فهرست
ببخشید؛ شرمِ شهریار
ببخشید؛ شرمِ شهریار

ببخشید؛ شرمِ شهریار

آی اسپورت- هنوز چند روزی از جملاتِ علی دایی در کنفرانسِ بازی با استقلال نگذشته بود که این بار با اعتراض هایش نقشِ جهان را هم دقایقی به هم ریخت. حالا که هواداران استقلال بخاطر بی‌اخلاقی به علی دایی محروم شدند -که قابل تجدیدنظر است- شاید بد نباشد چند خطی برای علی دایی و جمله ی معروفش در کنفرانس بعد از بازی استقلال نفت نوشته شود. علی دایی پس از بازی مقابل استقلال در کنفرانس خبری که از بی اخلاقی ها کلافه بود از خود دفاع کرد و با خونسردی گفت: آنها هرچه به من گفتند «خودشونن همسرشونن خونوادشونن». نکته ی نگران کننده این است که محمد دایی -برادر علی دایی- پس از پایان بازی با سپاهان در کنفرانس خبری با خرسندی می‌گوید: «اعتراض های علی یک ترفند بود تا سپاهان پنالتی اش را خراب کند» .

سالها پیش سامی جابر گفته بود «روزی علی دایی یکی از اعضای مدیریتی فدراسیون فوتبال می‌شود». حقیقت تصورش هم زیبا بود. علی دایی با همان کت و شلوار, با همان جنتلمنی از مسائل کلانِ ورزش صحبت کند. در مورد تیم ملی و بودجه های دولتی صحبت کند. در مورد ورود بانوان به استادیوم بیانیه بدهد و در مورد خصوصی شدنِ پایتخت نشینان دوندگی کند و یکی از هرمِ مدیریتِ فوتبال باشد. اما نشد. علی دایی امروز کنارِ تیم های فوتبال می ایستد جوابِ فحاشی هوادار را می‌دهد؛ به داور غر می‌زند و با مربی های حریف درگیر می‌شود، دقایقی استادیوم ها را به هم می‌زند و آنقدر قدرت دارد زمانی هم که اخراج می‌شود هیچ مامور و ناظری نتواند او را از محوطه ی تعریف‌شده به بیرون هدایت کند. البته گاهی می‌برد گاهی هم می‌بازد، گاهی با شایستگی و گاهی هم متاسفانه با همان ترفندهایی که محمد دایی بادی در غبغب کرده و با افتخار می‌گوید. اینقدر علی دایی را در این سالها اینگونه دیده ایم عادت کرده ایم. یک مربی فوتبال. گاهی نفرت برانگیز؛ گاهی تند و لجباز و گاهی هم دوست داشتنی.

اینکه مربی جوابِ فحاشی را طاقت نمی آورد و در کنفرانس اینگونه آینه می‌گیرد که «خودتونین همسرته بچته خونوادته»، کمی عجیب است؛ اما عجیب تر این است که این آینه گرفتن ها از زبانِ کسی می آید که روزی سامی جابر او را یک مدیرِ شیکِ فدراسیونی تعبیر می‌کرد. آن روز چشم‌مان را بستیم و لذت بردیم. حالا علی دایی جای آن تصورمان, یک نقاب می‌زند و یک روز میلیون ها نفر را از دیدنِ جادوگر محروم می‌کند یک روز هم جلوی چشمانِ محمود رقصِ سعودی ها را به روی سِن می آورد و یک روز هم با بی اخلاقی زمین و آسمان را به هم می‌دوزد. علی دایی است دیگر. یک مربی فوتبال که هرزمان انتقادی به او می‌شود، می‌گویند: «هیس او آقای گل جهان است» . یک مربی فوتبال که برایش فرقی ندارد تیمش جلوی استقلال ببرد یا پرسپولیس.همان اندازه سراز پا نمی‌شناسد. تا انتقادی دلسوزانه هم می‌شود یک لبخندِ ملیح تحویل می‌دهد و می‌گوید «ببخشید؛ من علی دایی هستم».

