فهرست
رئال در باتلاق سؤال‌های بی‌پاسخ
رئال در باتلاق سؤال‌های بی‌پاسخ

رئال در باتلاق سؤال‌های بی‌پاسخ

آی اسپورت - تیم اسپانیایی بیشتر از تیم فرانسوی، بازیکن فرانسوی داشت، 3 در برابر یک. تیم فرانسوی بیشتر از تیم اسپانیایی بازیکن اسپانیایی داشت، دو در برابر یک. رنگ لباس رئال مادرید حداقل از دور شبیه لباس خانگی پاری‌سن‌ژرمن بود و اگر راه راه قرمز و آبی لباس پاریسی‌ها را حذف کنید، خاطره سال‌های درخشان سفیدهای مادریدی را زنده می‌کرد. همه اینها به مسابقه‌ای می‌آمد که هیچ چیزش سر جایش نبود و فقط نتیجه ۳ بر صفر به سود تیم میزبان کمی با روند بازی تناسب داشت.

پاری‌سن‌ژرمن مثلث خط حمله خود، نیمار، کیلیان امباپه و ادینسون کاوانی را نداشت همینطور پرسنل کیمپمبه که شاید جام جهانی را برده باشد اما در پنج ماه گذشته تنها ۲۰ دقیقه در مسابقات رسمی حاضر بوده، توماس مونیه در پست ناآشنای دفاع راست بود و اریک ماکسیم چوپوموتینگ نخستین بازیکن پاریس بود که از نیمکت آمد، با همه اینها پاری‌سن‌ژرمن از روی رئال مادرید رد شد. اما آیا عواملی بود که درد تیم زین‌الدین زیدان را تسکین دهد؟

قطعاً. سرخیو راموس محروم بود؛ لوکا مودریچ و مارسلو مصدوم بودند. اگر هم بخواهید خیلی خنکشان کنید، می‌توانید به نبودن ناچو، فدریکو والورده، ایسکو و مارکو آسنسیو اشاره کنید اما غیر از راموس و مارسلو هیچ‌کدام قرار نبود در ترکیب اصلی باشند. البته مودریچ را هم فراموش نکنیم که ۳۴ سال دارد و بدترین فصل خود را در رئال مادرید پشت سر گذاشته است.

اگر به فهرست غایبان توجه کنیم، پاری‌سن‌ژرمن می‌تواند با حریفش برابری کند همانطور که در بخش «فاقد آمادگی لازم برای مسابقه» برابر هستند. اگر به فرلان مندی و ادن آزار اشاره کنید، آن طرف هم کیمپمبه و مائورو ایکاردی هستند. شاید شگفت‌انگیز نباشد که زین‌الدین زیدان بعد از باخت تیمش به دنبال بهانه نگشت: «آنها از ما بهتر بودند از هر جهت، کاملاً شایسته پیروزی بودند.» چهره سرد او ترحم‌برانگیز و رقت‌آور بود.

برای بی‌طرف‌ها، بزرگترین بازی مرحله گروهی لیگ قهرمانان در روز اول از نبود ستاره‌های مذکور ضربه ندید، نه زیبایی و نه جو بازی‌ صدمه ندید. فرش قرمزی که برای اتوبوس تیم پاریسی انداخته بودند، ربطی به پابلو سارابیا نداشت که البته کمی از پابلو نرودا در پاریس گمنام‌تر است و البته جای خالی نیمار احساس نشد. هواداران هیچ اهمیتی ندادند به اینکه ایکاردی در چند ماه گذشته حتی نیم ساعت هم فوتبال بازی نکرده و قرار است کارهای عادی امباپه را انجام دهد. اولتراهای پاریس نیش خودشان را زدند اما بعد بازیکنان این تیم تلاش کردند پاسخ حمایت اغلب هواداران از دقایق ابتدایی را بدهند.

هر یک از گل‌ها داستانی درباره هر دو تیم داشت. در گل دقیقه 14 دفاع مادرید پنچر بود و تیبو کورتوآ بی‌نهایت کند تا خوان برنات، آنخل دی‌ماریا را پیدا کند و این آرژانتینی با هوش و دقتش دروازه تیم سابقش را باز کرد. 19 دقیقه بعد، گل دوم او زیبایی خاصی داشت، ضربه‌اش از لب خط محوطه جریمه فقط با مقاومت دستمال کاغذی‌وار خط میانی رئال مادرید روبه‌رو شد. گل سوم در وقت‌های تلف‌شده نیمه دوم از یک ضدحمله و توسط دی‌ماریا آغاز شد و دو مدافع کناری، برنات و مونیه به انجام رساندند.

