فهرست
یک جام به نام آرسنال
یک جام به نام آرسنال

یک جام به نام آرسنال

آی اسپورت - سرنوشت یک‌صدوسی‌ونهمین جام حذفی انگلیس نیز سرانجام مشخص شد؛ برای آرسنال رسیدن به رکورد چهاردمین قهرمانی در این جام، دستاورد بسیار مهمی به حساب می‌آمد اما این موفقیت فراتر از این مسائل بود. جام حذفی امروزه تورنمنتی‌ست که از ارزش واقعی آن کاسته شده اما همچنان دورنمایی از آینده است. به همین دلیل نیز می‌توان این قهرمانی را مهر تاییدی بر انقلاب «میکل آرتتا» در قسمت سرخ‌نشین لندن دانست، انقلابی که توانست برای توپچی‌های لندن، سهمیه رقابت‌های لیگ اروپا را به ارمغان بیاورد.

آرسنال در لیگ برتر انگلیس با ده امتیاز کمتر و چهار رتبه پایین‌تر از چلسی قرار گرفت اما در فینال جذاب شنبه شب نمایش بهتری را به تصویر کشید، سازمان‌یافته‌تر عمل کرد و تهاجمی‌تر و به مراتب بی‌رحم‌تر از حریف قدرتمندش ظاهر شد. تیمی که توانست در این دیدار باز هم ضعف خط دفاعی چلسی خصوصاً در ضد حملات را هویدا سازد. فراموش نکنید که آبی‌های استمفوردبریج خریدهای جذابی تاکنون به ثبت رسانده‌اند اما اگر «فرانک لمپارد» مشکل دفاعی تیم تحت رهبری‌اش را هر چه سریع‌تر رفع نکند، هیچ کدام از این خریدهای با ارزش، مفید نخواهند بود.

از موضوع اصلی دور نشویم؛ از آرسنال و موفقیت قابل توجه آرتتا. چهره‌ای که سال‌ها در کنار «پپ گواردیولا» مربیگری را به گونه‌ای متفاوت و با فلسفه‌ای خاص آموخت و حالا با حضور روی نیمکت توپچی‌های لندن تمامی آموخته‌هایش را به کار بسته. با این وجود حتماً خودش نیز می‌داند که کار بسیار زیادی همچنان پیش رو دارد و این تیم همان گونه که در یک ربع ابتدایی مسابقه فینال نشان داد، اصلا تیم کاملی نیست. با این وجود، به تصویر کشیده شدنِ حس برنامه‌ریزی و هدفمندی، آن هم پس از چندین سال ناکامی، به شدت توجهات را به سمت خود معطوف کرده و بذر امید را در دلِ هوادارانِ این تیم کاشته است.

نیمه نخست این دیدار، خود به تنهایی به دو بخش مجزا تقسیم می‌شود؛ نیمه‌ای که مشکلات دفاعی هر دو تیم آشکار شد. ابتدا مشکل همیشگی آرسنال در آخرین نقطه خط دفاعی؛ جایی که «میسون مانت» با نفوذ به قلب خط دفاعی آرسنال، مقدمات و شرایط گلزنی را برای «کریستین پولیسیچ» فراهم ساخت و این چلسی بود که ابتدا از حریف همشهری خود پیش افتاد. پولیسیچ در میان خط دفاع سه نفره آرسنال با دقت و ظرافت خاصی توپ را به تور دروازه «امیلیانو مارتینز» چسبانید تا نخستین آمریکایی باشد که در فینال جام حذفی انگلیس پایش به گلزنی باز می‌شود. ستاره آمریکایی چلسی اما بدشانس بود که سه دقیقه پس از شروع نیمه دوم به دلیل مصدومیت میدان بازی را ترک کرد.  

اما همین چلسی در تمام روزهای فصلِ جاری، اسیر ضعف خود روی توپ‌هایی بود که به پشت خط دفاعی‌اش ارسال می‌شد. نقیصه‌ای که همچون یک هدیه بر سر راه رقبا سبز می‌شد و موجباتِ شادیِ آنها را فراهم می‌ساخت. درست همانند «پیر امریک اوبامیانگ» که در این دیدار بارها خودش را پشتِ سرِ مدافعان چلسی، در موقعیتی مناسب دید و سرانجام توپچی‌ها را در دقیقه 28، به گل حساس و تساوی‌بخش رساند.

