فهرست
نمایش رونی برای انگلیس در سه پرده
نمایش رونی برای انگلیس در سه پرده

نمایش رونی برای انگلیس در سه پرده

آی‌اسپورت – تورنمنت لیگ ملت‌های اروپا به صورت منطقی قرار بود نه تنها تعداد بازی‌های دوستانه بی‌معنای انگلیس را کم کند، بلکه از بی‌معنایی آن‌ها هم بکاهد. اما منطق و فوتبال همیشه دست به دست هم نمی‌دهند. انگلیس در آستانه بازی‌ای حیاتی مقابل کرواسی که می‌تواند باعث صعود این تیم به دور نهایی لیگ ملت‌ها، یا سقوط آن‌ها به دسته دوم این تورنمنت شود، قرار است در دیداری دوستانه و گویا خیره، دقایقی به وین رونی بازی بدهد تا او در استادیوم ومبلی برای همیشه با تیم ملی خداحافظ کند.

جدا از منطق این تصمیم و تاثیری که روی آماده‌سازی تیم گرت ساوتگیت برای بازی مقابل کرواسی می‌گذارد، حالا فرصت مناسبی است که نگاهی بیندازیم به میراث رونی در تیم ملی.

رکورد بیشترین گل برای انگلیس سال‌ها در اختیار سر بابی چارلتون بود، با 49 گل. در دهه هشتاد به نظر می‌رسید گری لینکر موفق خواهد داشت این رکورد را بشکند، اما او فوتبال ملی‌اش را با 48 گل به پایان برد. در دهه نود نوبت به مایکل اوون رسید که خودش را مدعی اول پشت سر گذاشتن رکورد چارلتون افسانه‌ای جلوه دهد. اما فوتبال ملی اوون هم با 40 گل به اتمام رسید. پس بدون شک زدن 53 گل با پیراهن تیم ملی انگلیس و شکستن رکورد سر بابی دستاوردی غیر قابل انکار برای مهاجمی است که بهترین گلزن تاریخ باشگاه منچستر یونایتد هم به شمار می‌آید. تداوم او در تمام این سال‌ها برگ برنده رونی در رسیدن به این جایگاه بوده.

اما جدا از این رکورد، نمایش رونی برای انگلیس را می‌توانیم در سه پرده روایت کنیم. پرده اول که متاسفانه خیلی زود به پایان رسید مربوط به یورو 2004 می‌شود، وقتی رونی به عنوان پدیده اول فوتبال اروپا با سرعت و قدرت خودش مدافعین حریف را نابود می‌کرد. مهاجم آن زمان اورتون در بازی‌های مقدماتی این تورنمنت یک گل روی پا و سر ضرب از 35 متری به ایسلند زد، شاید بهترین گلش برای انگلیس، و بعد بی سر و صدا برگشت و لبخندی زد که انگار این کاری عادی برایش بوده. بدون شک فوتبالی که رونی در این دوران بازی می‌کرد، در پست مهاجم دوم پشت اوون، یکی از درخشان‌ترین نمایش‌های دهه‌های اخیر فوتبال ملی انگلیس بود.

اما پرده دوم با سه تورنمنتی شروع شد که عملا رونی نقشی در آن‌ها نداشت. رونی ابتدای جام جهانی 2006 را به خاطر مصدومیت از دست داد و انتهایش را به خاطر کارت قرمزی که بابت لگد کردن پای ریکاردو کاروالیو و درگیری‌اش با کریستیانو رونالدو گرفت. انگلیس 10 نفره که دیوید بکام را هم به خاطر مصدومیت در جریان این بازی از دست داد، در نهایت در ضربات پنالتی مغلوب پرتغال شد.

رونی در یورو 2008 هم نقشی نداشت، چراکه انگلیس موفق به صعود به این تورنمنت نشده بود. بعد جام جهانی 2010 از راه رسید، جایی که رونی بعد از بازی مقابل الجزایر از هواداران خودی انتقاد کرد و در نهایت با شکست سنگین 1-4 مقابل آلمان جام را ترک کرد. در این تورنمنت رونی و تقریبا تمام بازیکنان انگلیس پایین‌تر از سطحی که ازشان می‌شناختیم بازی کردند، به خصوص خود رونی که بهترین فصلش را برای منچستر یونایتد پشت سر گذاشته بود و البته در مقطع پایانی فصل مصدوم شده بود. به همین خاطر بود که هواداران انگلیس همچنان امید و باورشان به رونی را حفظ کردند، باوری که البته خیلی زود در پرده سوم، به پایان رسید.

