فهرست
یادداشت: بهترین تیم ونگر
یادداشت: بهترین تیم ونگر

یادداشت: بهترین تیم ونگر

دیوید سیمن: من با دیوید همبازی بودم. دیوید دروازه‌بانی درجه یک بود که طبیعتی آرام و متمرکز حتی در شرایط بحرانی داشت. ینس لمن رقیب دیوید برای قرار گرفتن در این تیم بود. اما ینس از آن دست دروازه‌بان‌هایی بود که گاهی کارهای خطرناک و کودکانه می‌کرد، اما دیوید هرگز.
 
لی دیکسون: من برای دفاع راست "دیکو" را انتخاب کردم. رقبای او برای این پست باکاری سانیا و لورن بودند، اما انتخاب من به خاطر مدت زمان طولانی‌ای بود که دیکسون برای آرسنال بازی کرد و همینطور تدام فرمش. دیکسون را به سختی می‌شد در تک به تک‌ها دریبل زد. درسته که او در بعد هجومی چندان خلاق نبود، اما وظیفه‌یِ اصلی یک فول‌بک دفاع کردن است.
 
تونی آدامز: انتخاب دو مدافع میانی کار ساده‌ای نبود، اما تونی کاپیتان و رهبری فوق‌العاده و فوتبالیستی خیلی خیلی خوب بود. فکر نمی‌کنم توضیح بیشتری لازم باشد. من خودم هم هشت سال کنار تونی بازی کردم.
 
لورن کوشیلنی: انتخاب بعدی هم ساده نبود. سول کمپبل، مارتین کیون، استیو بولد، کولو توره... اما به نظرم در سال‌های آینده وقتی به نگاهی به گذشته بیندازیم می‌بینیم که کوشیلنی یکی از بهترین مدافعینی بود که برای آرسنال بازی کرد. کوشیلنی خیلی سریع است. او قبلا گاهی عجله می‌کرد و تصمیمات شتاب‌زده‌ای می‌گرفت که منجر به اخراجش می‌شد. اما این دوران تمام شده. کوشیلنی را سخت می‌شود دریبل زد و در ضمن در چند وقت اخیر پایش به گل زدن هم باز شده. به نظر من او دفاعی کامل است.
 
اشلی کول: تنها مدعی گرفتن جای کول نایجل وینتربرن بود. اما من اشلی را انتخاب کردم چون از آکادمی به تیم اول اضافه شد، ورزشکاری فوق‌العاده بود، خیلی خوب دفاع می‌کرد و با سرعت زیادش در بعد هجومی هم خیلی خوب بود. او واقعا یک دفاع چپ عالی بود.
 
فردی لیونگبرگ: خط میانی‌ای که انتخاب کردم اکثرا همه کنار هم در آن تیم فوق‌العاده‌یِ "شکست‌ ناپذیران" بازی می‌کردند. لیونگبرگ سریع و قوی و استاد حرکات قطری به سمت باکس حریف و زدن ضربه‌یِ نهایی بود. او به عنوان بال راست هافبکی بسیار خطرناک بود.
 
پاتریک ویرا: در مورد ویرا هم لازم نیست توضیح زیادی بدهم. او وقتی کسی نمی‌شناختش به آرسنال آمد و بدل به هیولایی در خط میانی شد. ذهنیت برنده و روحیه هرگز تسلیم نشدنش گاهی بازی مقابلش را عملا غیرممکن می‌کرد.
 
سسک فابرگاس: انتخاب زوج ویرا در مرکز زمین هم کار ساده‌ای نبود. به وضوح امانوئل پتی می‌توانست گزینه‌یِ اول باشد، به علاوه‌یِ چند هافبک دیگر. اما من فابرگاس را انتخاب کردم. با اینکه او این روزها چندان محبوبیتی بین آرسنالی‌ها ندارد، اما در دوران آرسن ونگر کمتر هافبکی پیدا می‌شد که به اندازه‌یِ او در پاس دادن و گل زدن باهوش باشد.
 
رابرت پیرس: استعدادی فوق‌العاده در بال چپ. پیرس مدام موقعیت گل ایجاد می‌کرد، به خصوص برای تیری آنری و گل هم می‌زد. برای هواداران آرسنال پیرس یک اسطوره است چون در دورانی طولانی همیشه در بالاترین سطح برایشان بازی کرد.
 
دنیس برگکمپ: استاد دیدن تصویر وسیع‌تر بازی و فکر و عمل کردن قبل از هر بازیکن دیگری. برگکمپ خودش را برای بازی با زوج‌های هجومی مختلفی تطبیق داد، اول ایان رایت، بعد نیکولا آنلکا و بعد تیری آنری. برگکمپ فوق‌العاده باهوش بود، یکی از بهترین شماره‌یِ 10 هایی که تاریخ فوتبال به خودش دیده است.
 
تیری آنری: آنری بهترین فوتبالیستی است که من تا حالا در لیگ برتر دیدم، شاید حتی بهترین فوتبالیستی که کلا در انگلیس دیدم. آنری در یک بازه‌یِ شش ساله به قدری آماده بود که هر فصل 30 گل را می‌زد. او به قدری سریع و قوی بود که گاهی واقعا کسی حریفش نمی‌شد. آنری بدل به گلزنی درجه یک شد و خودش هم با غرور، چون می‌دانست بهترین است، این را نشان می‌داد و باعث وحشت حریفان می‌شد. فکر می‌کنم آمار گلزنیش سندی بر این حقیقت باشد.
 
 
 
     
آی اسپورت
2016-09-26 11:24:47
نظر دهید
به اشتراک بگذارید
لینک مطلب
x
بیشتر