در صحنه اعلام پنالتی، «آنتونی تِیلور» داور مسابقه به درستی در سوت خود دمید و تصمیم کاملا صحیحی را اتخاذ نمود. «سزار آزپلیکوئتا» بدون هیچ شکی، با خطا مهاجم گابنی توپچی‌های لندن را سرنگون ساخت اما نکته عجیب آن بود که قاضیِ میدان او را تنها با یک کارت زرد جریمه کرد! در واقع آزپلیکوئتا تنها برای زدن اوبامیانگ به سمت او رفته بود و به هیچ وجه فرصت رسیدن به توپ را نداشت. البته اوبا هم می‌توانست پیش از رسیدن رودیگر، دروازه چلسی را فرو بریزد. به بیانی ساده‌تر، آزپلیکوئتا در همان صحنه باید از مستطیل سبز اخراج می‌شد. بازیکنی که پرنده خوشبختی و اقبال برای چند دقیقه روی شانه‌هایش نشست تا در آن صحنه با کارت قرمز از زمین مسابقه به سمت رختکن هدایت نشود اما شش دقیقه بعد به دلیل مصدومیت، حضورش در میدان خاتمه یافت.

سرعت بازی در نیمه دوم همانند چند فاکتور دیگر، دستخوش تغییر و تحول اساسی قرار گرفت ولی شاید در عجیب‌ترین فصل فوتبال انگلیس، یک امر از همان ابتدا تا انتها دست‌نخورده و ثابت باقی ماند؛ ضعف چلسی در مقابله با ضد حملات. «هکتور بیرین» حرکت خود را کلید زد، از «آنتونیو رودیگر» عبور کرد و توپ را به «نیکلاس په‌په» رساند. جایی که مهاجم ساحل‌عاجی با دید دقیق و بی‌نقص خود توانست اوبامیانگ را صاحب توپ و موقعیت کند. اوبا که «کورت زوما» را پیش روی خود می‌دید، با یک حرکت زیبا از سد مدافع فرانسوی گذشت و با یک چیپ زیبا، گل دوم خود و تیمش را وارد دروازه «ویلی کابایرو» کرد. یک دبل تاریخی و خاطره‌انگیز برای ستاره گابنی و هواداران آرسنال. یک قهرمانی در انتهای یک فصل طاقت‌فرسا. کسب یک افتخار در آخرین ایستگاه. خوشیِ غیر قابل توصیف در پایانِ شاهنامه.

اما در پسِ این گل زیبا و حرکت تماشایی اوبامیانگ، مشکلات زوما و رودیگر بود که یک بار دیگر و این بار تلخ‌تر از همیشه به چشم آمد. شاید اگر بخواهیم بسیار خوشبینانه به ماجرا بنگریم بتوانیم از این بگوییم که رودیگر برای تصاحب توپ، تمام تلاش خود را به کار گرفت و به سمت بازیکن صاحبت توپ یورش برد. اما چگونه می‌شود که برای یک بازیکن در زمین خودی، هیچ پوششی به عمل نمی‌آید؟ عجیب نیست که تیمی در چنین سطحی، برای اینکه پشت خط دفاعی خود به حریفان فرصت ندهد تا این حد در عقب دفاع می‌کند؟

امیدهای چلسی برای به تساوی کشاندن جدال، با اخراج «متئو کواچیچ» با دو خطا بر روی «گرانیت ژاکا» و در حالی که هفده دقیقه به پایان بازی مانده بود، به حداقل رسید. البته صحنه خطای دوم، برخورد کوچکی میان این دو بازیکن شکل گرفت اما «آنتونی تیلور» - که بهترین روزش را سپری نمی‌کرد - تصمیم گرفت که به هافبک کروات آبی‌های لندن، کارت زرد دوم را نشان دهد.

آرسنال دقایق پایانی به دفاع مشغول شد و با دفاعی مستحکم برابر حملات و فشار چلسی ایستادگی کرد. چلسی ده نفره نیز شرایطش زمانی بدتر شد که «پدرو» در آخرین دیدار خود با پیراهن آبی‌های استمفوردبریج، بر اثر مصدومیت نتوانست به حضورش در میدان ادامه دهد. تیم تعویض دیگری نیز نداشت و به این ترتیب تیمِ تحت رهبری لمپارد، بازی را ۹ نفره به پایان برد‌.

آرسنالی‌ها شاید فکرش را نمی‌کردند که در این دیدار این گونه به پیروزی برسند؛ توپچی‌هایی که علیرغم تحمل استرس و سختی در چند صحنه، سرانجام جام را از آن خود کردند تا آرتتا را به نخستین قهرمانی‌اش به عنوان سرمربی برسانند و هواداران‌شان را به آینده امیدوار نگاه دارند.

 

سازندگی/ ترجمه: نوید صراف 

 

۲    
آی اسپورت
2020-08-04 18:15:00
نظر دهید

به اشتراک بگذارید
لینک مطلب
x
بیشتر