فهرست
استوس: بازهم باختیم
استوس: بازهم باختیم

استوس: بازهم باختیم

آی اسپورت - و تمام و تمام و تمام. باختیم، بازهم در خانه مقابل این حریف لعنتی باختیم! شکست بازی رفت خارج از خانه آنقدر سنگین بود که حتا ... که حتا "کاوه" با آن روحیه‌ی قوی آلمانی‌اش را هم نتوانست به بازی برگرداند، زمانی که مهاجمان تیم لعنتی در کسری از ثانیه ضربات جبران ناپذیرشان را بر کاوه ی دوست داشتنی ما وارد می‌کردند. گل چیپی که خوردیم کمر تیم ما را شکست، جایی که تومور لعنتی بر سلول‌های بنیادی مغز نشست و ابزار پیروزی را از ما گرفت. شکست بازی رفت آنقدر سنگین بود که کاوه‌ی مقاوم را علی رغم حضور آن همه رفیق در کنارش مغلوب خود کرد.
 
اما کاوه در خانه نباخت، پا پس نکشید و کم نیاورد، تا واپسین لحظه دست از نبرد نکشید، زمین مسابقه را ترک نکرد، دبه نکرد و به قول رفیقش با تفنگ چوبی به جنگ با حریفان تا دندان مسلح رفت. آن هم حریفی که برای شکست دادن از هیچ حربه‌ای چشم نمی‌پوشید، پشت پازدن شگردش بود و گل آفساید و پنالتی گرفتن خوراکش! آخر داور هم دستش با او در یک کاسه بود و این خیلی زور دارد! خیلی زور دارد که از اول بازی فکر کنی داور هوایت را دارد و ته بازی بفهمی که اصلن سرطان آدم خود خود داور است! این خیلی درد دارد، خیلی!
 
سرطان، آدمِ خودِ داور بود که چپ و راست فول کاوه را می‌گرفت و گل‌های ما را آفساید می‌دید! حتا، حتا تمام پنجاه پنجاه‌ها را هم یک طرفه به سود حریف سوت می‌زد که نه التماس‌های شبانه روزی رفقای کاوه را می‌دید و نه دعاهای مادرش از آن بالا بالاها که چند سال پیش به همین حریف لعنتی باخته بود کارساز شد و نه حتا تلاش تا پای جان کاوه برای پیروز شدن نتیجه بخش بود! «تلاش تا پای جان» این با مسما ترین و عینی‌ترین واژه‌ای است که می‌شود گفت از مبارزه‌ی نابرابری که کاوه‌ی دوست داشتنی ما در این سه سال تجربه کرد.
 
کاوه با آن روحیه ای مقاومش تا واپسین نفس‌هایش دست از مبارزه نکشید و اتاقش را ترک نکرد. حالا کاوه به آرامش رسید و رفت به همان بالا بالاها، جایی که هم ناصرخان حجازی رفیق و الگو و اسطوره زندگی کاوه کنارش هستند و هم مادر عزیزتر از جانش. یقین دارم که دارند خیلی خیلی بهتر از ما آرامش می‌کنند و می‌گویند که این شکست حقش نبود و شاید این کلیشه را بگویند که این باخت چیزی از ارزش‌هایش کم نمی‌کند!
 
کاوه رفت. سه سال درد کشید اما مبارزه کرد، سه سال می‌دانی خیلی زیاد است؛ می شود سه تا ۳۶۵ روز! یعنی جام جهانی و سون آپ شدن برزیل را با درد دید! یعنی قهرمانی رویایی عشق مشترک مان در سرزمین قهوه را با درد دید!  یعنی سه سال روی اعصاب رفتن پپ در بایرن‌مان را با درد دید! یعنی ناکامی‌های آبی تهران در این سه سال را با درد دید! یعنی درد نان شبش بود و بالش زیر سرش! این جمله ی کاوه مثل پتک است بر روح روان مان " خیلی حرفه که سه ساله معنی زندگی بدون درد را نمی‌فهمم، اصلن یادم رفته قبل از درد کشیدن زندگی‌ام چه شکلی بود! "
 
اما، اما یقین دارم روزی این حریف چغر بد بدن نامرد داور بخر را شکست خواهیم داد و به تلافی تمام آن باخت‌های تاریخی که نصیب‌مان کرده یک بیلاخ جانانه برایش خواهیم کشید، از همان‌ها که کی‌روش برای مربی کره کشیده بود، از همان بیلاخ‌ها که عقده‌ی عمری ناکامی را می‌شود سرش خالی کرد، عقده‌ی این باخت‌های پی در پی خانگی را، عقده‌ی اخراج شدن‌های ناجوانمردانه‌ی رفیقان مان را، عقده ی تنها ماندن های بدون یاران را.
 
ما باید یک روز ببریم و خواهیم برد و آن روز دست مان را به مانند یاران مارک ویویان فو کامرونی پس از گل زدن به آسمان ها نشانه خواهیم گرفت تا به کاوه بگوییم که تا همیشه به یادت خواهیم بود. تا همیشه...

رادنی دیدار
     
آی اسپورت
2016-09-28 11:45:59
نظر دهید
به اشتراک بگذارید
لینک مطلب
x
بیشتر