فهرست
یک ستاره متولد شد
یک ستاره متولد شد

یک ستاره متولد شد

آی اسپورت - داستان در روستایی کوچک که ادعای کمونیسم دارد کلید می‌خورد؛ جایی که تصویر «چه‌گوارا» در کنار زمین‌های فوتبال نقش بسته و نقاشی چهره‌های سیاسی روی دیوارها کشیده شده است، روستایی با جمعیت 2626 نفر، مردمانی که در خانه‌هایی خودساخته زندگی می‌کنند و به پلیس نیاز ندارند، دستمزدها برابر و افراد به صورت جمعی روی زمین‌های کشاورزی کار می‌کنند، زمین‌ها از افراد پولدار گرفته شده‌ و شهردار شیفته نقل قولی ماندگار از چه‌گوارا است: «تنها کسانی که رویاپردازی می‌کنند می‌توانند روزی به رویای خود برسند.»

حالا از بین همین مردم، رویای یک نفر دیگر نیز به حقیقت پیوسته. در 101 کیلومتری بندر سویل، روستایی به نام «مارینالدا» وجود دارد و «رابین هوود اسپانیا» شهرداری آن را به عهده دارد؛ فردی به نام واقعی «خوان مانوئل سانچز گوردیو» که از سال 1979 در ساختمان شهرداری سکنی گزیده و 7 بار دستگیر و دو مرتبه به جانش سوقصد شده است.

روزی گوردیو با «بوری» ملاقات کرد؛ مردی اهل گینه‌بیسائو که کشورش را به مقصد پرتغال و سپس اسپانیا ترک کرده بود. همسر بوری باردار بود، به همین دلیل در پرتغال ماند و بوری تک‌وتنها پا به خاک اسپانیا گذاشت تا کسب درآمد کند و برای همسرش بفرستد. بوری شنیده بود که «مارینالدا» مکانی‌ست که در آن مردم از یکدیگر مراقبت و حمایت می‌کنند. او راننده گوردیو شد و گوردیو نیز حواسش به بوری بود و به این ترتیب بعد از مدتی همسر و دو فرزند بوری نیز به اسپانیا آمدند و در «هررا» سکنی گزیدند.

یکی از فرزندانش با لباس شنا بر تن و پای برهنه در 6 سالگی به تیم محلی رفت تا فوتبال بازی کند؛ مسئولین نمی‌توانستند آنچه می‌بینند را باور کنند! سریع به خانه بوری رفتند تا به آنها اطلاع دهند پسرشان در فوتبال خوب است، خیلی خوب! آن پسر بزرگ شد و شنبه شب گذشته در یک‌صد و یازدهمین ثانیه نخستین حضورش در ترکیب اصلی بارسلونا، دروازه والنسیا را گشود و با باز کردن دستانش، 81617 نفر حاضر در ورزشگاه «نیوکمپ» را به آغوش کشید.

پدرش می‌گوید وقتی برای تمرین با تیم نخست فراخوانده شد از فرط خوشحالی نخوابید و غذایی هم نخورد. آنسو بدون بازی در تیم دوم بارسلونا به تیم اصلی رسید و  او با 16 سال 298 روز سن، دومین بازیکن جوان تاریخ باشگاه لقب گرفت. حالا «ارنستو والورده» سرمربی بارسلونا پدیده جدید تیمش را «شجاع و جسور» توصیف می‌کند، پدیده‌ای که فدراسیون فوتبال اسپانیا در اقدامی برق‌آسا او را به عنوان شهروند اسپانیا معرفی کرد تا هیچ کشور دیگری در خصوص او ادعایی نداشته باشد.

به سه هفته قبل بازگردیم؛ بوری پس از اینکه پسرش برابر بتیس به میدان رفت اعلام کرد که حالا می‌تواند با خوشحالی بمیرد اما اگر چنین میشد اتفاقات بسیاری را از دست می‌داد. آنسو یک هفته بعد با 16 سال و 304 روز سن توانست دروازه اوساسونا را باز کند و به جوان‌ترین گلزن تاریخ باشگاه تبدیل شود و چند روز بعد در نیوکمپ برابر والنسیا هم گلزنی کرد؛ با 16 سال و 318 روز سن.

این یک موفقیت تصادفی نیست، این چیزی نیست که بتوانید به آن بی‌توجهی کنید. تک‌تک ثانیه‌های این داستان شما را به درون خود می‌کشد و محو می‌کند؛ درست عین تمام مدافعینی که مقابلش قرار گرفتند و حیرت‌زده شدند. در ذهن آشفته و مغلوب‌شان این سوال مدام تکرار می‌شود که آیا چیزی که می‌بینند، واقعی است؟ بله! همانند واقعیت وجود روز و شب، حقیقتی غیر قابل کتمان. آنسو اما آتش‌بازی‌اش را تازه شروع کرده؛ شنبه شب گذشته ساعت داور مسابقه دقیقه 2 بازی را نشان می‌داد که فاتی دروازه خفاش‌ها را فرو ریخت؛ در کمتر از 5 دقیقه بعد از آن، آنسو چنان «اسکیل گارای» را جا گذاشت که گویی یک نفر پای او را با میخ به زمین کوبیده. آنسو از یار مستقیمش گذشت و با یک پاس عالی، «فرانکی د‌ی‌یونگ» را صاحب توپ کرد؛ گل دوم. تا آن زمان هیچ بازیکنی نتوانسته بود در آن سن در یک بازی هم گل بزند و هم پاس گل به نام خود ثبت کند. این پایان کار نبود؛ دفعه بعدی که فاتی صاحب توپ شد آن را از بین پاهای بازیکن حریف عبور داد، فضاسازی کرد و شوتی زد که با فاصله‌ای بسیار اندک از گوشه بالای دروازه به بیرون رفت؛ این تنها شرح مختصری از 10 دقیقه این مسابقه بود!

حالا در بارسلونا همه چیز برای او فرق کرده؛ شادی، فشار، انتظار و البته در معرض دید و قضاوت عموم قرار گرفتن، چیزهایی‌ست که اکنون انتظار فاتی را می‌کشد، به خصوص که لامسیا در سال‌های اخیر ستاره‌ای بزرگ را به جهان فوتبال معرفی نکرده و حالا با آنسو به دنبال جبران مافات است. دنیای فاتی نسبت به گذشته فرق کرده و حالا اوست که باید در 16 سلگی خود را با دنیای جدیدش وفق دهد.

 

سازندگی

 

۱    
آی اسپورت
2019-09-23 14:14:00
نظر دهید

به اشتراک بگذارید
لینک مطلب
x
بیشتر