فهرست
پنالتی نیمار، حرف آخر
پنالتی نیمار، حرف آخر

پنالتی نیمار، حرف آخر

آی‌اسپورت- تیم ملی برزیل دیدار دوستانه‌اش مقابل اروگوئه در ورزشگاه امارات لندن را توانست با تک گل نیمار از روی محوطه جریمه ببرد. سایت ESPN‌ نکات فنی این بازی را بررسی کرده.
 
نیمار تعیین کننده نبرد مهاجمان

برای خیلی‌ها شاید تصور مصاف ستاره‌های آمریکایی مانند نیمار، لوییس سوارس، روبرتو فیرمینو و ادینسون کاوانی در یک شب سرد بارانی در لندن سخت باشد اما ورزشگاه امارات جمعه شب میزبان یکی از تاریخی‌ترین رقابت‌های آمریکای جنوبی بود که همه این‌ ستاره‌ها را در آنجا می‌توانستی پیدا کنی. برزیل با یک گل اروگوئه را در این بازی دوستانه نه چندان پرتب و تاب مغلوب کرد و آن یک گل را نیمار از روی نقطه پنالتی زد و یک شب که نوید‌بخش نبرد جذاب میان تعدادی از بهترین مهاجمان حال حاضر فوتبال دنیا بود، یک نمایش ناامید کننده از آب درآمد. سوارس در جلو به تنهایی تلاش می‌کرد، کاوانی به نظر می‌رسید در عوض کردن جای خود بین بال‌های راست و چپ، انرژی‌اش را هدر می‌دهد در حالی که فیرمینو به زحمت در نقش خود به‌عنوان مهاجم نوک برزیل حریف را پرس کرد. همه اینها در حالی بود که یک کوپا آمریکای بزرگ تنها تا هشت ماه دیگر از راه می‌رسد.

نیمار در میان این 4 ستاره هجومی معروف، بیش از همه بازی‌‌اش به چشم آمد اما او هم کار چندان خاصی برای اثبات اینکه بازیکنی بسیار بااستعداد است انجام نداد و به نظر می‌رسید که صرفاً می‌خواهد بخشی از یک تیم باشد. مسلما این یک بازی دوستانه بود اما شما می‌توانستید حس کنید که نیمار بیشتر دوست دارد کاری کند که توجه مردم به او جلب شود نه به هم‌تیمی‌هایش یا در واقع نتیجه بازی.

برزیل در دقایق ابتدایی بازی، عملکرد بهتری داشت اما اروگوئه شاید بهترین موقعیت گلزنی نیمه اول را به دست آورد وقتی که سوارس یک سانتر از جناح چپ روی تیر دو برای کاوانی که هیچ کس هم مراقبش نبود انجام داد و او هم والی نصف و نیمه‌‌ای زد اما نتوانست آلیسون را تسلیم کند. آنها درست بعد از آغاز نیمه دوم هم به زدن گل نزدیک شدند زمانی که سوارس یک ضربه ایستگاهی روی خط محوطه جریمه را با ارتفاع کوتاه زد و دروازه‌بان لیورپول آن را دفع کرد. تا آن مقطع بازی شکل و شمایل همان بازی‌های دوستانه‌ای را گرفته بود که در اکثر بازی‌های دوستانه مشابه دیده‌ایم. تعویضی‌ها به لطف انگیزه‌ای که برای مبارزه داشتند، همچنان می‌دویدند. دو بازیکن اروگوئه به خاطر ضربه زدن به نیمار در نبردهای هوایی با او قبل از پایان نیمه اول کارت زرد گرفتند اما آنها باز هم تا پایان بازی پاشنه‌های او را هدف ضربات گاه و بیگاه‌شان قرار دادند.

