فهرست
یادداشت: فصل دیگری از جدال‌های کلاسیک بارسا علیه اتلتی
یادداشت: فصل دیگری از جدال‌های کلاسیک بارسا علیه اتلتی

یادداشت: فصل دیگری از جدال‌های کلاسیک بارسا علیه اتلتی

گراهام هانتر
 
وقتی سوارز از راه قهرمانی در لا لیگا حرف زد هنوز 105 امتیاز تا پایان لیگ باقی مانده بود، اما او سناریویی را نمی‌دید که بارسا حتی یکی از این امتیازات را از دست بدهد و فاتح لیگ شود (سوارز این را به زبان نیاورد ولی به نظرم رقیبی که در ذهن داشت رئال مادرید بود، نه اتلتیکو مادرید. به نظرم شما هم اینطور فکر کنید).
 
بخشی از این دید رادیکال به شکست وحشتناک بارسا در خانه مقابل آلاوس بر می‌گردد، شکستی که اتلتی نقش مهمی در آن داشت. برای همین بازی دو تیم، کمتر از دو هفته بعد از آن شکست وجهی کنایی دارد. لوئیس انریکه با بارسا رکورد کسب هشت عنوان در دو سال و اندی دارد، رکوردی که با هر استانداردی بسنجیم فوق‌العاده است. فصل پیش، با اینکه شکست در سوپر کاپ اسپانیا مقابل اتلتیک بیلبائو تلخ بود، اما شکستی که واقعا برای لوچو و شاگردانش سنگین بود و حتی با به هم ریختن ریتمشان قهرمانیشان در لا لیگا را هم به خطر انداخت، حذف شدن در چمپیونز لیگ به دست دیگو سیمئونه و مردانش بود.
 
این شکست همین بهار اتفاق افتاد، در بازی‌ای که بارسا بسیار خسته و معمولی بود و نشانی از فوتبال که در هفت ماه گذشته‌اش بازی می‌کردند نداشت. بنابراین با استفاده از پنجره‌یِ نقل و انتقالات و خرید بازیکنان جدید برای ایجاد رقابت در پست‌های مختلف، ایده‌یِ اصلی بارسا برای این فصل استفاده از سیستم چرخشی و استراحت دادن به ستاره‌هایش است.
 
هفته‌یِ پیش از آندرس اینیستا، یکی از متفکرترین  و باتجربه‌ترین فوتبالیست‌های حال حاضر بارسا، پرسیدم آیا ارتباطی بین استراحت تعدادی از بازیکنانِ اصلی  در شکست مقابل آلاوس و طوفانی که بر سر سلتیک پایین آمد وجود داشت و او پاسخ داد: «نه.»
 
پاسخ طولانی‌تر این بود: «ما برای هر هفته شنبه و چهارشنبه بازی کردن تمرین کردیم و آماده‌ایم و چیزی که از همه بیشتر دوست داریم بردن بازی‌ها یکی پشت سر دیگریه. ما ریتم بازی داریم و کاملا آماده‌ایم.» از منظری اینیستا حق دارد. فوتبالیست‌ها عاشق بازی کردن هستند. مهمتر اینکه برای بازیکنان خلاق، بیشتر از به نسبت مثلا هافبک‌های دفاعی یا فولبک‌ها، مهم است که بازی پشت بازی به زمین بروند و ریسک کنند و تصمیماتی بگیرند و به فرمی برسند که انگار هر کاری می‌کنند درست از آب در می‌آید.
 
چیزی که سوال من نپرسید اما این بود: آیا رابطه‌ای بین استراحت دادن به بازیکنان اصلی، مثلا از روی نیمکت بازی را شروع کردن یا بعد از یک ساعت تعویض شدن، اتفاقی که برای سوارز مقابل لگانس افتاد، و آماده بودنشان برای جنگیدن در ماه‌هایِ مارس و آوریل است؟ اطمینان دارم اینیستا به این سوال پاسخ مثبت می‌داد.
 
بهار پیش اتلتی به راحتی با بیشتر دویدن و بیشتر جنگیدن و تصمیمات درست گرفتن بارسا را حذف کرد. در دو بازی چمپیونز لیگ فوتبال سیمئونه بر فوتبال انریکه کاملا غالب شده بود و درست به همین خاطر او از ابتدای فصل شروع به استراحت دادن به مسی، سوارز، خاویر ماسچرانو سرخیو بوسکتس و جرارد پیکه کرده است. یعنی مدیریت بهتر منابع انسانی. این تصمیم اما تا اینجا سه امتیاز در لا لیگا به بارسا ضربه زده است.
 
