فهرست
گفتگوی ویژه آی‌اسپورت با دراگان اسکوچیچ(۲): ویسی را برای مربیگری می‌برم اروپا/ پپ و مورینیو خوب‌اند اما ترجیح می‌دهم با فان‌خال شام بخورم!
گفتگوی ویژه آی‌اسپورت با دراگان اسکوچیچ(۲): ویسی را برای مربیگری می‌برم اروپا/ پپ و مورینیو خوب‌اند اما ترجیح می‌دهم با فان‌خال شام بخورم!

گفتگوی ویژه آی‌اسپورت با دراگان اسکوچیچ(۲): ویسی را برای مربیگری می‌برم اروپا/ پپ و مورینیو خوب‌اند اما ترجیح می‌دهم با فان‌خال شام بخورم!

آی اسپورت- مجتبی هاشمی/ دراگان اسکوچیچ بعد از آن‌که با ملوانِ زبل‌اش همه را سورپرایز کرد، حالا سرمربی تیم قهرمان ایران است. پس عجیب نیست که همه درباره او حرف بزنند. اما از میان این همه، هیچکس از این نکته حرف نمی‌زند که او فقط ۴۶سال سن دارد. کمی بیشتر از رفیقش عبدالله ویسی و درست همسن و سال با علی دایی. با این حساب هنوز سال‌های زیادی را پیش رو دارد و با سرعتی که او دارد بعید نیست به همین زودی به آرزویش که مربیگری در اسپانیاست برسد. آقای مثبت‌اندیش، آن‌قدر به آینده خوشبین است که آدم به شک می‌افتد... نکند داریم با سرمربی آینده رئال حرف می‌زنیم و خبر نداریم!

دراگان اسکوچیچ ۱۲ساعت بعد از این‌که از هواپیمای اهواز-تهران پیاده شد روبه‌روی ما نشست. و لحظه‌ای که ما را ترک می‌کرد ۱۲ساعت تا پروازش به اروپا باقی مانده بود. پای او به خانه‌ برسد، کلکسیونِ همسر رئالی‌اش کامل‌تر می‌شود... شالِ قهرمان ایران کنار پیراهن قهرمان اروپا.

 

با این توصیفی که از «لذت فوتبال» کردید، احتمالا بازی زیبا برایتان باید خیلی مهم‌تر از کسب نتیجه باشد؟ شما را در نقطه مقابل مربیان نتیجه‌گرا طبقه‌بندی کنیم؟

یک واقعیت در فوتبال هست که نمی‌توان از آن فرار کرد. کارنامه مربی‌ها را با نتایج‌شان می‌سنجند. فوتبال را در نهایت تیمی می‌برد که بیشتر گل بزند. از آن ور، تماشاگر هم می‌آید که از تماشای فوتبال لذت ببرد. من هم باید از نمایش تیمم لذت ببرم. پس جوابت می‌شود این‌که من هر دو را با هم می‌خواهم. هم زیبایی هم نتیجه.

که البته هر دوی این‌ها با هم خیلی سخت به دست می‌آید.

بله. کار سختی است.

حالا بگذارید از یک در دیگر وارد این موضوع بشویم. شما طرفدار مالکیت توپ و تحت سلطه گرفتن حریف هستید یا ترجیح می‌دهید به حریف‌تان بگویید «توپ مال تو، زمین مال من»؟ خلاصه این‌که پپ یا مورینیو؟ مسئله این است!

من تحت سلطه گرفتن حریف را خیلی دوست دارم اما این به شرطی کامل می‌شود که شما انعطاف تاکتیکی داشته باشید و در مواقع لزوم بتوانید تغییر سبک بدهید. برای رسیدن به نتیجه باید شکل‌های متفاوتی از بازی را امتحان کنید. و در همه این سبک‌ها هم می‌توان زیبا بازی کرد. گاهی یک دفاع مناسب همراه با یک ضدحمله درست و سریع، بسیار زیباتر از مالکیت توپ در دقایق متمادی است. ضمنا مسئله تنها این نیست که من چه سبکی را دوست دارم. انتخاب روش بازی به چیزهای دیگری هم بستگی دارد. مثلا به هویت تیمی که در آن کار می‌کنم و انتظاری که مسئولان و طرفداران از تیم‌شان دارند. یا به بازیکنانی که در اختیار دارم. به خیلی چیزها.

