فهرست
یادداشت/ منچستر مورینیو یک فاجعه است
یادداشت/ منچستر مورینیو یک فاجعه است

یادداشت/ منچستر مورینیو یک فاجعه است

پیتر استاونتون
ژوزه مورینیو می تواند هرچه دلش می خواهد درباره داور بازی و تصمیماتش فکر کند و بگوید. اما واقعیت این است: تیم او در ویکاریج رود مقابل واتفورد شکست خورد.

جدال میگل بریتوس و آنتونی مارسیال باعث شد ستاره جوان فرانسوی نتواند به بازی ادامه دهد. اما قبل از آن هم او هنوز احساس گیجی می کرد. اما نمی توان به هیچ وجه این جدال را خطا دانست. مایکل اولیور، داور بازی، کاملا قضاوت خوبی داشت و تصمیم درست را گرفت که اجازه ادامه بازی را داد و گل اتین کاپو را قبول کرد.

یونایتد از ابتدا در این بازی سردرگم بود و بازی برایش پیچیده شده بود. مورینیو همانند دستیارش، روی فاریا، بارها با داور چهارم صحبت کرد و احساسش درباره تصمیمات داوری را به او منتقل کرد. در زمین، بازیکنان مورینیو احساس طلبکاری می کردند و تهاجمی و خشن بازی می کردند. دیگر در جدال ها بیشتر به مسائل غیر فوتبالی فکر می کردند و چون معتقد بودند داور علیه آن ها سوت زده مدام با او صحبت می کردند و اعتراض می کردند.

اما دو تیم از نظر استانداردها اختلاف هایی با هم داشتند. والتر ماتزاری دوباره مقابل دشمن قدیمی، مورینیو قرار گرفته بود. اما تیم او بیشتر از رقیب که سابقه بارها قهرمانی در لیگ برتر انگلیس را دارد، روان بازی می کرد. آن ها به خوبی دستورات مربی شان را اجرا می کردند و می دانستند چه می خواهند، اما آمار یونایتد نشان می دهد که این تیم عملکرد ویژه ای هم نداشته است.

پل پوگبا آرام آرام در بازی محو شد. او در سمت چپ خط میانی 3 نفره ای بازی می کرد که محور آن مروان فلینی بود. او یک بار هم توپ را به تیر دروازه زد، اما هنوز هم نتوانسته عملکردی که از یک بازیکن 89 میلیون پوندی انتظار می رود را ارائه دهد.

وین رونی دیگر بازیکنی بود که جواب اعتماد سرمربی را نداد. او دیگر در پستی که می گفتند مناسبش نیست بازی نمی کند، اما هنوز هم خوب نیست، سرعت خوبی هم ندارد. در بازی های قبلی او علائم و نشانه هایی از بهتر شدن را به نمایش گذاشته بود، اما دوباره بد شد. حداقل در این بازی بد بود. توپ را از دست می داد، برای بازپس گرفتنش تلاش نمی کرد و آن طور که سرمربی اش می خواست در پرسینگ شرکت نمی کرد. شکی در این نیست که او بازیکنی در سطح بالا است. اما در این بازی چیزی از او ندیدیم. بعد از گل اول او سعی کرد به هم تیمی هایش انگیزه و روحیه بدهد و آن ها را تحریک کند، اما خودش بدتر از هر کس دیگری بازی می کرد.

تنها نقطه مثبت و روشن تیم مورینیو مارکوس راشفورد بود که مورینیو هم می تواند به آن افتخار کند. بازیکن شگفتی سازی که مو مدام از او می خواهد خودش را ثابت کند. او که فصل گذشته در یونایتد دلاوری های زیادی داشت، با آمدن مورینیو دوباره نیمکت نشین شد و جایی در ترکیب اصلی نداشت. مورینیو در بازی با هال به او میدان داد و دید که خوب بازی کرد. اما باز هم از او خواست تا بیشتر خودش را نشان دهد.

زلاتان ایبراهیموویچ انتظار می رفت ستاره ای فوق خطرناک در یونایتد باشد. اما شاید بتوان گفت او به خوبی تغزیه نمی شود که نمی تواند زلاتان همیشگی باشد. او بارها عقب رفت تا خودش توپ را بگیرد و پیش ببرد. یک دو های زیبایی هم با راشفورد می کرد. اما نتیجه تلاش های او ایجاد چند موقعیت برای راشفورد بود نه خودش.

در کل اما به نظر می رسید واتفورد تیم بهتری است و بعد از این که از یونایتد گل خوردند هم بیشتر تحریک شدند تا حریف را شکست دهند. انقدر خوب بودند که توانستند 3 امتیاز بازی را هم بگیرند.

خوان کمیلو زونیگا تعویض طلایی تیمش شد. او کمتر در ترکیب اصلی تیمش قرار دارد و شاید دلیلش همین بود که نه مورینیو و نه بازیکنانش نمی دانستند چطور باید او را مهار کنند و سرمربی پرتغالی کسی را هم مامور مهار او نکرده بود. او توانست بدون این که ذره ای زیر فشار باشد کارش را بکند. یک گل زد و یک پنالتی گرفت.

پپ گواردیولا پیش از این طعنه خوبی به رقیب قدیمی اش زده بود. او گفته بود بورنموث بهترین تیمی بوده که من سیتی از ابتدای این فصل با آن مواجه شده است. برای سازماندهی، برای پرسینگ و برای ایده ها، تیم ادی هوو از نظر سرمربی کاتالانی از تیم مورینیو برتر است. به هر حال دیگر وقت زیادی نمانده، مشخص شد و همه دیدند که یونایتد و مورینیو مشکلاتی برای حل کردن دارند و این کار زمان و تلاش زیاد می خواهد. 



کد خبر 9404
     
آی اسپورت
2016-09-19 16:46:34
نظر دهید
به اشتراک بگذارید
لینک مطلب
x
بیشتر