با این حال انریکه نگاه چشم‌انداز دورتری دارد. این چشم‌انداز صرفا فینالِ کاردیف یا ال کلاسیکوی بعدی در برنابئو نیست، بلکه آماده نگه داشتن تیم و بازیکنانش برای جدال‌های احتمالی با بایرن مونیخ، منچستر سیتی یا خود اتلتی در یک چهارم یا نیمه نهایی چمپیونز لیگ است.
 
نکته‌ای که به نظر من شکست 0-2 بارسا در بازی برگشت چمپیونز لیگ در کالدرون پنهان کرد، فوتبالی بود که اتلتی در نیمه‌یِ اول بازی رفت به نمایش گذاشت. این فوتبال از جنس همان نمایشی بود که اتلتی در ژانویه در نوکمپ داشت، جایی که خیلی بهتر از حریفشان بودند، خیلی بهتر. اصلا بیایید از همان ژانویه و بازی لیگ شروع کنیم.
 
کوکه با گل خودش اتلتی که با شجاعت و انرژی فوق‌العاده‌ای بازی را شروع کرده بود را پیش انداخت و بعد تنها هشت دقیقه فوتبال طوفانی بارسا بود که باعث شد نتیجه 1-2 به سود میزبان شود. در ادامه اما اتلتی باز هم تیم بهتر زمین بود، حتی وقتی 10 نفره شدند، حتی وقتی 9 نفره شدند. اتلتی فقط موفق نشد گل تساوی را بزند.
 
شباهت بازی آوریل در نوکمپ با این بازی گل فرناندو تورس بود که در نهایت منجر به صعود اتلتی شد. شباهت دیگر بازی ضعیف بارسا و افت ستاره‌هایش بود. فقط سوارز شبیه خودش بازی می‌کرد. تا اینکه اتلتی باز هم 10 نفره شد و بارسا در نهایت 1-2 بازی را برد. اما بازیکنان اتلتی در این بازی در مجموع 8 کیلومتر بیشتر از بازیکنان بارسا دویدند. بعضی‌ها از استفاده‌یِ سرسرانه از آمار انتقاد می‌کنند، اما نمایش بارسا در این بازی، در شبی که 156 بار توپ را از دست دادند، به شدت پایین‌تر از اتلتی بود.
 
حالا نکته اینجاست: بارسا به هیچ وجه نباید در بازی امشب امتیاز از دست بدهد، چون به خاطر این مقابل تیمی کوچک امتیاز از دست داده که بازیکنانش برای بهار و جدال با اتلتی یا تیم‌هایی هم‌سطح آمادگی بدنی و ذهنی لازم را داشته باشند.
 
کنایی است، نه؟
 
برای اتلتی نکته‌یِ کلیدی اینجاست که در 12 بازی لیگ 10 بار مقابل بارسا شکست خورده‌اند و تنها دو تساوی به دست آورده‌اند. اما پیروزی‌هایشان در چمپیونز لیگ نشان داده که در شرایط خاص می‌توانند از پس بارسا بر بیایند. فرای آن، دو بازی اخیر اتلتی در نوکمپ نشان داده که چقدر به یکی کردن باور و توانایی‌هایشان با هم برای شکست دادن بارسا نزدیک شده‌اند. خیلی خیلی نزدیک.
 
راستی اگر بارسا همان بازی ژانویه در لیگ را مقابل اتلتی می‌باخت، قهرمانی لا لیگا را از دست می‌داد. این سطح نزدیکی و کلیدی بودن بازی‌های دو تیم است. اما اگر هنوز دارید به برنامه‌یِ امشب‌تان فکر می‌کنید، اصلا این پیرنگ وسیع‌تر را فراموش کنید و بگذارید ساده بهتان بگویم: در 11 بازی اخیر بین دو تیم، از آخرین باری که کارشان با تساویِ بدون گل به پایان رسید، شاهد 27 گل، سه پنالتی، پنج کارت قرمز و 86 کارت زرد بوده‌ایم.
 
تحت هیچ شرایطی این بازی را از دست ندهید، چون قرار است فصلی دیگر از جدال‌های کلاسیک بارسا علیه اتلتی باشد.
 
 
 
 
 
     
آی اسپورت
2016-09-21 12:00:06
نظر دهید
به اشتراک بگذارید
لینک مطلب
x
بیشتر