فهرست

دربیِ ایتالیا / یادداشت: ورود لنگ لنگان اینتر به دربی

جیمز هورنکاسل
 
شاید تنها هوداران میلان بودند که از شکست 0-2 اینتر مقابل هاپوئل بر شِوا در سن سیرو تعجب نکردند. آندری "شوا" شفچنکو بهترین گلزن تاریخ دربیِ مادونینا است و حتی نام او رعشه بر تن اینتری‌ها می‌اندازد. این تشابه اسمی به عنوان یک جک خنده‌دار بود، اما به عنوان دلیلی برای شکست اینتر به هیچ وجه. فشارِ انتقاداتی که اینتری‌ها با آن مواجه شده‌اند قابل درک است، چون این یکی از ضعیف‌ترین نتایج تاریخشان بود.
 
شکست مقابل بر شوا بدون شک وارد تالار شرمساری نراتزوی می‌شود و با شکست‌های مقابلِ تی.پی.اس. تورکو در 1987، مالمو در 1989، هلسینگبورگ در 2000 و آلاوس در 2001 برای کسب مقام اول رقابت می‌کند. و به اعتقاد کوریره دلو اسپورت این شکست برنده‌یِ رقابت است. «یک کره‌». این تیترِ یک روزنامه‌یِ رمی در صبح جمعه بود، تیتری که نگاه‌ها را به 1966 می‌برد، وقتی یک دندان‌پزشکِ اهل کره شمالی به نام پاک دو-ایک ایتالیا را از جام جهانی حذف کرد. «خجالت نمی‌کشید؟» این هم تیتر گاتزتا دلو اسپورت بود.
 
شکست اینتر در این شب حتی اتفاقی هم نبود و بر شوا کاملا با شایستگی پیروز شد و این در حالی بود که به نظر می‌رسید این ساده‌ترین بازی تیم‌های ایتالیایی در شروع رقابت‌های اروپایی باشد. تقصیر اصلی روی گردن فرانک دی بوئر و استفاده از سیستم چرخشی بیش از حدش افتاد. دی بوئر هفت تغییر در تیمی داده بود که چهار روز قبل پسکارا را در لیگ برده بود. این تغییرات البته منطقی بود چون اینتر باید در 18 روز شش بار بازی می‌کرد و دربیِ ایتالیا را پیش رو داشت.
 
پیروزی هفته‌یِ پیش در آدریاتیکو شاید حسی غیر واقعی از عمق و قدرت اسکواد اینتر به دل پیرو داده بود. بعد از اینکه اینتر 0-1 مقابل تیمی که تازه به سری آ آمده عقب افتاد فرانک دی بوئر از روی ناچاری رو به سیستم 4-2-4 آورد و قمار کرد و نهایتا با گل‌های مائورو ایکاردی بازی را 1-2 برد. این عمق ظاهری، که به نظر من کمتر از ناپولی است یا حداقل به خوبی ناپولی در پست‌های مختلف پخش نشده، دلیلی است که برخی کارشناسان در ایتالیا اعتقاد دارند اینتر این فصل قهرمانی یوونتوس را به چالش می‌کشد. بازی مقابل بر شوا باعث می‌شود این کارشناسان دوباره فکر کنند.
 
اینتر بیش از آنکه کیفیت داشته باشد، کمیت دارد و با توجه به 220 میلیون یورویی که در یک سال اخیر باشگاه خرج کرده این نکته‌ای نگران کننده است. اینکه آندره‌آ رانوکیا و یوتو ناگاتومو، بازیکنانی محبوب و دوست داشتنی در رختکن، این همه سال در اینتر دوام آورده‌اند خودش نکته‌ای جالب است. بگذارید اصلا سراغ بازیکنان زحمت‌کش و با قصد خوبی مثل دانیلو دامبروزیو و فلیپه ملو نرویم.
 
در مجموع بازی پنجشنبه شب دید درستی در مقایسه‌یِ اینتر و یوونتوس ساخت. اگر یووه کلا با تیم دومش هم در سری آ حاضر شود انتظار کسب سهمیه‌یِ چمپیونز لیگ ازش می‌رود. اما تیم دوم اینتر حتی قادر نیست بر شوا را ببرد (بدون اینکه قصد بی احترامی به این تیم داشته باشیم).
 
