فهرست
منچسترسیتی همه، ما هیچ، ما نگاه!
منچسترسیتی همه، ما هیچ، ما نگاه!

منچسترسیتی همه، ما هیچ، ما نگاه!

آي‌اسپورت- در قرنطینه مستند «منچسترسیتی، همه یا هیچ» را دیدم. حتی اگر هوادار منچستریونایتد هستید و آبی‌ها را هنوز «همسایه پر سر و صدا» می‌دانید هم این مستند هفت قسمتی را ببینید. در این روزهایی که فوتبال تعطیل است این مستند چیزی شبیه وصف‌العیش، نصف‌العیش است.

دوربین زوایایی از این باشگاه و فوتبال انگلستان را نشان می‌دهد که پیش از این ندیده‌ یا کمتر دیده‌ایم. رختکن معمولاً قلمرو سرمربی است. حریم سلطان! اما در این مستند لحظات نابی از شادی‌ها، غم‌ها، امیدها و ناامیدی‌های بازیکنان منچسترسیتی به نمایش گذاشته می‌شود. حتی وقتی بعد از شکست خانگی ۳-۲ مقابل منچستریونایتد بازیکنان با هم بحث‌شان می‌شود و تقصیر را گردن همدیگر می‌اندازند و پپ گواردیولا می‌گوید: شات آپ!

سال ۹۶ در یک برنامه ورزشی بحث شخصیت مربیان بزرگ و کاریزمای آنها شد. گفتم که شناخت عموم ما از مربیان بزرگی مانند فرگوسن، آنجلوتی، لیپی، مورینیو، ونگر، کاپلو و ... به تصویرهای تلویزیونی برمی‌گردد. قاب‌های حاشیه مسابقه. در حالیکه حتی گواردیولا هم در لحظاتی پرخاشگر می‌شود و توهین می‌کند. یکی از سرمربیان لیگ برتر که در برنامه بود حرفم را قطع کرد و گفت که دارم به یک جنتلمن مثل گواردیولا توهین می‌کنم و بهتر است از هواداران او عذرخواهی کنم!

در این مستند که ستون آن پپ گواردیولاست اتفاقاً در خلال دیدار آرسنال و ونگر دو نفر با هم درگیر می شوند و گواردیولا چند بار به او می‌گوید خفه شو و دهانت را ببند!

البته مفهوم و تیزی واژه‌ها در فرهنگ‌های مختلف فرق می‌کند. دو نفر بعد از همان بازی با هم دست دادند. اینجا احتمالاً کار به یک دعوایی خونین می‌انجامید. قصد تعریف مستند را ندارم اما بعد از دیدن آن و موارد مشابهی در سال‌های گذشته فکر کردم چرا باشگاه‌های فوتبال در ایران – دستکم مدعیان- چنین مستندهایی نمی‌سازند؟

زمان حضور بلاژویچ مستندی از تیم ملی در مسیر جام جهانی ۲۰۰۲ ساخته شد که جذاب بود. ولی آخرین مستندی که در این حوزه دیدم «مردان پرسپولیس» به کارگردانی مهدی زریباف است که ماجرای قهرمانی دراماتیک پرسپولیس با افشین قطبی در اولین حضورش را نشان می‌داد. اتفاقاً در آن مستند هم دیدیم شخصیت اتوکشیده و بسیار مودب افشین قطبی در رختکن یکی دو واژه منشوری گفت و با مشت به وایت برد کوبید و واژگونش کرد و از مدافع خواست قلم پای بازیکن حریف را خرد کند!

یک تصویر واقعی از رقابت ورزشی، بدون روتوش و بزک. گرچه می‌توان حدس زد همان مستند ۵۷ دقیقه‌ای بارها جرح و تعدیل شده و احتمالاً کسانی بعد از نمایشش هم دلخور شده‌اند که من را کم نشان داده‌ای یا دیگری را زیادی!

ساخت چنین مستندهایی در فضای ایرانی سخت است. می‌فهمم که گله‌ها و خرده فرمایش‌ها و سانسورها به خاطر مصلحت‌اندیشی و بودجه و تعدد تصمیم‌گیران و عوض شدن مدیران باشگاه‌ها و تفاوت سلیقه‌ها ... مستندساز را به مرز جنون می‌کشاند اما اگر خوب ساخته شود مثل یک سند تاریخی قابل استناد است. چرا از پرسپولیس و برانکو، کی‌روش و تیم ملی، شفر و استقلال، سپاهان و قلعه‌نویی، تراکتور و انبوه مربیان نامدارش و ... چیز زیادی جز تصاویر دوربین‌های رسمی صدا و سیما یا لایو و استوری بازیکنان نمی‌بینیم؟ یک مستند که دوربین فقط روی زمین بازی تمرکز نکند.

در همین مستند «منچسترسیتی» همه یا هیچ، می‌بینیم بازیکنان فوتبال صرفاً عروسک‌هایی نیستند که پول خوب می‌گیرند و مدام در حال عشق و حال هستند. آنها مصدوم می‌شوند، زیر فشار گریه می‌کنند، در سرمای کُشنده تمرین می‌کنند، گرفتار مشکلات خانوادگی هستند و ... در این مستند برش‌هایی از یک باشگاه را می‌بینیم. اینکه برای بزرگ شدن و کسب افتخار در یک باشگاه صرفاً هوادار زیاد یا غیرت و تعصب کافی نیست و چطور پشت سر گواردیولا یک تیم از مدیران و کارکنان تلاش می‌کنند که او البته بارها از آنها قدردانی می کند.

در ابتدا نوشتم که حتی اگر هوادار منچستریونایتد هستید این مستند را ببینید. اما حتی اگر هیچ علاقه‌ای به فوتبال هم ندارید و بازیکنان را نمی‌شناسید هم این مستند را ببینید. از آن می‌شود یاد گرفت. فوتبال خیلی وقت‌ها درس زندگی می‌دهد ...

۹ ۱  
آی اسپورت
2020-03-28 14:59:00
نظر دهید

۱ نظر
شیما
شنبه ۹ فروردین ۱۳۹۹، ۱۵:۱۸
چندین بار این مستند رو دیدم.علی رغم اینکه نکات مثبتی هم داشت بع هیچ وجه صادقانه نیست.کاملا به شعور مخاطب توهین میکند.بیشتر یک فیلم سینمایی جهت دار هستش تا مستند.واقعیت اون سالهای منچسترسیتی با تحقیقات یوفا آشکار شده است.
۳
به اشتراک بگذارید
لینک مطلب
x
بیشتر