فهرست
بدون هیچ خیریتی
بدون هیچ خیریتی

بدون هیچ خیریتی

آی‌اسپورت- الان که دارم فکر می‌کنم، فرق بزرگ «فرشاد آقای گل» با گلزن‌های امروزی، نه تعداد گل‌های زیادش، نه تکنیک خاصش، نه این‌که هیچ توپی توی شش قدم را بیرون نمی‌زد، نه هیچ چیز فوتبالی دیگری، که در این نکتۀ عجیب بود که شادی بعد از گل خاصی نداشت. اصلا این‌قدر که خود گل زدن و نتیجه بازی برای او و برای ما مهم بود، شادی بعد از گل اهمیت نداشت. این نمایش‌ها در سال‌های اخیر مد شده است که یک مهاجم شبیه کدام فوتبالیست خارجی شادی بعد از گل می‌کند یا چه شیرین‌کاری تازه‌ای درمی‌آورد. آن موقع‌ها اصلا این حرف‌ها در کار نبود. فرشاد پیوس یک‌تنه ۱۵۳تا گل در لیگ ظرف ده سال زد و با آن‌ همه هت‌تریک‌های پشت سر هم، نه شادی گل خاصی داشت نه حاشیه و نه ماجرای دیگری. نه «خیریت»ی در کار بود، نه وسط تمرینات تیمی سر از ترکیه درمی‌آورد، نه پنجرۀ نقل و انتقالات تیم بسته می‌شد، نه... هیچ کدام از اینها نبود.

نه فقط فرشاد پیوس که بقیۀ بازیکن‌های محبوب آن نسل هم همین بودند. نسلی بودند که وقتی گل می‌زدند، خودشان توپ را از دروازه حریف در می‌آوردند و می‌بردند می‌کاشتند وسط زمین، برای گل‌های بعدی. فوتبال در آن دوران، تهاجمی بود و با گل‌هایی بیشتر از امروز (پرگل‌ترین بازی که در خاطرم هست، پرسپولیس-شاهین بوشهر در تیر ۷۳ است که ۱۰-۱ شد و چهار تایش را فرشاد آقای گل زد و دو تا هم علی دایی)، اما شادی گل نداشت. فوقش می‌رفتند همدیگر یا سرمربی را بغل می‌کردند و خلاص. تنها حرکت خاصی که فرشاد پیوس داشت این بود که رو به سمت سکوها می‌دوید و دست راستش را می‌آورد بالا که دیدید باز هم برای‌تان گل زدم؟ و ما هم یک‌نفس «فرشاد آقای گل» می‌خواندیم برایش. همین و تمام. راستش بیشتر از این هم نمی‌خواستیم. ما با قیافه مردانه سیروس قایقران حال می‌کردیم و با خونسردی وحشتناک عابدزاده توی دروازه. حتی وقتی هم که نسل عوض شد و در میانه دهه هفتاد، جوان‌ترها و نسل طلایی ۹۸ آمدند، باز هم سبیل‌های مردانه اصل بود و نماد تیم ملی، صورت سرد و سنگی کریم باقری بود که می‌گویند آن‌قدر جدی توپ می‌زد و طوری در بازی غرق می‌شد که آخرش از بقیه می‌پرسید «چند چند شدیم؟» دور، دور تیم بود و موفقیت تیمی. همه شبیه هم تیپ می‌زدند، مثل هم لباس می‌پوشیدند و... و بعد از هر گل، چنان هم‌دیگر را در آغوش می‌کشیدند که نمی‌فهمیدی دقیقا کی گل زده.

