فهرست
یادداشت: ونگر مقابل کونته؛ کلاسیکی نو
یادداشت: ونگر مقابل کونته؛ کلاسیکی نو

یادداشت: ونگر مقابل کونته؛ کلاسیکی نو

مایکل کاکس
 
این هفته بیستمین سالگرد آرسن ونگر در آرسنال است. هیچکدام از 19 مربی‌ای که در سپتامبر 1996 رقبای ونگر در لیگ برتر بودند، امروز در بالاترین سطح فوتبال جزیره نیستند. اما خود ونگر با اینکه انتقادات زیادی، به خصوص در سال‌های اخیر متوجه‌اش شده، باقی مانده‌یِ بزرگی در این لیگ است. وقتی ونگر راهی آرسنال شد تنها مربیِ خارجی دیگر لیگ رود گولیت بود. 13 مربی بعد در چلسی، امشب ونگر در یکی از جدال‌های تاکتیکی جذاب این فصل، مقابل کونته، برای اولین بار قرار می‌گیرد.
 
لیگ برتر هرگز چنین تنوعی در سبک‌های مختلف مربیگری نداشته و ونگر مردی بود که این روند را آغاز کرد. درسته که پیش از ونگر گولیت در چلسی بود، اما جایگاه او بیشتر به عنوان یک فوتبالیست معروف و یک مربی-بازیکن (پستی که در آن دوران قابل قبول بود) به شمار می‌آمد. ونگر در عوض غریبه‌ای بود که نقاط ضعف فوتبال انگلیس را می‌دید و از کیفیات خاصش هم آگاه بود.
 
ونگر باعث پیشرفت طب ورزشی در فوتبال جزیره، الگوی استفاده از پاس‌های کوتاه و همچنین خرید بازیکنان خارجی شد. اگر حالا به نظر می‌رسد ونگر از دوران مدرن عقب افتاده، باید به یاد بیاوریم که خود او بزرگ‌ترین انقلابی لیگ برتر بود، مردی که تقریبا روی تمام مربیان دیگر هم‌نسلش تاثیر گذاشت.
 
از منظری آرسنال و چلسی باشگاه‌هایی بودند که بیشترین تاثیر را در دوران جدید لیگ برتر داشتند. آرسنال و چلسی تنها تیم‌هایی هستند که در دو دهه‌یِ گذشته حتی یک مربی بریتانیایی هم نداشتند و برای اولین بار استفاده‌یِ زیاد از بازیکنان خارجی را باب کردند. آرسنال در ابتدای دوران ونگر پر از فرانسوی‌ها بود، دورانی که چلسی از بازیکنان ایتالیایی استفاده می‌کرد. چلسی اولین تیم تاریخ لیگ بود که در سال 1999 ترکیب یازده نفره‌ی‌ای کاملا غیر خارجی به زمین فرستاد. شش سال بعد آرسنال یک قدم جلوتر گذاشت و اسکوادی کاملا خارجی برای یک بازی لیگ را معرفی کرد.
 
با وجود این شباهت‌ها، آرسنال و چلسی مسیری کاملا متفاوت و متضاد را طی کرده‌اند. آرسنال باشگاهی است که با تداوم و رویکرد اقتصادی منطقی به سبکی سنتی اداره می‌شود، با مربی‌ای که 20 سال در مقامش باقی مانده و هر وقت، و تا جایی که ممکن بوده از بازیکنان جوان و آکادمیش استفاده کرده است. چلسی در نقطه‌یِ مقابل با سرمایه‌گذاری رومن آبراموویچ از سال 2003 شروع به اوج گرفتن کرد و در این دوران رویکردش در خرید سوپر استارها و تغییر مدام مربیان و در نتیجه سبک بازی بوده است.
 
از زمان حضور ونگر در جزیره چلسی بیشتر از آرسنال قهرمانی لیگ و افتخارات اروپایی به دست آورده و به اندازه‌یِ آرسنال جام حذفی را فتح کرده است. در ضمن ولخرجی‌های آبراموویچ بود که بعد از انتقال آرسنال از هایبوری به امیریتس پیش بردن ریاضت اقتصادی برای توپچی‌ها را سخت‌تر از چیزی که باید کرد.
 
