فهرست
در دفاع از تاکتیک کارلوس کی‌روش/ همه دفاع، همه دفاع!
در دفاع از تاکتیک کارلوس کی‌روش/ همه دفاع، همه دفاع!

در دفاع از تاکتیک کارلوس کی‌روش/ همه دفاع، همه دفاع!

آی اسپورت- «هلنیو هررا» را به نوعی پدر فوتبال دفاعی می‌نامند. این مربی فقید در زمینه‌ی تاکتیک‌های دفاعی دست به یک رنسانس زد. با یک چیدمان دفاعی اهمیت را به حفظ فضاها داد. به عبارتی بعدها این سنت دیرپای ایتالیایی‌ها شد که توپ را به حریف بدهند و زمین را بردارند. این سیستم دفاعی که به «کاتناچیو» معروف است و در زبان ایتالیایی به معنای قفل است، منتقدان بسیاری داشت. آنها معتقد بودند این سیستم علیه فوتبال است و فوتبال را خفه می‌کند. تا جایی‌که بعد از رسیدن دو تیم ایتالیایی یوونتوس و میلان به فینال جام باشگاه‌های اروپا، یوهان کرایف اظهار داشت:« دیدن بازی یک تیم ایتالیایی به قدر کافی کسل‌کننده است چه برسد به یک فینال تمام ایتالیایی»

اما آن سیستم دفاعی غریزی نبود، بلکه مبتنی بر اصول دفاعی بود. بازیکنان در نیمه‌ی زمین خودی با پوشش دادن به فضاهای میانی، عبور توپ از کانال‌های دفاعی خود را برای حریفان بسیار دشوار می‌ساختند و با تکیه بر همان اصول که عبارت بود از تأخیر، تعادل، تمرکز و کنترل، یک فوتبال مدرن را به نمایش می‌گذاشتند که بعدها به تدریح تغییراتی در این سیستم ایجاد شد تا جایی‌که آنتونیو کونته سرمربی وقت تیم ملی ایتالیا پس از پیروزی ۲-۰ بر اسپانیا در یورو ۲۰۱۶ گفت:« ما تنها کاتناچیو نیستیم» و با استناد به سخنان ژاوی هرناندز کاپیتان سابق ماتادورها که معتقد بود بازی با ایتالیایی‌ها تلفیقی از بازی بارسلونا و اتلتیکومادرید است، از تیم خود دفاع کرد.

اما زمانی که آنها اسپانیا را شکست دادند کارشناسان اروپایی این پیروزی را رستاخیز کاتناچیو دانستند، گویا این واژه و اصطلاح همواره در ایتالیا سایه افکنده و به این تیم سنجاق شده است. ایتالیایی‌ها مؤلفه‌های فوتبال دفاعی را به خوبی درک و اجرا می‌کنند. شاخص‌های این سیستم چیست؟

یک: پوشش فضا

دو: پرسینگ

سه: قدرت تکل زنی بالا

چهار: کاور و پوشش مدافعین خودی

پنج: سرانجام بازپس‌گیری توپ

بعد از تصاحب مجدد توپ به سرعت در تمامی زمین باز می‌شوند و از بیشتر فضاهای موجود استفاده می‌کنند. بازشدنی همچون فنر و برای این کار نخستین ابزارشان سرعت است و همچنین بازیکنانی با قابلیت‌های بالای تاکتیکی که در این قالب جای می‌گیرند. البته دو نکته دیگر هم در دستور کارشان قرار دارد؛ مالکیت توپ و شیطنت که این دومی بعضی اوقات آزاردهنده است.

آنچه که درباره سیستم دفاعی و پیش‌قراول آن یعنی ایتالیا آمد، مقدمه‌ای طولانی و در این حال لازم بود برای ورود به بازی ایران و ازبکستان و اتخاذ روش دفاعی قابل پیش‌بینی از سوی کارلوس کی‌روش که او را در گروهی از مربیان قرار می‌دهند که در حال حاضر سردم‌دارش هموطن او ژوزه مورینیو است که پدرخوانده‌ی این سیستم نامیده می‌شود. شخصا به هیچ‌وجه با چنین فوتبالی مشکل ندارم چون نه خلاف قانون است و نه خلاف اخلاق. اما در بیشتر دقایق بازی، نشانه‌هایی از مؤلفه‌های این سیستم ندیدم. همان شاخص‌هایی که در سطور بالا به آن اشاره شد. ما در دفاع از دروازه‌مان به فوتبالی غریزی روی آوردیم و از ارائه‌ی یک بازی متودیک و روش‌مند بر پایه‌ی اصول دفاعی عاجز بودیم. وقتی به هر شکلی توپ را بازپس می‌گرفتیم، قادر به حفظ توپ نبودیم. آن‌جا لازم بود که با پاس‌های مقدماتی فشارشکن شویم و با تملک توپ حریف زخم‌خورده را به عقب برانیم تا قادر باشیم به آستانه صدور پاس نهایی برسیم. اتفاقی که در انتهای مسابقه رخ داد و پاس نهایی سردار آزمون، امیری را در یک موقعیت آرمانی قرار داد. مشخص است که کی‌روش نحوه‌ی تمرینات مربیان داخلی را قبول ندارد و به همین منظور برای هر مسابقه اردویی طولانی‌مدت برگزار می‌کند تا آنچه که تفکر اوست به تمرین گذاشته شود. اما باید واقع‌بینانه به نقد خود بپردازیم زیرا یک نقد منصفانه، به نوعی حمایت از تیم ملی است.