می‌توانید از یک نفر به عنوان مربی موردعلاقه‌تان نام ببرید؟

نه، مربیان موردعلاقه‌ام خیلی بیشتر از یک نفر هستند. چون از هر کدام‌شان یک چیز را می‌توان یاد گرفت. برای مثال من بخشی از خصوصیات مورینیو را دوست دارم، بخشی از پپ، بخشی از امه‌ری سرمربی سویا، یک چیزهایی از آرسن ونگر را دوست دارم، و یک چیزهایی از ون‌گال...

اگر قرار باشد امشب با یکی از این‌ها فقط یک نفر- شام بخورید کدام‌شان را انتخاب می‌کنید.

(با تعجب) شام بخورم؟!

 \"مصاحبه


بله، شام... نه برای این‌که با او عکس بگیرید! برای این‌که دو ساعت درباره فوتبال صحبت کنید. کدام‌یک را ترجیح می‌دهید؟

بله. بله... با امه‌ری که قبلا شام خوردم!... بگذار فکر کنم... (مشخصا از فکر کردن به این موضوع هیجان‌زده است. کلمه Dinner  را چند بار تکرار می‌کند) شام بخورم... شام بخورم... عجب سوال خوبی کردی... باعث شدی من فکر کنم... (بالاخره به نتیجه می‌رسد) من ون‌گال را انتخاب می‌کنم. فوتبال اسپانیا و هلند را خیلی دوست دارم. ون‌گال هم مثل کرایف یک هلندی است که در اسپانیا کار کرده. او نقطه‌ی اتصال دو فوتبالی است که من دوست دارم. ون‌گال سازماندهی فوق‌العاده‌ای در تمرینات دارد.

کلا می‌شود فهمید که فوتبال هجومی را بیشتر می‌پسندید. پارسال هم با ملوان به آمار ۴۰گل زده رسیدید و عنوان بهترین خط حمله لیگ برتر را کسب کردید.

بله. برای گل زدن راه‌های زیادی وجود دارد و بسته به بازیکنانی که در اختیار دارید می‌توانید از این راه‌ها استفاده کنید. همه دوست دارند حمله کنند اما من خیلی خوشحال می‌شوم که بتوانم میان حمله و دفاع بالانس به وجود بیاورم. تیمی کامل است که بداند کی حمله کند و کی دفاع.

اما مربیان ایرانی بیشتر دوست دارند دفاع کنند. این را قبول دارید؟

بله. این‌طور به نظر می‌رسد. شما وقتی تاکتیکی کار می‌کنید باید از دفاع آغاز کنید. دفاع کردن پایه و اساس کار است. دفاع کردن ساده‌تر هم هست اما حمله کردن پیچیدگی‌های خاص خودش را دارد.

همین دیگر. خیلی از مربیان ما فقط در آن کار ساده‌تر تبحر دارند و به حمله کردن که می‌رسند درمی‌مانند.

اگر بگویی مربیان ایرانی ضعیف‌اند من با تو مخالفت می‌کنم. ایران مربیان خوبی دارد که دائما سعی می‌کنند خودشان را به‌روز کنند. به نظرم نسبت به فوتبال ایران بیش از حد انتقاد می‌شود. مربیان ایرانی خیلی خوب کار کرده‌اند.

 \"http://8pic.ir/images/88183464531927485082.jpg\"

اما این‌که من گفتم نظر شخصی نیست. حرف آمار و ارقام است. ما یکی از کم‌گل‌ترین لیگ‌های دنیا را داریم. بیشترین نتیجه‌ای که در لیگ ما به دست می‌آید بردهای یک-صفر و مساوی بدون گل هستند. این نشانه تاکتیک‌های دفاعی و محتاطانه نیست؟

خب اگر از آن‌ها منصفانه انتقاد کنید که باعث پیشرفت‌شان شود خوب است. اما این‌که بگویی سطح مربیان ایرانی پایین است را من قبول ندارم.