حقیقت نمی‌توان از علی دایی یک ریز انتقاد کرد. جدا از مباحثِ فنی علی دایی مهربان است، دلسوز مردمش است. حتی از آنهایی که عادت دارند آشکار و رو به لنزهای دوربین دیگ های آش و نذری را برپا کنند علی دایی اینگونه نیست. آفتاب نزده بود به آذربایجانِ شرقی رفت تا کنارِ مردم در خانه های ویران شده باشد, یا وقتی بم با خاک یکسان شد بیشترین کمک را در قشرِ فوتبالیست ها او بود که انجام داد. آخرین باری که گریه علی دایی را دیدیم روزی بود که به بیمارستان رفت تا سارا عبدالملکی -ملی پوش راگبی- را ببیند, سارا از کما در آمده بود همه آرام بودند حتی مادر پدرِ سارا؛ اما علی دایی اختیارِ اشک هایش را نداشت. اشک های علی دایی شبیه به همان اشک هایی بود که یک بساز بفروش او را به پرسپولیس راه نداد, تنها تفاوتش یک دادو بیداد بود که آنهم پیروانی جلوی دهانش را گرفته بود. شاید بسیاری از روزنامه نگاران,خبرنگاران, تاریخ دانان بر این باور باشند که قداستِ علی دایی در لباسِ مربی گری حفظ شد اما من مطمئن نیستم, شاید علی دایی اگر لباسِ مربی گری در «این فوتبال» را بر تن نمی‌کرد امروز هیچ هواداری چه دوستدارانِ کریمی، چه استقلالی‌ها و چه اصفهانی‌ها و چه سایرین، او را برای یک دادو بیداد و ترفندهایش موردِ دشنام قرار نمی‌دادند تا او هم با همان لهجه ی بی ریا با خونسردی بگوید « خودشه زنشه خونوادشه بچشه».

باید اعتراف کرد در این سالهای اخیر علی دایی تغییر کرده و شخصیتِ بالغ تری را در لباسِ مربی گری از او میبینیم. اوایل که مربی گری علی دایی را میدیدم یک ناامیدی وحشت برانگیز به سراغ‌مان می آمد. اعتراض های علی دایی به داور در هربازی فقط یک بخشی از کنفرانس های همیشگی اش بود. بازی ایران کویت بود.پس از بازی علی دایی در کنفراسِ خبری که خبرنگارهای آسیایی حضور داشتند گفت: «یه توپ به نفع ما اوت شد داور به نفع کویت گرفت، ببخشید همون توپ رفت کرنر، کرنرو زدن و در یه رفت و برگشت ببخشید توپ گل شد» . توجیه علی دایی در ناکامی ها فاجعه بود. اما حالا انصافاً علی دایی بهتر غُر میزند و کمی منطقی تر از گذشته اعتراض می‌کند و ترفندهای شیک‌تری را در پیش گرفته است حتی اگر با بی آبرویی اخراج شود. همین امروز محمد دایی می‌گوید: «ترفندِ علی این بود تا با اعتراض هایش روحیه پنالتی زن سپاهان را بر هم بزند». اما نباید غافل شد حتی گاهی جانانه به حمایت از رفیق و رقیب می‌پردازد، این اواخر حمایت از مهدی رحمتی یکی از ارزش های تامل برانگیز بود, و حتی شجاعانه همانطور که از او انتظار داریم مسعود شجاعی را ستایش میکند و حتی بسیاری از مواقع انتقادهای اجتماعی و حتی سیاسی را در پیش میگیرد و حرفِ مردم را میزند. علی دایی شخصیتِ برجسته ای بود و خواهد بود که امروز بخواهیم نخواهیم باید او را در همین لباس بشناسیم، لباسی که با تصورمان از تعبیرِ سامی جابر یک رویا بود و بس. 

بیست و دو سالِ پیش علی دایی به دروازه بحرین حمله کرد؛ دروازبانِ بحرین به طرفِ علی دایی دوید و با استوک هایش بر جانِ علی دایی رفت و دایی نقشِ زمین شد. طحالِ دایی پاره شد؛ اما دایی به دلیلِ نداشتنِ تعویض از بازی بیرون نرفت.

«طحال در زیرِ قفسه سینه و در سمتِ چپِ بدن است. فراموش نکنید او علائمی چون خونریزی شدید، احساسِ درد در قسمت بالا و سمت چپِ شکم، خستگی و رنگ پریدگی، تنگی نفس, دردِ شدید؛ همگی را در آن بیست دقیقه داشت. آن ضربه در نگاه اولم فقط و فقط طحالِ او را «پاره» کرد. نه تنها او می‌توانست بازی کند بلکه باید سریع جراحی می‌شد. آنقدر آن ضربه شدید بود که «خون و خونابه» بدونِ جریانی به حفره ی شکمش ریخته می‌شد و هرآن امکان داشت باعثِ مونونوکلئوز یا سرطانِ خون شود یا برای همیشه کلیه و کبدش از کار بیفتد و یا حتی در همان زمین «بمیرد» . من درصدی گمان نمی‌کردم او بتواند بارِ دیگر فوتبال بازی کند. بعد از سالها باورش سخت است کسی با آن وضعیت در فوتبال بماند و بازی کند. می‌توانم بگویم او آن روز علمِ پزشکی را زیرِ سوال برد.»»