کاوانی هم یکی از آنهایی شد که به خاطر خطا کردن روی هم‌تیمی‌اش در پاری‌سن‌ژرمن کارت زرد گرفت و در حالی که خیلی آسان می‌شود درباره چنین چیزهایی داستان‌سازی کرد، غیرممکن است که فکر نکنید این مهاجم اروگوئه‌ای بیش از یک سال بود که انتظار انجام چنین کاری را می‌کشید. تکلیف بازی وقتی 15 دقیقه به پایانش مانده بود مشخص شد، زمانی که روی دانیلو خطایی در محوطه جریمه اروگوئه انجام شد که نتیجه‌اش اعلام خطای پنالتی برای برزیلی‌ها بود. داور در ابتدا به نظر می‌رسید که اعتقاد به پنالتی ندارد و به درخواست برزیلی‌ها توجه نداشت اما شاید توصیه دستیارش در کنار زمین در نهایت سبب شد او نقطه پنالتی را نشان دهد. نیمار پشت ضربه ایستاد و مارتین کامپانیا را برای تشخیص جهت ضربه به اشتباه انداخت و به این ترتیب شصتمین گلش را برای سلسائو زد.
 
برزیل هنوز در حد مدعیان قهرمانی کوپا نیست

«حداقل ما باید به فینال برسیم». کوپا آمریکای سال آینده مطمئناً برای برزیل ارزش زیادی دارد، نه تنها به خاطر اینکه آنها میزبانش هستند بلکه به این دلیل که آنها در سه دوره قبلی این تورنمنت حتی به مرحله نیمه نهایی هم نرسیده‌اند. از این رو شاید شما فکر کنید که تیته دارد تلاش می‌کند راهی برای پایین آوردن انتظارات از تیمش پیدا کند اما چیزی که سرمربی برزیل این هفته بر آن تاکید کرد – وقتی که گفت هر چیزی جز قهرمانی در کوپا برای او ناکامی محسوب می‌شود – ثابت می‌کند که او چنین هدفی را دنبال نمی‌کند. پس با این اوصاف برزیل چقدر شبیه تیمی است که ظرفیت رسیدن به فینال کوپا آمریکا را دارد؟ شواهد و قراین می‌گویند که خیلی شبیه نیست و البته شما می‌توانید بگویید که آنها از زمان جام جهانی پسرفت کرده‌اند.
در مسیر آماده‌سازی برای شرکت در جام جهانی 2018 روسیه، یکی از بهترین چیزهایی که درباره برزیل تیته گفته می‌شد این بود که این تیم از جانب چند نفر می‌تواند تهدیدساز باشد. گابریل ژسوس، فیلیپه کوتینیو، فیرمینو، ویلیان و یکی دو نفر دیگر که بار مسوولیت حملات تیم را به دوش می‌کشیدند اما در بازی دوستانه جمعه شب مقابل اروگوئه، به نظر می‌رسید که باز هم نیمار به تنها ستون اتکای تیم ملی برزیل تبدیل شده است.

تقریباً همه پاس‌ها به مهاجم پاری‌سن‌ژرمن ختم می‌شد؛ کسی که بخش زیادی از زمان بازی را صرف تغییر داخل زدن از جناح چپ کرد و به دنبال پاسکاری‌های زیبا با فیرمینو و یک فرار با پاس‌های او بود که اما تنها یک یا دو بار موفق به انجام این کار شد. بازی طوری بود که انگار برزیل به زمانی برگشته که نیمار را تنها بازیکن دارای ظرفیت ضربه زدن به حریف می‌دانست؛ ذهنیتی که سبب می‌شد اکثر بازیکنان این تیم به شیوه‌ای غریزی به دنبال او بگردند تا توپ را به او برسانند. مطمئناً آنها بدون کوتینیو و ویلیان بودند، پس شاید این موضوع قابل درک بود اما اگر برزیل قرار است اهداف سخت و دقیق تیته را محقق کند، این تیم نباید به رویکرد قدیمی‌اش برگردد.

منبع: ‌ESPN

 

     
آی اسپورت
2018-11-18 18:18:00
نظر دهید

به اشتراک بگذارید
لینک مطلب
x
بیشتر