او با توجه به شرایط فوتبال ایران و کمبودهای فراوان که در عرصه مدیریتی و برنامه‌ریزی و ساختاری داریم به خروجی کارش می‌اندیشد که همان پیروزی است. او در یک فوتبال مدرن زندگی کرده و در این‌جا با مسائلی مواجه شده که هیچ شباهتی با آنچه قبلا تجربه کرده، ندارد. اما تیم ملی آرام آرام به زندگی در زمین خود عادت کرده و با فاکتورهای سیستم دفاعی مأنوس شده است. آنها شاید به درکی از تاکتیک‌های دفاعی رسیده باشند اما قدرت اجرایی کردن آن را ندارند و با آموزه‌های استاندارد این روش فاصله دارند. رسیدن به اندازه‌های لازم به خیلی چیزها نیاز دارد که یکی از آنها زمان است.

پیروزی همواره شیرین بوده و خیلی از نداشته‌ها را تحت‌الشعاع خود قرار می‌دهد. ما یک مسابقه سخت دیگر را بردیم. نه گزندی از سوی داور به ما رسید و نه حریف توانست ضربه و خسارتی به ما وارد کند. آنها هرگز نتوانستند در محوطه جریمه ما خطرساز شوند و دلیل آن لایه‌های متراکم دفاعی ما بود که فضای لازم را ازآنها گرفته بود و این بخش تأثیرگذار انتقال مفاهیم دفاعی از سوی سرمربی تیم ملی به بازیکنانش بود. برای اتخاذ هر سیستم و تاکتیکی به ابزار اجزای آن نیاز داریم. بازیکنان مجری اندیشه‌های مربی هستند. تفکراتی که با تغییرات مداوم و البته اجتناب‌ناپذیر شرایط مسابقه تغییر می‌کند. طبیعی است که برای هر نگرشی ما بازیکن در خور آن نگاه را نداریم.

این فقر بازیکنان تاکتیکی می‌تواند به نارسایی کار تیمی منجر شود. اما اگر به جزئیات بازی بپردازیم شرایط به سود ما تغییر کرد. دو کاپیتان تیم ملی ازبکستان اودیل احمدوف و سرور جباروف، قبل و در جریان بازی به دلیل مصدومیت مسابقه را از دست دادند و بخشی از استراتژی ساموئل بابایان سرمربی این تیم را خنثی کردند. در زمانی امیدهای ما فزونی گرفت که مربی ما تدابیر کارآمدی اندیشید که حریف انتظارش را نداشت؛ این تمهیدات چه بود؟ تغییر سیستم از ۱-۳-۲-۴ به ۱-۴-۱-۴ که وزن دفاعی ما را افزایش داد. با توجه به دو مدافع بلندقد و سرزن ازبکستان، او در پیشانی حمله مهاجم سرزن خود سردار آزمون را روی نیمکت نشاند و از رضا قوچان‌نژاد که بازیکنی باهوش است و در بازی زمینی مهارت دارد استفاده کرد و در عین حال از بازی مستقیم پرهیز کرد. چینش خط میانی به بازیکنان بلندقد با قدرت تخریبی اختصاص یافت. سعید عزت‌اللهی، مهدی طارمی در عمق و دو بال کناری یعنی حاج‌صفی و امیری. تعویض‌های درست با توجه به شرایط مسابقه و تایمینگ آن.

فوتبال دشوار است. باید در تمرینات، اردوها، مسابقات و سفرهای مشکل حضور داشته باشید تا آن را لمس کنید. انتظارات می‌بایستی با واقعیت‌های فوتبال کشورمان سنجیده شود. بدون آگاهی قضاوت نکنیم. فوتبال فرهنگ خودش را دارد که ما از آن دوریم. فقط نگاه کنید به حوادث بعد از انتخاب بنجامین ویلیامز برای قضاوت این مسابقه!

 ما در آستانه مسابقه سنگین دیگری در روز سه‌شنبه آینده با کره جنوبی هستیم. هر دو صاحب هفت امتیاز هستیم و گذرگاه سختی است. با یک خسته نباشید صمیمانه و دلی به بازیکنان، کادرفنی و همه کسانی که در خدمت تیم ملی هستند با امید فراوان به انتظار روز سه‌شنبه می‌مانیم.

 

فرهنگستان فوتبال

۶    
آی اسپورت
2016-10-10 16:30:00
نظر دهید
به اشتراک بگذارید
لینک مطلب
x
بیشتر