بخشی از توضیحاتِ متخصص بهار- دستیار جراحِ علی دایی

علی دایی هرگز به گلر بحرینی فحاشی نکرد و حتی پس از بازی برای تلافی کاری انجام نداد. امروز که علی دایی را اینگونه در لباسِ مربی گری میبینیم که ترفندش برای بردن اینگونه اعتراضات و بی اخلاقی هاست و با خونسردی جوابِ فحاشی ها را می‌دهد و خیلی آسوده می‌گوید «خودشونن همسرشونن خونوادشونن»، من همان علی دایی را یاد می آورم که با طحالی پاره شده, جای اتاقِ جراحی در زمینِ مسابقه «مرگ» را دریبل زده بود. همان که روزی چشممان را بستیم و تصور کردیم آخرین شهریاری است که جهان مارا با او می‌شناسد. اگر مثل همیشه نمی‌گویید «ببخشید من علی دایی هستم» باید بگویم لباسِ مربیگری ات شرم دارد شهریار.

۳۸ ۱۲  
آی اسپورت
2016-12-31 14:22:00
نظر دهید

۱۲ نظر
امید22
شنبه ۱۱ دی ۱۳۹۵، ۱۵:۴۳
اگه اینکارو کیروش میکرد اوج حرفه ای گری میشد ،استاد جنگ روانی....
زیکو سرمربی ژاپن تو جام ملتها با کلی جنگ روانی ضربات پنالتی آخر بازی رو از یه دروازه به دروازه دیگه منتقل کرد فکر کنم بازی با اردن بود و ژاپن صعود کرد اون موقع چقد از زیکو بخاطر هوشش تعریف کردن
امید
شنبه ۱۱ دی ۱۳۹۵، ۱۵:۵۱
اول داوری ها را نقد کنید. از همه اشتباهات تأثیرگذار داور که بگذریم شاهکار داور جایی بود که دقیقه توپ را از دروازه بان نفت گرفت و توپ را به سپاهانی ها داد تا زودتر کرنر بزنند! این داور بود یا بازیکن سپاهان!!؟ چرا این اتفاقات فقط توی اصفهان میفته!!؟؟ اول این موضوعات را واکاوی کنید تا مطمئن بشیم محسن قهرمانی دیگه ای نیامده بعد رفتار دایی را نقد کنید
۸
جاوید
شنبه ۱۱ دی ۱۳۹۵، ۱۶:۱۳
اصلا انتقاداتتو قبول ندارم ، اول اینکه حق گرفتنیه ،اونم تو مملکتی که یه پلک هم بزنی همه چیت به باد میره و همچی حقتو میخورن که نفهمی از کجا و چه کسی خوردی!!! بعدشم عذر میخوام همونطوری که خودتونم فداکاریها و افتخارات دایی اونم بخشیشو قید کردین ، بیان خوار و مادر و ناموسشو زیرسوال ببرن بعد بنده خدا هیچی نگه و دس رو دس بذاره ،مگه دایی اون همه زحمت برا همین مردم نکشیده ، اونوقت فقط به خاطر کُری خونیای مسخره و قرمزه و آبی بازیای مضحک اینجوری قربانی شه و ناموسش فحش بخوره ؟؟
دوم اینکه بالاخره یکی تو این مملکت عرضه داره از حق خودشو تیمش دفاع کنه شما ناراحتین ؟؟؟ یکی که جرأت داره و حرفشو میزنه و با حق خوریا و لابی گریای تیمای گردن کلفت میجنگه شما دارین میسوزین ، اونم فقط به خاطر جانب داری از تیم موردعلاقتون ؟؟؟؟
در آخر اینو بدونین جایی که قانون جای خوشو به مصلحت و مجازات جای خودشو به مراعات و ضابطه جای خودشو به رابطه داده به امثال علی دایی های بیشتری نیاز داریم !!!
ملوانی
شنبه ۱۱ دی ۱۳۹۵، ۱۶:۱۶
خانم اشک ریز عالی بود . خوشبختانه آی اسپورت یه منتقد و نویسنده خوب رو به کار گرفت تا در کنار نقد های جانبدارانه اش و بدون قلبش ، نقد هایی رو پر از صداقت ببینیم که منتقد از بالا به ماجرا نگاه میکنه نه از کنار لیدر تیم و از میان هوادارن .
یادم نمیره وقتی پرسپولیسی ها در بازی ای که با خیانت هدایتی در شب بازی ملوانی ها تنها تر و بی یاور تر از همیشه پا به بازی گذاشتند نود دقیقه به مازیار و ملوان و انزلی چی ها فحش مادر و خواهر دادند تیتر سایت گل که همین مجموعه اونجا مطلب می نوشتند این بود :