خصومت و رقابت آرسنال با منچستر یونایتد بعد از بازنشستگی سر الکس فرگوسن خیلی کاهش پیدا کرده و این روزها حتی احترام متقابل آزاردهنده‌ای بین دو باشگاه ایجاد شده است. آرسنال در تمام فصل‌هایش با ونگر همیشه لیگ را در رده‌ای بالاتر از تاتنهام تمام کرده است. در این شرایط اما چلسی رقیب سرسخت آرسنال باقی می‌ماند.
 
ونگر مقابل ژوزه مورینیو کارنامه‌یِ ضعیفی داشت و رابطه‌یِ جنجالی این دو با هم رقابت بین چلسی و آرسنال را خصمانه‌تر می‌کرد. ونگر امشب مقابل کونته قرار می‌گیرد، جدالی که برای اولین بار رخ می‌دهد، اما سبک مربیگری کونته، سبکی است که ونگر می‌تواند مقابلش به مشکل بخورد.
 
آرسنال معمولا وقتی مقابل چلسی به پیروزی رسیده که آبی‌های لندن دست به فوتبالی هجومی و خارج از فرم معمولشان زده‌اند: پیروزی 3-5 در سال 2011 بیش از بقیه در این میان به چشم می‌آید، بازی‌ای که تیم آندره ویاش-بواش در استمفورد بریج فضای زیادی به آرسنال برای ضدحمله داد، فضایی که تئو والکات و رابین ون پرسی بهترین استفاده را ازش بردند.
 
با استناد به بازی مقابل لیورپول اما به نظر می‌رسد تیم کونته نمایشی کلاسیک‌تر و چلسی‌وارتر در بازی‌های بزرگ داشته باشد: یعنی فوتبالی واکنشی، سپردن توپ به حریف، با عمق زیاد دفاع کردن و استفاده از ضدحمله‌ها. کونته لزوما مربیِ دفاعی‌ای نیست. او در آغاز حرفه‌یِ مربیگریش از سیستم بسیار هجومی 4-2-4 استفاده می‌کرد و تیم‌هایش در مقاطع مختلف فوتبالی فوق‌العاده جذاب به نمایش گذاشته‌اند. اما این نکته که چلسی مقابل لیورپول توپ را به حریف واگذار کرده بود و فرصت زیادی به هافبک‌هایشان برای دیکته کردن بازی داده بود کاملا به چشم می‌آمد.
 
از یک منظر این بازی درسی به کونته داد که رویکردی کنشی‌تر در دفاع کردن مقابل آرسنال پیش بگیرد. از منظر دیگر اما چلسی مقابل لیورپول در خانه بازی می‌کرد. پس آیا واقعا کونته با تیمش خارج از خانه، مقابل تیمی که مهاجم سریعی چون الکسیس سانچز دارد که استاد استفاده از فضاهای خالی بین و پشت مدافعین است، رویکردی اگریستوتر خواهد داشت؟
 
یورگن کلوپ و پپ گواردیولا مربیان جدیدی در لیگ برتر بودند، اما حتی پیش از آمدنشان به لیورپول و منچستر سیتی به واسطه‌یِ بازی‌های زیادشان مقابل تیم‌های انگلیسی در چمپیونز لیگ، برای فوتبال جزیره شناخته شده بودند. کونته اما در جایگاه مربی یوونتوس تنها دو بار با تیم‌های انگلیسی بازی کرد، دیدارهای رفت و برگشت در دور گروهی چمپیونز لیگ، که یکی از آن‌ها، یعنی شکست 0-3 چلسی منجر به اخراج روبرتو دی متئو شد.
 
کونته را در استمفورد بریج دیده‌ام، اما نه هنوز در اولدترافورد، آنفیلد، اتحاد و البته امیریتس. برای ونگری که پیش از این مقابل گواردیولا قرار گرفته، بازی امشب سفری به پهنه‌ای ناشناخته است. با این حال این بازی وعده‌یِ یک جدال کلاسیک بین آرسنال و چلسی می‌دهد.
 
 
     
آی اسپورت
2016-09-24 10:53:50
نظر دهید
به اشتراک بگذارید
لینک مطلب
x
بیشتر