یعنی مربیان ما در سطح بین‌المللی حرف برای گفتن دارند؟ پس چرا هیچ‌کدام راهی به خارج از ایران پیدا نکرده‌اند؟ ما لااقل چند بازیکن در فوتبال اروپا داریم اما کدام کشور است که مربیان ما را بخواهد؟ آخرین بار که با یک مربی ایرانی به جام‌جهانی رسیده‌ایم ۳۶سال قبل بوده. آخرین قهرمانی آسیا را هم همان مربی برایمان آورده. مربیان ما سال‌هاست فقط در رقابت با خودشان به پیروزی می‌رسند. واقعا معتقدید که آن‌ها در سطح جهان حرف برای گفتن دارند؟

توجه کن که داری در مورد همکاران من حرف می‌زنی. (از لحنش معلوم است کار دارد بالا می‌گیرد!) من یک مربی هستم و طبیعتا طرف مربی‌ها را می‌گیرم. توقع داری من درباره همکارانم چه بگویم؟

توقع دارم با تخصصی که در این زمینه دارید خیلی فنی و منصفانه از آن‌ها انتقاد کنید. نه این‌که به شکل احساسی پشت‌شان در بیایید!

... به این هم توجه کن که مربیگری در ایران خیلی سخت‌تر از مربیگری در اسپانیا است. آنجا امکانات بهتری دارند. سخت‌افزار بهتری دارند. اینجا یک باشگاه فقط ۴مربی در کادر فنی‌اش دارد اما در والنسیا فقط ۲۰نفر بازی‌های تیم را آنالیز می‌کنند. اینجا مربیان فشار زیادی را تحمل می‌کنند و در عوض امکانات خیلی کمتری نسبت به آن طرف دارند. با این امکاناتی که مربیان شما دارند خیلی خوب دارند کار می‌کنند.

یعنی اگر مربی ایرانی در آن شرایط و امکانات قرار بگیرد جواب می‌دهد؟

بله.

خود شما اگر در اروپا تیم داشته باشید حاضرید یک مربی ایرانی را به عنوان همکارتان به آنجا ببرید؟

چرا که نه؟

مثلا کدام‌شان را می‌برید؟

 (مکث) مثلا... عبدالله ویسی. او با علاقه و پشتکاری که دارد می‌تواند همه جا کار کند. ویسی عاشق فوتبال است و همیشه در حال جستجو برای یادگیری. او از آن مربیانی است که من دوست دارم. کسی که مثل یک عاشق کار می‌کند نه مثل یک کارمند. مربی باید شب و روز به فوتبال فکر کند. به پیشرفت خودش و تیمش. ایران از این مربی‌ها دارد.




مطالب مرتبط با این موضوع:  

گفتگوی ویژه آی‌اسپورت با دراگان اسکوچیچ(۱): تراکتور در حد فولاد نیست/ از تبریز هم پیشنهاد جدی داشتم/ دنبال قهرمانی‌ام نه ششم هفتمی! 

  ۲  
آی اسپورت
2014-05-27 23:05:56
نظر دهید
۲ نظر
-
سه شنبه ۶ خرداد ۱۳۹۳، ۱۵:۱۸
آقای راهبر چرا سعی دارین از کاه کوه بسازین این اسکوچیچ مگر چیکار تو فوتبال ایران کرده که سعی میکنید بزرگش کنید مقام هفتمی با ملوان دیگه اینقدر بزرگ کردن نداره.البته فوتبال دلال زده ما حقش اینه که امثال این اسکوچیچ ها و بوناچیچ ها توش رشد کن و سرمربیان بین المللی رو ازش فرار بدن.همین الان خیلیا خنجر ها رو از روبستن تا بعد از جامجهانی تمام بی عرضگیهای کفاشیان و باند اصفهانی که در فدراسیون عین سرطان ریشه دوانده را به گردن کیروش بیچاره بیاندازن.و دوباره روز از نو و روزی از نو
محمد ملوانی
سه شنبه ۶ خرداد ۱۳۹۳، ۱۵:۲۱
خدایی مربی با دانش و با دیسیپلینی هست
مباره فولادی های عزیز
به اشتراک بگذارید
لینک مطلب
x
بیشتر