فهرست
داستان تکراری یونایتد: یک قدم جلو، یک قدم عقب
داستان تکراری یونایتد: یک قدم جلو، یک قدم عقب

داستان تکراری یونایتد: یک قدم جلو، یک قدم عقب

آی‌اسپورت – خب این هم یک بازی شوم دیگر برای منچستر یونایتد. پیروزی 0-1 در اولدترافورد شاید نقطه‌ی روشنی در این فصلِ وست‌بروم بدبخت و بیچاره پدید آورد، اما از منظر یونایتد این داستانی تکراری و قابل قیاس با شکست‌های خانگی دیگر مقابل "بگی‌ها" در سال‌های 2013، 2015 و تساوی بدون گل مقابل آن‌ها در سال 2017 بود.

آمار وست‌بروم در اولدترافورد در دوران پسا-سر الکس فرگوسن به خوبی آمار منچستر سیتی در این زمین است، تیمی که آن‌ها یکشنبه قهرمانی‌شان را قطعی کردند. وست‌بروم در پنج بازی اخیرش در خانه‌ی یونایتد سه بار به پیروزی رسیده، یک بار به تساوی و تنها یک بار شکست خورده است. در نقطه‌ی مقابل آن‌ها هر 14 بازی آخرشان در خانه‌ی سیتی را باخته‌اند.

نکته‌ی مثبت برای یونایتد اینجاست که حداقل وست‌بروم فصل آینده در لیگ برتر نخواهد بود که در خانه شکست‌شان بدهد. نکته‌ی منفی اما در این حقیقت است که یونایتد، تیمی که مدعی قهرمانی است، نباید مقابل تیمی که از ماه آگوست بدین سو تنها یک بازی را برده بود به حتی کوچک‌ترین مشکلی بخورد.

اتفاقا شکستِ خانگی یونایتد مقابل وست‌بروم در سال 2013 اولین باری بود که من با خودم گفتم این تیم با مشکلی جدی روبرو شده. بعدا مشخص شد درست در همان دوران رختکن یونایتد چندان از دست دیوید مویز راضی نبوده. درسته که وست بروم در پیروزی 0-1 مقابل یونایتد در سال 2015 چندتا اتوبوس پارک کرد و خوش‌شانس هم بود، اما این نتیجه سومین شکست پیاپی شیاطین سرخ در لیگ برتر را رقم زد، اتفاقی که از سال 2001 بدین سو بی سابقه بود. این بازی شک و تردیدهای زیادی درباره‌ی سبک فوتبال محافظه‌کارانه‌ی لویی ون گال پدید آورد، نظری که تا آخرین روز حضور او در اولدترافورد پا برجا ماند.

به شکلی غریب انگار بازی‌های مقابل وست‌بروم دقیقا بازتابی می‌شود از تمام مشکلاتی که یونایتد با آن‌ها مواجه است. یونایتد این هفته یک بار دیگر مقابل این تیم باعث و بانی شکست خودش شد و تا داستان تکراری این فصل یک بار دیگر رخ دهد. یونایتدِ 2018-2017 مدام در حال یک قدم جلو گذاشتن و بلافاصله یک قدم عقب گذاشتن است. یونایتد لیورپول را در خانه شکست می‌دهد بعد در زمین سویا نمایشی بسیار ضعیف دارد. یونایتد سیتی را در خانه‌ی حریف به شکلی طوفانی شکست می‌دهد بعد در خانه به وست‌بروم می‌بازد.

باخت قطعا بخشی از فوتبال است و ژوزه مورینیو که بعد از شکست تیمش مقابل تیم انتهای جدول سرش را زیر باران اولدترافورد بالا گرفته بود به خوبی این را می‌داند. اما مسئله اینجاست که شکست‌های این فصل یونایتد به شدت باعث خشم هوادارانش شده. اولین شکست این فصل آن‌ها مقابل هادرزفیلد بود، تیمی که قبل از این دیدار شش بازی بدون پیروزی را پشت سر گذاشته بود. نیوکاسل هم در شرایطی در فوریه یونایتد را در سنت جیمزز پارک شکست داد که هیچ پیروزی خانگی را از ماه اکتبر به بعد تجربه نکرده بود.

