فهرست
تو بلوف می‌زنی آقای کفاشیان
تو بلوف می‌زنی آقای کفاشیان

تو بلوف می‌زنی آقای کفاشیان

آی اسپورت - علی کفاشیان، رئیس فدراسیون فوتبال، دوازدهم اسفند در نطقی پرشور و آتشین اعلام کرد که سال آینده ولو آنکه مجبور شوند بازی‌های لیگ بر‌تر فوتبال را در زمین‌های خاکی برگزار کنند، اما حق فوتبال را از صداوسیما خواهند گرفت. نطق وی به تیتر اول روزنامه‌های ورزشی تبدیل شد و بحث‌هایی را نیز در این روزنامه‌ها برانگیخت.
 آیا واقعا قرار است بر سر ماجرای حق پخش مسابقات فوتبال داخلی، دولت رودرروی صدا و سیما بایستد؟ آیا قرار است در این باره ماجرای تازه‌ای رخ دهد؟ آیا کورسوی امیدی به اقتصاد ورشکسته فوتبال در ایران خواهد تابید؟ کمی بررسی، نشان می‌دهد آنچه کفاشیان گفته یک بلوف توخالی است که هرگز قرار نیست کوچک‌ترین نگرانی‌ای برای مدیران صدا وسیما ایجاد کند. برخلاف تصور، در این ماجرا حرف مدیران صدا و سیما منطقی و محکمه پسند است. ارزش حق پخش لیگ بر‌تر ایران، سه سال پیش (قبل از افزایش نرخ دلار) حدود ۱۵۰میلیارد تومان برآورد شده بود (یک شرکت خصوصی دقیقا با همین نرخ آماده بود بازی‌ها را بخرد). این نرخ برای سال آینده دستکم 400میلیارد تومان برآورد شده است (که با توجه به تعداد بازی‌ها و بازار 80میلیون نفری مخاطبان آن، برآورد پایینی محسوب می‌شود). صدا وسیما بودجه‌اش را از دولت می‌گیرد (حتی درآمد آگهی‌های صدا و سیما به حساب خزانه ملی واریز می‌شود). حالا مدیران صدا و سیما می‌گویند400میلیارد که هیچ، ما حاضریم هزارمیلیارد تومان هم بابت پخش مسابقات فوتبال بدهیم، اما به شرطی که این هزینه قبلا توسط دولت در بودجه سالانه صداوسیما پیش بینی شده باشد؛ یعنی وزارت ورزش اگر می‌خواهد صدا وسیما 400میلیون تومان بابت مسابقات فوتبال بپردازد، باید همین الان این مبلغ را در قالب لایحه بودجه سال آینده گنجانده و به مجلس پیشنهاد کند. به نظر شما ممکن است دولت چنین کاری بکند و 400میلیارد تومان را دو دستی به صدا و سیما بدهد تا بعد با التماس آن را پس بگیرد؟
بدیهی است که هرگز چنین نخواهد شد. پس آقای کفاشیان بلوف زده و خودش هم می‌داند که گیر کار توی صدا وسیما نیست. کجاست؟ توی خود دولت. تقریبا معادل‌‌ همان 400میلیارد را  کمی بیشتر یا کمتر- دولت خرج  باشگاه داری می‌کند؛ دقت کنید، باشگاه داری و نه فوتبال. به خاطر اینکه در داشتن یک تیم فوتبال لیگ برتری شهرتی هست که در هیچ پست مدیریتی نیست. به این لذت و شهرت عادت کرده‌اند و ترک آن برایشان دشوار است. برخلاف آنچه مدیران دولتی می‌گویند، ساماندهی فوتبال ایران اصلا کار پیچیده و سختی نیست.
کافی است دولت در قدم اول، کل تیم‌های دولتی موجود را‌‌ رها کرده و به بخش خصوصی بسپارد. بعد نیمی از بودجه‌ای را که صرف باشگاه داری می‌کرده، صرف توسعه زیرساخت‌های فوتبال کند و نیمی دیگر را هم برای پرداخت هزینه حق پخش به صداو سیما بدهد. به این شکل، هر کس هم که مالک یک تیم فوتبال لیگ برتری می‌شود، خیالش راحت خواهد بود از این بابت که سالانه دستکم 10میلیارد تومان از هزینه‌هایش قابل برگشت خواهد بود. در یک مدیریت حساب شده، شاید بتوان گفت دو سوم این تیم‌ها حتی با همین مبلغ می‌توانند کل فصل را بگذرانند. اما کار به این سادگی، سال هاست حرفش زده می‌شود، اما انجام نمی‌شود.
 هر سال می‌گویند قضیه پیچیده است و سال آینده فرآیند خصوصی سازی را شروع می‌کنیم. در حالی که هیچ پیچیدگی‌ای وجود ندارد و یک گروه کاری منسجم طی یک هفته می‌تواند کل فرآیند مرتبط را در قالب یک آیین نامه تدوین و مصوب کند، اما نخواهند کرد و نخواهد شد، از بس که 400میلیاردی که خورد خورد توی باشگاه داری هزینه می شود، قابل حسابرسی نخواهد بود؛ از بس که این شهرت لامصب لذیذ و شیرین است. از بس که این آقایان اگر از فوتبال بروند بیرون، بقال محلشان هم نمی‌شناسدشان، اما الان مثل سلبریتی‌های هالیوود صبح تا ‌شب تصویر و مصاحبه‌هایشان توی تلویزیون و روزنامه‌هاست. فساد فقط برداشتن پول از کیسه دولت نیست.
کلیت فوتبال ایران نمایه‌ای از یک پدیده مطلقا فاسد است؛ فسادی عریان و آشکار که پی بردن به آن هیچ احتیاجی به گروه تحقیق و بازرسی و تفحص هم ندارد.

     
آی اسپورت
2014-04-30 15:44:49
نظر دهید
به اشتراک بگذارید
لینک مطلب
x
بیشتر