فهرست
تابستان شیرینی که ساوتگیت ساخت
تابستان شیرینی که ساوتگیت ساخت

تابستان شیرینی که ساوتگیت ساخت

آی‌اسپورت – 11 دقیقه آخر بازی مقابل کرواسی، بعد از گل ماریو مانزوکیچ، شبیه به مرگی تدریجی و کند و دردناک بود. انگار فرصت‌هایِ انگلیس در نیمه اول، قبل از اینکه کروات‌ها جریان بازی را در نیمه دوم در دست بگیرند، به گذشته‌ای دور باز می‌گشت.

بعد از سوت پایان بازی مارکوس رشفورد در آغوش گرت ساوتگیت اشک می‌ریخت و هری مگوایر روی زمین پهن شده بود و توانی بلند شدن نداشت. جهان بر سر انگلیس و آرزوهایش فرو ریخته بود. فرصت رسیدن به فینال جام جهانی از چنگ‌شان درآمده و غمی سنگین قلب بازیکنان و هواداران را تسخیر کرده بود.

اما با گذشت اندکی زمان حال و هوای ما باید تغییر کند و از تابستان 2018 به نیکی یاد کنیم. انگلیس در حالی به روسیه سفر کرد که کمترین انتظار در دهه‌های اخیر ازشان می‌رفت. بله، این تیم و مربی جوان درصدی از خوشبینی را اطرافش ساخته بود، اما کمتر کسی انتظاری غیر از تورنمنتی برای کسب تجربه از آن‌ها داشت.

شاید شکستی شجاعانه مقابل برزیل یا آلمان در یک چهارم نهایی؟ بعد از حذف شدن از یورو 2016 به دست ایسلند چند نفر حاضر بودند از همان پیش از شروع تورنمنت این نتیجه را قبول کنند؟

اما قبل از بازی اول، وقتی بازیکنان شروع به تعریف قصه‌هایشان کردند، مردم انگلیس به یک باره آن‌ها را به خانه دل‌شان راه دادند و پشت‌شان ایستادند. پیروزی سخت و در دقایق آخر مقابل تونس همراه شد با شکست 1-6 پاناما که حسی مثبت در اردوی انگلیس پدید آورد.

شکست 0-1 مقابل بلژیکی در بازی‌ای غریب باعث شد تا انگلیس به سمت ساده‌تر جدول منتقل شود و حذف مدعیان درجه یک قهرمانی که همه قبل از جام از آن‌ها حرف می‌زدند به ساوتگیت و پسرانش جرعت رویاپردازی بخشید.

تماشاگران برای تماشای بازی یک هشتم برابر کلمبیا به پارک‌ها و پاب‌ها ریختند و شاهد اولین پیروزی انگلیس در ضربات پنالتی در تاریخ جام‌های جهانی بودند. این چالش بزرگ با جنگجویی تمام از پیش رو برداشته شد و به ناگاه راه به سوی فینال بسیار هموار به چشم آمد.

پیروزی ساده مقابل دشمن قدیمی سوئد، انگلیس را به نیمه نهایی جام جهانی برد تا داستان‌های این تیم در شبکه‌های اجتماعی بپیچد و به شهرت برسد، از جلیقه ساوتگیت و سر مگوایر تا "قطار عشق"ِ ضربات آزاد. همه جا پر شده بود از شیرهای جوان دوست داشتنی. و البته مهمتر از همه خودِ قطعه‌ی Three Lions.

قطعه‌ای که لایتنینگ سیدز، دیوید بدیل و فرانک اسکینر برای یورو 96 نوشته بودند دوباره به صدر چارت موسیقی انگلیس بازگشت و It’s coming home بدل به ورد زبان مردم در یک ماه اخیر شد. این قطعه در واقع بیانگر و نمادی از حال خوب یک ملت بود.

برای تماشای نیمه نهایی 30 هزار نفر به هاید پارک رفتند و 10 هزار نفر به روسیه سفر کردند. انگلیسی‌ها اجازه رویاپردازی به خودشان دادند و وقتی ضربه کیران تریپیه وارد دروازه کرواسی شد، به نظر می‌رسید رویای رسیدن به فینال جام جهانی دیگر چندان هم دوردست نیست.

این عاشقانه تابستانی اما بیش از این دوام نیاورد و کرواسی با بازگشت به بازی در نیمه دوم انگلیس را با حقیقتی تلخ روبرو کرد. متخصص ضربات آزاد؟ این تخصص و گل‌هایی که از این راه به دست می‌آمد سرپوشی بر ناتوانی تیم در خلق فرصت‌های گلزنی در جریان بازی بود. سریع و پر انرژی؟ این انگلیس بود که برابر کرواسی‌ای که دو بازی آخرش را در ضربات پنالتی برده بود، در وقت اضافه زودتر خسته شد و کم آورد. خط دفاعی مستحکم؟ این اشتباهات مدافعین بود که جردن پیکفورد را از نیمه دوم به بعد در شرایط سختی قرار داد.

شکست برابر کرواسی در واقع یادآوری از حقیقت این تیم جوان و کم‌تجربه و البته در حال رشدی بود که قبل از شروع تورنمنت توصیفش می‌کردیم، حقیقتی که در یک ماه اخیر زیر سایه‌ جشن و پایکوبی آن‌ها گم شده بود.

ولی چه فرصتی از دست رفت. شاید انگلیس دیگر هرگز چنین راه همواری به فینال پیدا نکند. شاید این نسل هرگز تا نیمه نهایی یک تورنمنت بزرگ بالا نیاید. اما هیچ چیز نمی‌تواند خاطرات تابستان شیرین 2018 را پاک کند، وقتی ملتی که سر مسائل بسیاری چندپاره شده بودند، یک بار دیگر با هم متحد شدند.

۱    
آی اسپورت
2018-07-14 13:48:00
همچنین بخوانید:
نظر دهید

به اشتراک بگذارید
لینک مطلب
x
بیشتر