مسلما برخی از تصمیمات تاکتیکی دی بوئر در این راه مورد انتقاد قرار می‌گیرند، مثلا تصمیمش برای بازی کردن با سیستم 2-5-3 مقابل کیوو. این تصمیم با توجه به شکل حریف منطقی به نظر می‌رسید اما بیشتر باعث سرگردانی بازیکنان خودش شد. دی بوئر باز هم اشتباه مانچینی را در استفاده‌یِ همزمان از گری مدل و ملو را تکرار کرد. هیچکدام از این بازیکنان قادر به بازیسازی نیستند.
 
با این حال باز هم باید با مربی هلندی اینتر همدردی داشته باشیم. دی بوئر تنها 10 روز قبل از شروع فصل تیمی را تحویل گرفت که به جای آماده‌سازی بدنی تابستان را به سفر سپری کرده بود. تیمی که دی بوئر گرفت تیمی ناقص بود، تیمی که هنوز با وجود پیوستن ژائو ماریو، آنتونیو کاندروا، گابیگول و اور بانگا، هنوز سوراخ‌هایی دارد.
 
اینتر فصل پیش مارتین مونتویا را به عنوان فولبک گرفت، اما تنها پس از سه بازی دست ازش کشید. در این تابستان هم اینتر جانر ارکین را گرفت، اما هنوز فصل شروع نشده او را به ترکیه باز فرستاد. خیسون موریو در قلب خط دفاعی فصل پیش شروعی خوب داشت، اما هر چه فصل به پایانش نزدیک می‌شد اشتباهات او هم بیشتر می‌شود. پیدا کردن زوجی مناسب برای میراندا با توجه به اینکه اینتر در تمام بازی‌های این فصل از حریفان عقب افتاده اهمیت زیادی دارد.
 
خریدِ یک هافبک بازیسازِ عقب زمین هم اشکالی ندارد. به نظر می‌رسید این پستی است که بانگا قرار است بازیش کند. اما او فعلا به عنوان شماره‌یِ 10 در ترکیب اینتر قرار می‌گیرد. پیدا کردن ذخیره‌ و پوششی مناسب برای ایکاردی هم مهم است. وابستگی اینتر به ایکاردی بیش از حد است. او تمام گل‌های تیمش تا اینجای فصل را زده است.
 
اینتر به سوالات زیادی باید پاسخ بدهد و این دقیقا نقطه‌یِ تضادش با یوونتوس است. واکنش به شکست اینتر و تساوی یووه با سویا در جی استادیوم حاکی از این موضوع بود. برای هواداران بیانکونری این تساوی کمی از شکست مقابل بر شوا نداشت. از همان ابتدای بازی آلگری برای بازی ندادن به میرالم پیانیچ مورد انقاد قرار گرفت و به اعتراف لئوناردو بونوچی هواداران بعد از 20 دقیقه شروع به غر زدن کردند.
 
این سطح انتظارات تیفوسی‌هاست و وظیفه‌یِ اصلی مکس آلگری برآورده کردن و کنترل آن است. با اینکه او مدام اصرار دارد هدف اصلی یووه بدل شدن به اولین تیمی در تاریخ سری آ است که شش سال پیاپی اسکودتو را فتح می‌کند، اما برای این کار لازم نبود 90 میلیون یورو پول یک مهاجم بدهند. البته مشکلات آلگری در مقایسه با دی بوئر اصلا به چشم نمی‌آمد.
 
شاید تنها نکته‌یِ مثبت برای اینتر بعد از شکست پنجشنبه شب این بود که دیگر بیشتر از این ممکن نیست سقوط کنند. اما با توجه به اینکه حریف یووه است، خیلی هم رویش نباید حساب کنیم.
 
     
آی اسپورت
2016-09-18 08:55:39
نظر دهید
به اشتراک بگذارید
لینک مطلب
x
بیشتر