تقدیم به مازیار و ممی!
یا بعد از نود دقیقه فحاشی تبریزی ها به انزلی چی ها این تیتر رو زدند :
چیزی که عوض داره گله نداره!
البته همین خط مشی هنوز هم در آی اسپورت جاری و ساریه اما لااقل تو این تاریکخانه یکی دو نفر فانوسی بدست گرفتند و از کمی بالاتر به ماجرا نگاه می کنند .
فرشته ف
شنبه ۱۱ دی ۱۳۹۵، ۱۷:۲۷
علی دایی وقتی عصبانی می شود ، چون ماشالله هیکل درشتی دارد و حرص زیادی می خورد انگار ترسناک می شود.
اوهمانقدر عصبانی می شود که علی کریمی یا خداداد یا قلعه نوعی یا ونگر و مورینیو ویا کلوپ
این از عصبانیت علی دایی .
ولی اینکه اسطوره و قهرمان باشی و فحش بخوری لبخند بزنی در هیج مرامی نمی کنجد.
هرکسی فحش می دهد باید بداند که دارد از خانواده ی خود مایه می گذارد.
طرفداری از فحاشان هم نوبری است.
۶
محمد
شنبه ۱۱ دی ۱۳۹۵، ۱۷:۴۲
كلا اين علي دايي هم مثل همون علي كريمي جادوگرتون يكي از ام الفسادهاي اين فوتباله !!!! به قول بعضيا ...
۷ ۱
rezaaa
شنبه ۱۱ دی ۱۳۹۵، ۲۰:۱۴
باشه...ببند فقط -__-
السا
شنبه ۱۱ دی ۱۳۹۵، ۱۸:۴۵
این یادداشت فوق العاااااده بود. شرم آوره که یه چهره ای که مثلا تحصیلکرده است میاد فحش خواهر و مادر هوادارو بهشون برمیگردونه و نمی فهمه که بستگان مونث اون آدم فحاش گناهی ندارن و چه بسا خودشون هم از این رفتار پسر یا برادرشون زجر بکشن. رفتار دیروزش تو نقش جهان هم که دیگه آخرش بود. یکی از روزنامه ها با تیترش حق مطلبو به جا آورد: «هوچی گری تا فینال...»
فرشته ف
شنبه ۱۱ دی ۱۳۹۵، ۱۹:۱۸
خانم عزیز حرف شما درست است کاملا هم درست است ولی وقتی آقایی خودش به فکر ناموسش نیست ؛ دیگران به فکر ناموسش باشند.
حرمت امام زاده را متولی نگه ندارد... !!!؟؟؟
یکبار خداداد گفت که نمیشه فحش بخوری و جنتلمن باشی .
ما جای علی دایی ؛ خدائیش چند نفر ما می توانیم در مقابل ناموس خود فکر شان و مقام خود باشیم و سکوت کنیم.
دوست ندارم بخدا دوست ندارم کسانی که ادعا دارند در شرائط مشابه قرار بگیرند.ولی می توانیم حداقل لحظاتی جای علی دایی یا هر کس دیگری فرض کنیم.
امکان ندارد سکوت کنیم و بگوییم مهم نیست.
السا
يكشنبه ۱۲ دی ۱۳۹۵، ۲۲:۱۷
خب معلومه که هیچ کس از توهین خوشش نمیاد. من نگفتم حق نداره عصبانی بشه. گفتم چرا فحاشی ناموسی رو ناموسی جواب میده. خواهر و مادر و همسر اون آدم فحاش چه گناهی دارن؟ اینکه برای تحقیر آدما از بستگان مونثشون مایه میذارن ناراحت کننده است. این فرهنگ به خصوص به عنوان یک زن برای من آزاردهنده است. وقتی یه چهره پرادعا همون رفتار بقیه مردم رو تکرار میکنه و هیچ قبحی توش نمی بینه ناراحت کننده تر هم میشه وگرنه علی دایی هم مثل هر آدم نرمال دیگه ای حق داره از توهین ناراحت و عصبانی بشه
سپاهانی
شنبه ۱۱ دی ۱۳۹۵، ۲۱:۱۸
علی دایی با این ترفند مارو برد...فوتبال همیشه روی خوشش رو به ادم نشون نمیده..به روز های اینده امید داریم..
۳
Afshin
يكشنبه ۱۲ دی ۱۳۹۵، ۱۳:۳۳
هیچوقت مربی بزرگی نیست و نخواهد شد
به قول خودش دیگه دوره این کارا گذشته
حالا یع بازی هم اینجوری بردی بعدش چی??
۳
به اشتراک بگذارید
لینک مطلب
x
بیشتر