با نمایش قهرمانانه‌یِ بایرنی‌ها نتیجه داد. تا اینکه لیونل مسی بواتنگ را نابود کرد و سد بایرن شکست. بارسا این بازی را برد تا درسی به پپ بدهد: نباید برای شکست دادن بارسا با بازی خودشان تلاش کرد. مسئله اینجاست که با اینکه بازی بارسا بعد از آمدن لوئیس انریکه مستقیم‌تر شده، اما همچنان همان بازی پپ است و پپ مربی‌ای نیست که بازی خودش دست بکشد.
 
پپ هرگز از بازیکنان من سیتی اتوبوس پارک کردن نخواهد خواست و هرگز مثل ژوزه مورینیو در پیروزی معروفش در 2010 مقابل بارسا نخواهد گفت: «ما اصلا توپ را نمی‌خواستیم.» پپ حتی مثل اتلتی هم رو به استفاده‌یِ دوگانه از مقاطعی پرس بالا و مقاطعی دفاع با عمق زیاد نخواهد آورد. برای همین رویکرد تاکتیکی پپ برای این بازی جذاب خواهد بود.
 
رئال مادرید – بوروسیا دورتموند (7 دسامبر)
 
اگر تکلیف گروه اف به این بازی کشیده شود خیلی جذاب خواهد شد. تاریخ نشان داده جدال‌های دورتموند و رئال همیشه دراماتیک بوده‌اند، از "تورفال" 1998 گرفته تا "پولکا پوکر" سه سال پیش که در آن رابرت لواندوفسکی چهار بار دروازه‌یِ رئال را باز کرد. دورتموند در آن فصل به فینال چمپیونز لیگ رسید و به نظرم یکی از مشترکات آن‌ها با همسایه‌یِ رئال، اتلتی، این باشد که هیچ تیمی در اروپا علاقه‌یِ چندانی برای بازی کردن مقابلشان ندارد، البته به خاطر دلایلی متفاوت.
 
مربی رئال، زین‌الدین زیدان، خاطرات بدی از دورتموند دارد. زیدان با یوونتوس در فینال سال 1997 مقابل دورتموند شکست خورد. اما این خاطرات همه در گذشته‌اند و زیدان حالا تیم جاافتاده‌ای برای شکست دادن دورتموند در اختیار دارد. آلوارو موراتا، تنها خرید تابستانیِ رئال، دو فصل پیش در حذف دورتموند در چمپیونز لیگ مقابل یوونتوس، در هر دو بازی رفت و برگشت گل زد.
 
در نقطه‌یِ مقابل رئال، دورتموند با تعییرات زیادی در این تابستان مواجه بوده است. متس هوملز، هنریک مخیتاریان و ایلکای گوندوگان رفته‌اند و به جایشان موجی از پدیده‌های مستعدی، که جذاب‌ترینشان اوزمان دمبله است، به وستفالن آمده‌اند. توماس توخل، مربی دورتموند، که هم چهره و هم مغز یک نقش منفی فیلم‌های جیمز باند را دارد، رقیبی مناسب برای زیدان در جنگ تاکتیکی خواهد بود.
 
 
     
آی اسپورت
2016-09-13 09:06:26
نظر دهید
به اشتراک بگذارید
لینک مطلب
x
بیشتر