رونی دو بازی اول یورو 2012 را به خاطر محرومیت از دست داد و در بازی سوم گل برتری تیمش مقابل اوکراین را زد. اما در دور حذفی مقابل ایتالیا بی‌انضباطی تاکتیکی او باعث شد تا آندره‌آ پیرلو یک تنه جریان بازی را در دست بگیرد. درست است که انگلیس در ضربات پنالتی مقابل ایتالیا شکست خورد، اما خیلی خوش‌شانس بود که 120 دقیقه برابر این تیم دوام آورد.

در جام جهانی 2014 انگلیس یک بار دیگر برابر ایتالیا قرار گرفت. روی هاجسون این بار با تجربه‌ای که از جدال قبلی دو تیم داشت، رونی را به بال چپ منتقل کرد و رحیم استرلینگ را در پست شماره 10 به زمین فرستاد تا با پیرلو یارگیری نفر به نفر کند. استرلینگ وظیفه خودش را به شکلی قابل قبول انجام داد، اما مسئله اینجا بود که حضور رونی در بال چپ باعث شد تا آنتونیو کاندروا و متئو دارمیان مدام از سمت راست خودشان به انگلیس حمله کنند و از همین راه موجبات پیروزی تیم‌شان را فراهم سازند.

پس اگر رونی تا این حد از نظر تاکتیکی برای تیم ملی مشکل ایجاد می‌کرد، چرا نیمکت‌نشین نمی‌شد؟ برای اینکه او همچنان در بعد هجومی تاثیرگذارترین مهره انگلیس بود. تیم هاجسون در جام جهانی 2014 با دو گل زده در سه بازی در همان دور گروهی کنار رفت. دو گل انگلیس در این تورنمنت را یکی دنیل استوریج روی پاس رونی به ایتالیا زد و یکی دیگر را خود رونی مقابل اروگوئه (تنها گل او در جام‌های جهانی).

رونی در نهایت در سال 2015 با پنالتی‌ای که به سوئیس زد به مرز 50 گل ملی رسید و رکورد سر بابی را شکست. اما فرم او همچنان به انگلیس ضربه می‌زد، با این وجود گل‌هایی که روی ضربات ایستگاهی و پنالتی‌ها می‌زد منجی تیمی می‌شد که به خاطر سرعت پایین خودش موفق به اجرای فوتبالی روان نمی‌شد.

آخرین تورنمنت رونی برای انگلیس در شرایطی به پایان رسید که هاجسون او را به پست هافبک میانی منتقل کرد و تیمش در نمایشی باورنکردنی و غیر قابل قبول مقابل ایسلند شکست خورد و حذف شد. بعد از این تورنمنت رونی در تک بازی‌ای که سم آلردایس مربی انگلیس بود هرجایی که دوست داشت در زمین حرکت می‌کرد، تا جایی که مربی آلردایس بعد از بازی گفت وظیفه او نیست که به رونی بگوید در چه پستی بازی کند و او خودش با تجربه‌ای که دارد می‌داند باید کجا باشد. آلردایس بابت همین حرف باید همان شب اخراج می‌شد، نه چند هفته بعدش به خاطر توصیه‌هایی که به شرطبندها کرده بود.

رونی فصل پیش، در حالیکه روزهای خوبی را هم در بازگشت به اورتون پشت سر می‌گذاشت، از فوتبال ملی خداحافظی کرد و حالا فرصت یک بدرود دیگر با ومبلی را پیدا کرده. این بازی آخر نمادی از کل دوران فوتبال ملی رونی است، دورانی که در قضاوتش هواداران سه‌شیرها را به دو دسته متضاد تقسیم می‌کند.

۲    
آی اسپورت
2018-11-14 13:13:00
همچنین بخوانید:
نظر دهید

به اشتراک بگذارید
لینک مطلب
x
بیشتر