شکست مقابل سیتی و چلسی را راحت‌تر می‌توان توضیح داد. قانون نانوشته‌ای وجود دارد که یونایتد در استمفورد بریج باید حتما ببازد، همان قانونی که انگار درباره‌ی بازی در خانه‌ی تاتنهام هم وجود دارد. هواداران یونایتد سال‌هاست به این وضعیت عادت کرده‌اند، اما خوشبختانه، از من منظر آن‌ها، این قانون نانوشته فقط مربوط به بازی‌های لیگ می‌شود، پس یونایتد در نیمه نهایی جام حذفی مقابل تاتنهام در ومبلی مشکلی نخواهد داشت.

سیتی در حال حاضر بدون شک تیم بهتری نسبت به یونایتد است. با اینکه یونایتد در دوران مورینیو پیشرفت کرده، اما اگر قرار باشد این تیم فصل آینده هم با سیتیِ قهرمان 16 امتیاز فاصله بگیرد به هیچ وجه برای هوادارانش قابل قبول نخواهد بود. اکثریت هواداران یونایتد هنوز پشت مورینیو هستند. خود مورینیو از آن‌ها خواسته عملکردش را بعد از سه سال قضاوت کنند. اما قضاوت این عملکرد بعد از 150 بازی‌ای که او روی نیمکت یونایتد نشسته هم چندان عجولانه به نظر نمی‌رسد.

از پنج مدافع یونایتد مقابل وست‌بروم چهارتایشان همچنان بازیکنان سر الکس بودند. مورینیو با بودجه‌ای که باشگاه در اختیارش قرار می‌دهد این تابستان دیگر می‌تواند دقیقا تیم خودش را بسازد. مورینیو همین حالا هم اسکواد خوبی دارد، ولی باید استفاده‌ی خیلی بهتری از بازیکنانش ببرد. پل پوگبا و الکسیس سانچز ستاره‌هایی هستند که انگار بعد از پیوستن به یونایتد، تحت رهبری مورینیو افت کرده‌اند. در نقطه‌ی مقابل نگاهی به بازیکنان سیتی بیندازید که چطور تقریبا همه با گواردیولا پیشرفت کرده‌اند.

درسته که مورینیو به بازیکنان جوانش هم بازی داده، اما آنتونی مارسیال و مارکوس رشفورد باید فرصت بیشتری برای پیشرفت و اثبات خودشان پیدا کنند. این دو مهاجم جوان هنوز زمان زیادی برای طی کردن این مسیر دارند. رشفورد 20 ساله است و مارسیال 22 ساله. اما از منظری دیگر رشفورد و مارسیال سومین فصل‌شان را در یونایتد پشت سر می‌گذارند و این فصل تنها 14 و 16 بار در ترکیب اصلی تیمشان در لیگ به زمین رفته‌اند.

یونایتد این فصل نکات مثبتی هم داشته: پیروزی‌های خانگی مقابل لیورپول، تاتنهام و چلسی و پیروزی‌های خارج از خانه برابر سیتی و آرسنال. داوید دخئا و روملو در این راه ستاره‌های اصلی تیمشان بوده‌اند. فرم یونایتد در سال 2018 هم خوب بوده و آن‌ها فصل را با بیشترین امتیازشان در لیگ از سال 2013 بدین سو به پایان خواهند برد. اما این برای باشگاهی به عظمت منچستر یونایتد به هیچ وجه کافی نیست و واقعا باعث شرمساری است که آن‌ها در هفت سال اخیر تنها یک بار به جمع هشت تیم نهایی چمپیونز لیگ رسیده‌اند.

یونایتد فصل آینده باید دست بالایی نسبت به سیتی پیدا کند. حتی اگر یونایتد موفق نشود در لیگ از پس سیتی بر بیاید، باید در چمپیونز لیگ نتیجه‌ی بهتری از رقیب همشهری بگیرد. دوم شدن در لیگ و حذف در مرحله‌ی یک هشتم نهایی این تورنمنت نتیجه‌ی قابل قبولی برای یونایتد در فصل آینده نخواهد بود.

۵    
آی اسپورت
2018-04-17 12:43:00
همچنین بخوانید:
نظر دهید
به اشتراک بگذارید
لینک مطلب
x
بیشتر