فهرست
میراث ونگر: تغییر چهره فوتبال جزیره
میراث ونگر: تغییر چهره فوتبال جزیره

میراث ونگر: تغییر چهره فوتبال جزیره

آی‌اسپورت – هنوز آخرین روز قبل از بازنشستگی‌ام را به خاطر دارم، روز قبل از آخرین بازی فصل 2002. درِ دفتر آرسن را زدم و رفتم تو. ما قبل از این هیچوقت جدی درباره‌ی بازنشستگی من صحبت رو در رو نکرده‌ بودیم. توی رختکن گاهی بچه‌ها شوخی می‌کردن که "دیکو" داره بار و بندیلش را می‌بنده. قرارداد من رو به پایان بود ولی هنوز حرفی با آرسن در این باره نزده بودیم. به نوعی انگار منتظر این بودم که او حکم نهایی را صادر کند و بهم بگوید فوتبالم دیگر به پایان رسیده.

من با این دید رفتم تو که به یک نحوی یک سال دیگر هم ازش فرصت بازی بگیرم و حداقل در رختکن به یک درد تیمم بخورم. اما او خیلی جنتلمنانه دست رد به سینه‌ام زد. آرسن آرام در صندلی‌اش فرو رفت و به پشت تکیه داد و گفت: «نه لی. دیگه وقتِ رفتنه.» این جمله چون دشنه‌ای در وجودم فرو رفت، اما حتی در همان لحظه هم مطمئن بودم حق با اوست. از نگاهی دیگر این جمله برایم بالاترین تسکین بود، چون انگار برای این بهم اجازه‌ی بازنشستگی می‌داد که به اندازه‌ی کافی برای تیمم زحمت کشیده‌ام و حالا دیگر وقت استراحت است. شاید حالا او همین گفت و گو را این بار با خودش در آینه داشته: «آرسن، دیگه وقتِ رفتنه.»

احساساتی که او در حال تجربه‌اش است برایم کاملا قابل تصویر است، احساساتی آمیخته از زخم دشنه و تسکین. من تا همین اواخر اما باور انتظار نداشتم او به خودش اجازه دهد این حس تسکین و آرامش وارد بدنش شود، چون او یک مبارز است، یک برنده، مردی که به راه خودش ایمان دارد و همان را دنبال می‌کند. خود او تا همین اواخر باور داشت می‌تواند به منتقدین‌اش و آن‌هایی که شعار "ونگر برو بیرون" می‌دادند ثابت کند سخت در اشتباه هستند. او می‌خواست به همه نشان دهد هنوز می‌تواند از راه خودش نتیجه بگیرد. اما شاید در نهایت این فشار بالا و وضعیت تیم بود که معادله را عوض کرد. این تصمیم برای او بسیار سخت بوده و وقتی بهش می‌کنم واقعا غمگین می‌شوم. تغییر ذات آدمی چالشی عظیم است. خارج شدن از جهان فوتبال واقعا ترسناک است و من به هیچ وجه نمی‌توانم تصور کنم آرسن بعد از این برای خودش در حیاطش لم بدهد و استراحت کند.

در نهایت اما اگر او به احساسی از آرامش رسیده، ما هم همین حس را پیدا می‌کنیم و حالا می‌توانیم با خیال راحت فقط روی بزرگی‌اش و میراثی که به جا گذاشته تمرکز کنیم. با اینکه هنوز بازی‌ها و نتایج مهمی در این فصل مانده، اما با نگاه به تصویر بزرگ‌تری که مقابل چشمانمان نقش می‌بندد حالا باید به فکر بدرود باشکوهی با او باشیم، در حد اندازه‌هایی که لایقش باشد.

هیچ شک و تردیدی نیست که او چهره‌ی فوتبال انگلیس را تغییر داد. او اولین نفر بود و تمام این تغییرات به دست خودش پدید آمد. میراث او نه فقط برای آرسنال بلکه برای کل فوتبال انگلیس است. وقتی آرسن آمد اولین واکنش همه این بود که «این کیه دیگه؟!» اما طولی نکشید که همه شروع کردند به الگوبرداری از متودهایش، از رویکردش نسبت به روانشناسی فوتبال، روابط اجتماعی و نوع تمرین دادن بازیکنان. ریشه‌ی تمام این پیشرفت‌ها در زمینه علوم ورزشی و امکاناتی که حالا برای بازیکنان فراهم شده همه از او می‌آید، و البته خیلی ساده است فراموش کنیم که او چه ابداع‌گری بود.

من احترام فوق‌العاده‌ای برای شرافت آرسن قائلم. او 22 سال با حفظ کلاس خودش در آرسنال مربیگری کرد و اگر هم گاهی از استانداردهای خودش پایین آمد فقط و فقط به خاطر شوری بود که تیمش داشت. وفاداری او به باشگاه فوق‌العاده بوده و او از این رابطه همیشه لذت می‌برده. من آرسن را دوست دارم و بسیار بهش احترام می‌گذارم، اما تماشای اشتباهاتی که مدام تکرار می‌شدند هم واقعا برایم سخت شده بود.

شخصا دوست دارم هر روز ساعت‌ها باهاش درباره‌ی فوتبال حرف بزنم. دلم برای آرسن خیلی خیلی تنگ می‌شود.

۷    
آی اسپورت
2018-04-21 13:07:00
همچنین بخوانید:
نظر دهید

به اشتراک بگذارید
لینک مطلب
x
بیشتر