فهرست
دلخور و دمق، محکوم به جبران
دلخور و دمق، محکوم به جبران

دلخور و دمق، محکوم به جبران

آی اسپورت – پرسپولیس هم باخت! نه در تهران که در ژاپن! نه اینکه مغلوب قدرت حریف شده باشد که به «مفت‌بازى» خودش باخت! براى جبران نتیجه‌اى که بیشتر ما و کمتر کاشیما، در مسابقه رفت رقم زدیم، چاره کار همان بود که برانکو اعلام و معلوم کرده بود: ٢٠٠ درصد کوشیدن! اتفاقى که رخ نداد! نه، رخ نداد!

پرسپولیس جنگش را کرد ولى نتوانست دوبرابر توانش را رو کند! پرسپولیس، بد جایى خسته شد و کم آورد و خالى کرد! پارگى رباط صلیبى محمد انصارى، نشانه‌اى بود از همین خالى کردن که چه بسا در لیگ برتر هم یقه‌شان را خواهد گرفت! با این تیم و با این نفرات معدود ولى جنگجو، همین اندازه!

راضى نباید بود! قانع نباید شد! براى مبارزه با حریفان انگیزه‌دار لیگ برتر، آمادگى بیشترى لازم است و الا. در روزى که برانکو نتوانست مردانش را از گرداب مفت‌بازى در ژاپن برهاند، على کریمى، سپیدرود را برنده کرد! بردن در اهواز، کار کوچکى نیست! شکست دادن فولاد اهواز، کار بزرگى است!

احترام به خود، درسى از AFC

١- تعداد تیم‌هاى رشدیابنده‌اى که بازى به بازى با کیفیت عالى‌ترى در لیگ برتر ظاهر مى‌شوند، در حال ازدیاد است!

اول، تیم پدیده را دیدیم که در حال پوست انداختن و «دیگر» شدن است. حالا تراکتورسازى، سپاهان و تا حدودى (بفهمى نفهمى) پارس جنوبى را هم براى سال دوم، در این راستا قرار مى‌دهیم! نساجى قائمشهر هم استعدادش را دارد که تغییر کند و با ماهیت بهترى ظاهر شود!

با قبول سپیدرود در همین دسته، شورآفرینان فوتبال ایرانى را مى‌بینیم که روز به روز، پرتماشاگرتر مى‌شود و پرسپولیس را به عنوان قهرمان دو ساله، هدف مدعیان جاه‌طلب قرار داده است. هم از حیث سر و شکل فوتبالش و هم به لحاظ اقبال هواداران و مقبولیتش نزد تماشاگران! البته، گوى سبقت را تراکتور از همه ربوده است و خوش‌نماتر بودن فوتبال خود را در پهنه وسیع‌ترى، عینیت بخشیده است! بجاست که یادى کنیم از اکبر گهرخانى که تبریز را صاحب این ورزشگاه نمود و از خودش یادگار بى‌همتایى به یادگار گذارد!

تراکتورسازى، با ٧٠ هزار تماشاگر زیباپسند، پاسخ و پاداش خوب بازى کردنش را «نقد» و بى فوت وقت مى‌گیرد! هر بازى با تماشاگر بیشتر! باز هم مغفرت طلب کنیم براى اکبر گهرخانى!

احترام به تماشاگران سپاهان

٢- به خود احترام گذاشتن را باید از AFC یاد گرفت! مرکز مدیریت فوتبال آسیا که از خمودگى و درویش‌مسلکى شرقى فاصله گرفته است، برگزارى مسابقه برگشت لیگ آسیا را وسیله‌اى قرار داد تا یادآور شود که به تماشاگران، چگونه باید توجه کرد! به بازیکنان و دست‌اندرکاران یک مسابقه، به چه ترتیب باید ممتاز بودن و درجه اول بودن را، القا کرد و یک مسابقه را در چه کلاسى برگزار کرد!

و درست اینجاست که باید گفت، سهم پدیده به عنوان تیمى که پدیده لیگ برتر است یا حق سپاهان که تیمى صاحب مکتب است، بیش از اینهاست که هست! پدیده، باید تماشاگرانى داشته باشد درخور شایستگى و بایستگى بازى‌اش!

سپاهان با این فوتبالى که عرضه مى‌دارد، ورزشگاه نقش جهان را باید در همه بازى‌هاى خانگى اش، پر ببیند و سرشار از تماشاگران سپاهانى! درباره فرارى شدن هواداران ذوب‌آهن، اگر بازى‌هاى ضعیف امسال و حفظ نکردن تیم سال پیش، دلیل اصلى است، درباره سپاهان عکس آن صادق است!

ما کجاییم در این بحر تفکر؟

٣- براى کنفدراسیون فوتبال آسیا، اصل اصیل‌تر، نوسازى و بهسازى ورزشگاه‌هاى قاره‌کهن است! هرچه AFC قوى‌تر، تیم‌ها قوی‌تر و ورزشگاهشان به همان نسبت شیک‌تر و مجهزتر و تماشاگرانش نیز محترم‌تر! براى AFC، نوسازى ورزشگاه بهانه‌اى است براى احترام گذاشتن به عاشقان فوتبال که در همه جا پرشمار هم نیستند!

ما چرا چنین نباشیم؟ ما چرا چنین نخواهیم؟ ما چرا، جمعیت‌هاى ٧٠ هزار نفره را هر هفته به ورزشگاه‌ها نکشانیم؟ و ما چرا، خود را- یعنى تماشاگران خود را- لایق و سزاوار بهترین‌ها ندانیم؟ آیا سیب سرخ، براى دست چلاق خوب است؟

به ورزشگاه نساجى سرى بزنید! یا به ورزشگاه سپیدرود! حتى فولاد‌شهر اصفهان هم نه همانى است که باید باشد! در آبادان نیز با نیمچه تأسیساتى روبه‌روییم که عمرش از ٦٠ سال مى‌گذرد! ٦٠ سال است که همین است، با همه ندارى‌هایش! وضع محل مسابقه دادن تیم نفت مسجدسلیمان که از همه جاى دیگر، اسف‌انگیزتر است! احترام نینگیز!

مگر تماشاگران، ثروت ملى و سرمایه اصلى نیستند؟ مگر اصلى‌ترین تمایز و برترى فوتبال ما، هوادارانش نیست؟ پس چرا هواى این مردم را نداریم و حقوق اینان را نمى‌پاییم؟

 

خبر ورزشی

۶    
آی اسپورت
2018-11-12 12:03:00
نظر دهید

به اشتراک بگذارید
لینک مطلب
x
بیشتر