مثل الان نبود که فردیت این‌همه پررنگ باشد که هر بازیکنی از کفش پا تا مدل موی سرش خاص و منحصر به فرد باشد و برای بعد از گل زدن هم مدت‌ها فکر کند و دست آخر هم توی مصاحبه‌هایش بگوید «من چند تا گل زدم، منشا چند تا؟» و «برایم پیغام فرستادند بیا می‌خواهیم قهرمان بشویم». البته که فکر کردن به خود و آیندۀ خود خیلی هم خوب است؛ فرشاد آقای گل هم یک فصل به لیگ قطر رفت و باز برگشت پرسپولیس. اما همان‌قدر که بازیکن حق دارد برای خودش تصمیم بگیرد و انتخاب کند، هوادار هم حق دارد که از کسی خوشش بیاید که بی‌منت برایش گل می‌زند و خوب هم گل می‌زند. درست مثل فرشاد آقای گل که بلد بود حتی با نوک دماغش توپ را توی دروازه بفرستد و هر جای محوطه شش‌قدم که توپ به او می‌رسید خیال‌مان راحت بود که الان گل می‌شود و این‌طوری بود که وقتی توی دربی تیر ۷۶ خداحافظی کرد، استقلالی‌ها بیشتر از پرسپولیسی‌ها برایش دست زدند.

 

هفت صبح

۴۲ ۴  
آی اسپورت
2018-05-04 06:00:00
همچنین بخوانید:
نظر دهید

۴ نظر
امید از تفت
جمعه ۱۴ اردیبهشت ۱۳۹۷، ۰۷:۳۵
من همیشه از مدیریت طاهری دفاع کردم ولی همه کاسه کوزه ها را هم نباید سر طارمی شکست. باید قبول کنیم طارمی یکی از بهترین استعدادهای فوتبال ایران در دو دهه اخیر ایرانه که باید توجه بیشتری بهش میشد. این سقف قرارداد، در مورد طارمی نباید لحاظ میشد. وقتی کاوه رضایی 2 میلیارد استقلال را تیغ میزنه و سر دویست میلیون هم به ای اف سی شکایت میکنه، اونوقت ارزش طارمی مشخص میشه، کسی که گلهای صعود ایران به جام جهانی را زد. اینقدر کم لطفی به طارمی هم منصفانه نیست. از بازیکن جوون نباید توقع داشته باشیم الهی قمشه ای باشه.
شاهین ممسنی ❤❤
جمعه ۱۴ اردیبهشت ۱۳۹۷، ۰۸:۳۵
همان‌قدر که بازیکن حق دارد برای خودش تصمیم بگیرد و انتخاب کند، هوادار هم حق دارد که از کسی خوشش بیاید که بی‌منت برایش گل می‌زند و خوب هم گل می‌زند. درست مثل فرشاد آقای گل که بلد بود حتی با نوک دماغش توپ را توی دروازه بفرستد و هر جای محوطه شش‌قدم که توپ به او می‌رسید خیال‌مان راحت بود که الان گل می‌شود و این‌طوری بود که وقتی توی دربی تیر ۷۶ خداحافظی کرد، استقلالی‌ها بیشتر از پرسپولیسی‌ها برایش دست زدند.

عبدالله
جمعه ۱۴ اردیبهشت ۱۳۹۷، ۱۱:۳۵
بنظرم سایت شما طارمی را سیاهِ سیاه ، می بیند
در حالی که او مثل همه آدم ها ، خاکستری است .
یعنی هم نقاط ضعف دارد و هم نقاط قوت

پرسپولیس هم از "خیریت " طارمی کم نفع نبرد . 500 هزار دلار از الغرافه گرفت + 100 هزار دلار از خود طارمی میگیرد یا گرفت + 220 هزار دلار از فیفا بابت حضور طارمی در جام جهانی. چون طارمی 2سال آخر منتهی به جام جهانی در پرسپولیس حضور داشت + طارمی طلب های قبلیش ازپرسپولیس را هم بخشید.
در نظر داشته باشیم که اگه طارمی با اجبار طاهری در نیم فصل به قطر نمیرفت . الان بازیکن آزاد بود . مبالغ فوق هم به پرسپولیس تعلق نمی گرفت و مال خودش بود یعنی حداقل 600 هزار دلاربرای 4 ماه بیشتر گیرش می آمد. طلبهای قبلیش از پرسپولیس هم سرجایش محفوظ بود و با اولین شکایت می توانست وصول کند. این همه هم مغضوب هواداران و رسانه ها نبود.
لطفا قضیه را هم از این زاویه نگاه کنید
مارال
جمعه ۱۴ اردیبهشت ۱۳۹۷، ۱۱:۴۹
اگه شریک نداشت تا حالا بیست بار ازش شکایت میکردن !
۶
به اشتراک بگذارید
لینک مطلب
x
بیشتر