توماس توخل مربی پاری‌سن‌ژرمن می‌تواند نقاط قوت زیادی را از بازی آن شب تیمش که به اندازه آسمان پاریس آبی بود، برداشت کند. تیم او سه گل زد و حداقل دو برابر آن موقعیت گل ایجاد کرد. فقط دی‌ماریا نبود هر چند او در سال ۲۰۱۴ همین رئال مادرید را به قهرمانی اروپا سوق داده بود. مارکینیوش مثل دیو در خط دفاعی بود. ادریس گوایه در این ۹۰ دقیقه از تمام سه سال حضورش در اورتون هجومی‌تر بازی کرد چون آنجا نقش بازی خراب‌کن داشت. شاید نام آنهایی که بازی نکردند - خیلی خب، منظورم نیمار است - بزرگ باشد اما این تیم بدون او هم به نتیجه لازم می‌رسد.

درباره مادرید هم باید گفت زیدان به شدت گیج به نظر می‌رسد بخصوص بعد از نیمه اول خوبی که تیمش مقابل لوانته در هفته گذشته داشت. گرت بیل چند بار تیم را به زندگی برگردانده، گلی زد که می‌توانست نامزد جایزه پوشکاش باشد اگر به درستی از سوی VAR رد نمی‌شد و چند ضربه هم زد که بی‌فایده بود. در سوی دیگر، ادن آزار یک شی خارجی به نظر می‌رسید در نخستین حضورش در ترکیب اصلی برای رئال مادرید.

خط میانی رئال مادرید به شدت دونده بی‌اثر بود، بخشی به خاطر اینکه خامس رودریگس یک هافبک میانی نیست و بخشی به خاطر اینکه تونی کروس نمی‌تواند در کنار کاسمیرو برابر حریفی با این کیفیت بازی کند و به اندازه کافی مشارکت داشته باشد. پرندگان بعد از تابستانی که بیشتر سؤال بود تا جواب، به آشیانه برمی‌گردند در حالی که بازیکنانی که می‌خواستند از شرشان راحت شوند یعنی بیل و خامس، ناگهان خود را در ترکیب اصلی یافته‌اند.

زیدان گفت: «آنچه بیشتر آزارم داد، نداشتن شور و حرارت بود. من نگران دفاع یا خط میانی نیستم، من نگران تیمم هستم که در مسابقه‌ای در این سطح به اندازه کافی اشتیاق و انگیزه ندارد.» نکته اینجا است که وقتی بیل و آزار در مثلث خط حمله هستند و کروس باید وظایف دفاعی را دوبرابر انجام دهد، خیلی نمی‌شود از تیم انتظار شور و حرارت و انگیزه داشت. از طرف دیگر، رئال با وجود بازیکنان باکیفیتی که داشت غیر از حرکات بیل و گل مردود کریم بنزما خطر قابل توجهی ایجاد نکرد.

زیدان ادامه داد: «اینکه با این بازیکنان نتوانستیم کاری کنیم، حس غریب و ناخوشایندی دارد. دوستش نداشتم. با توجه به بازیکنانی که داریم، این اتفاق معمولاً نمی‌افتد.» جالب اینجا است که خط حمله هر دو تیم به یک اندازه ناهماهنگ بود، بخشی به خاطر اینکه بازیکنان تازه‌وارد در آن بودند و بخشی به دلیل آنکه فرصتی برای ساختن انسجام و هماهنگی وجود نداشته اما تردیدی نیست در مورد اینکه کدام یک کیفیت بیشتری داشت، روی کاغذ و آنها همان‌هایی بودند که له شدند. شاید لباس تیم‌ها به اندازه‌ای که به نظر می‌رسید، اشتباه نبود.

۱    
آی اسپورت
2019-09-22 01:23:00
همچنین بخوانید:
نظر دهید

به اشتراک بگذارید
لینک مطلب
x
بیشتر