فهرست
تیم‌های تک‌ستاره؛ جام محدودیت و محبوبیت
تیم‌های تک‌ستاره؛ جام محدودیت و محبوبیت

تیم‌های تک‌ستاره؛ جام محدودیت و محبوبیت

آی اسپورت - نزدیک 5 دقیقه پس از پایان نیمه اول بازی روز سه‌شنبه، در خلال یک بازی نسبتاً سرد میان دو تیم کمتر شناخته شده سنگال و لهستان، روبرت لواندوفسکی نزدیک خط میانی توپ را گرفت و به سمت دروازه سنگال حرکت کرد؛ یک خودروی اسپورت درخشان ناگهان شروع به شتاب‌گیری کرد. در همان لحظه هم صدایی گرفته و خشن از سکوهای ورزشگاه اسپارتاک بلند به گوش می‌رسید؛ یک زمزمه که به یک همهمه و سپس به یک غرش تبدیل شد. هرچه لواندوفسکی به محوطه جریمه نزدیک‌تر می‌شد، صدا بلند‌تر می‌شد تا اینکه او توسط هافبک تیم مقابل، سالیف سانه، نقش بر زمین شد. داور در سوت خود دمید، هواداران آهی از سر افسوس کشیدند و سر جای‌شان نشستند تا زمانی که موقعیت بعدی، زمانی که یکی از بزرگترین ستاره‌های زمین بازی، چشمه‌ای از توانایی‌هایش را رو کرد.

برای اکثر هواداران عادی، جام جهانی در تیم‌های پرزرق و برقی مانند آلمان، اسپانیا، برزیل و آرژانتین و جنگ رودرروی آنها در بزرگترین عرصه ورزشی دنیا خلاصه می‌شود. در آن بازی‌ها، فهرست نام‌های معروف حاضر در زمین بازی، بی‌نهایت است که هر بار لمس توپ توسط یکی از آنها مستعد رقم خوردن لحظه‌ای درخشان است. واقعیت اما این است که بسیاری اگر نه اکثر بازی‌های جام جهانی، بخصوص در مرحله گروهی، شبیه بازی لهستان - سنگال هستند: تیمی سرسخت اگر نه تماشایی که تمام فکر و ذهن‌شان تلاش برای شگفتی‌سازی در این مسابقات است، اما معمولاً آنها هم روی خاص‌ترین بازیکنان‌شان برای کسب نتیجه حساب می‌کنند. بازی سه‌شنبه هم جزو آن دسته از بازی‌هایی بود که در زمین بازی ستاره‌هایی بزرگتر از تیم‌هایشان وجود داشت و برای سه تای آنها، اوضاع بر وفق مراد پیش نرفت. مصر و پدیده جهانی‌اش، محمد صلاح به مصاف روسیه رفتند و با وجود اینکه توسط اصلی‌ترین بازیکنش - در نخستین بازی او در این جام - به یک گل هم رسید در نهایت 3 بر یک باخت. کلمبیا هم در همین حال یک ستاره دست و پا بسته به نام خامس رودریگس داشت که حضورش در این بازی به‌عنوان یک بازیکن تعویضی و با یک مصدومیت همراه بود و در نهایت نتوانست مانع از شکست غیرمنتظره تیمش مقابل ژاپن شود.

بعد از آنها هم سادیو مانه بود، تنها بازیکن از 4 ستاره سرشناسی که سه‌شنبه به میدان رفتند و در پایان با لب خندان میدان را ترک کردند چون تیمش سنگال، مقابل لهستان 2 بر یک پیروز شد. این شرایط برای همه آشنا است. این یک راز نیست. لواندوفسکی، بازیکن باشگاه بایرن مونیخ بارها گفته است که وقتی برای تیم ملی لهستان به میدان می‌رود احساس می‌کند که تمام حواس بازیکنان معطوف مهار و کنترل او است، این باعث می‌شود که هم‌تیمی‌های کمتر شناخته‌ شده‌اش که در تیم‌هایی مانند وست برومویچ، هال‌سیتی و لکوموتیو مسکو توپ می‌زنند آزادانه‌تر حرکت کنند. این وضعیت قطعاً‌ در مورد مانه لیورپول هم صدق می‌کند، کسی که هم‌تیمی‌هایش در سنگال برای تیم‌هایی مانند ولورهمپتون، بوردو، استوک سیتی و اوپن توپ می‌زنند.

باید اعتراف کرد که شاید کمی ناخوشایند باشد که ببینیم بازیکنانی مانند لواندوفسکی و مانه که معمولاً توسط ستاره‌‌هایی همطراز خودشان و شاید حتی بزرگتر از خودشان محصور شده‌اند، در تیم‌های ملی‌شان در میان بازیکنان سطح پایین‌تر از خودشان قرار می‌گیرند. داستان تیم‌های ملی اما متفاوت از فوتبال باشگاهی است. حتی در شبی که آنها در اوج نیستند و سه‌شنبه شب یکی از آن شب‌‌ها برای ستاره‌ها مخصوصاً مانه بود و او نتوانست تأثیری بگذارد، آنها باز هم می‌توانند کاری برای تیم‌های‌شان انجام دهند. همان هیجان و سر و صدایی که هنگام پا به توپ شدن آنها شکل می‌گیرد، کافی است تا توجه همه به آنها جلب شود، حتی آنهایی که به‌عنوان یک هوادار بی‌طرف شاهد بازی هستند.

با افزایش تیم‌های جام جهانی به 48 تیم برای جام جهانی 2026 و شاید حتی 2022 قطر، قطعاً بیشتر از این شاهد افت سطح کیفی رقابت‌ها خواهیم شد. بله افزایش تعداد تیم‌های جام جهانی شک و تردیدهایی را به خاطر ورود تیم‌های کوچک و کم‌ستاره‌تر به وجود خواهد آورد اما فراموش نکنید که این اتفاق احتمال ماندن رایان گیگزها، یان راش‌ها، جورج بست‌ها و ژرژ وه‌آها در حسرت جام جهانی را کاهش می‌دهد و شاید دیگر هرگز ستاره‌ای باقی نماند که بزرگترین ناکامی زندگی ورزشی‌اش نداشتن فرصت بازی در بزرگترین عرصه ورزشی دنیا باشد. جام جهانی همیشه تورنمنتی برای تیم‌ها و ستاره‌هایی در هر طراز و جایگاهی بوده و هست.

 

 

۲    
آی اسپورت
2018-06-21 12:37:00
نظر دهید

به اشتراک بگذارید
لینک مطلب
x
بیشتر