فهرست
دلهره و بغض، بعد از بیست و یک سال
دلهره و بغض، بعد از بیست و یک سال

دلهره و بغض، بعد از بیست و یک سال

آی اسپورت - هشت آذر؛ بیست و یک سال پیش. هشت دقیقه وقت اضافه که اندازه هشت سال گذشت. ساندروپل سوت پایان بازی را که زد، غرور جریحه‌دارشده‌مان در اول بازی، ترمیم شد. ترمیم که نه، در حقیقت با شادی وصف‌ناپذیر و رقم خوردن روزی تاریخی، تکمیل شد. حدود هشتادهزار تماشاگر استرالیایی حاضر در ورزشگاه، هنگام خواندن سرود ملی ایران، سوت زدند و سروصدا کردند. امید برای صعود به جام جهانی نزدیک به صفر بود. هیچکس در ایران آماده برپایی جشن نبود. در جبهه مقابل حتی مارک بوسنیچ هم آنقدر خیالش راحت بود که آماده مصاف تن به تن با خداداد نبود. غزال تیزپا! آن روز همه ایرانیان، غزال تیزپا بودند و در چند ثانیه خود را به خیابان‌ها رساندند. باورنکردنی، عجیب، خاص و بی نهایت غرورانگیز و شادی‌آفرین. اتحاد و همبستگی‌ای که هیچ قراری برای آن گذاشته نشده بود. هیچ لیدر و رهبری نداشت. فریادی که صدایش را تمام جهان شنید؛ ما هستیم. اینجا، کشوری به نام ایران در میان برترین‎‌های جهان است. به جام جهانی صعود کردیم. نام ایران با اتفاقاتی جز انقلاب و جنگ، به تیتر اخبار رسانه‌های جهان راه یافت. تصاویر ایرانیان در جشن بزرگ خیابانی منتشر شد. ساعت‌ها پایکوبی، فریاد و شعار «فرانسه، فرانسه، ما داریم می‌آییم... و هنوز با دیدن تصاویر و تماشای صحنه‌های آن بازی دلهره می‌گیریم، لبخند می‌زنیم و بغض می‌کنیم.

۷    
آی اسپورت
2018-11-29 20:03:00
همچنین بخوانید:
نظر دهید

به اشتراک بگذارید
لینک مطلب
x
بیشتر