فهرست
اولین جام جهانی من ؛ یادداشت ویژه پژمان راهبر از برزیل
اولین جام جهانی من ؛ یادداشت ویژه پژمان راهبر از برزیل

اولین جام جهانی من ؛ یادداشت ویژه پژمان راهبر از برزیل

آی اسپورت – راننده برزیلی برای بار پنجم ما را دور ورزشگاه می چرخاند . گروه ایرانی حاضر در برزیل در موقعیتی عجیب گیرکرده اند . آقای راننده ؛ مردی از شهر کوریتیباست که آشنایی چندانی با خیابان های سائوپائولو ندارد و بنابراین یک مسیر 20 دقیقه ای ، تا رسیدن به تمرین تیم ملی ، بیش از یک و نیم ساعت طول کشیده است . او ، سرخوش و مجنون و مشنگ ، در مسیر بازگشت از کمپ کورینتیانس ، دوباره مای خسته جان را ساعتی بی هدف در خیابان ها می گرداند . نقطه اوج ، تصویر آبی رنگ در ورزشگاه در شب است که هر سه دقیقه یکبار مقابل چشم ما ظاهر می شود ؛ انگار که بچه گی پشت یکی از آن فانفارهای شهربازی . می چرخیم و می چرخیم .

نمی دانم چه می شود که یکهو مسیر تغییر می کند و می افتیم به مسیر تازه. شب سائوپائولو، کم نورتر از حد انتظار است وچندان از آغاز مهمترین تورنمنت ورزشی سال خبری نیست . اگز بدانید که برزیلی ها از سال 1994 دنبال میزبانی مجدد جام جهانی بودند ، تعجب تان بیشتر می شود . آنها صاحبان فوتبال اند اما گشتی در حاشیه ورزشگاه میزبان جام جهانی و کارگران مشغول به کار ، یعنی برزیل هنوز یک کشور جهان اولی نیست . آنها از وعده ها عقب مانده اند و هرچه دویده اند نرسیده اند . اگرچه خیلی وقت است که درباره پیشرفتهایشان می شنویم و خودآزارانه کلمه توسعه یافته را می چسبانیم به دنباله نام این سرزمین بزرگ امریکای لاتین تا شاید پیشرفتی در ایران ، از سرحسادت .

شب ، تا برسیم به هتل کم امکانات محل اقامت ، بچه ها فیلمی پرمی کنند از همه آنچه باید می شده و نشده . هتل 4 ستاره و امکانات وای فای در اتوبوس و چیزهای دیگر . ویدئویی برای رساندن یک پیام 35 نفره به تهران که ، پوشش جام جهانی در برزیل طاقت فرساست و تور به وعده ها عمل نکرده است...

توی این هیاهو یادم می آید که این اولین جام جهانی من است . اولین تجربه از نزدیک ، هزارسال بعد از جام جهانی 1982 و فینال لاجوردی اش در اسپانیا . وقتی که بی دلیل هوادار آلمان بودم ... حالا ، در سال 2014 ، لابد مثل همان شب فینال غم بار که ایتالیا آلمان را از پیش رو برداشت ، زمان که کمی بگذرد یادمان می رود چه روز سختی بود روز اول . زمان ، عنصر عجیبی است . سختی ها را می شوید و ما بعدها ، در همه دورهمی ها ، یاد می کنیم روزی را که صدبار دور ورزشگاه ریو چرخیدیم ، روزی که بچه ها ،با آقای راننده ناشی عکسی به یادگار گرفتند تا بعد یادشان بیاید و هی بخندند به این دنیا که آخر هیچ چیزش به سامان نبود . شاید مثل برزیلی های میزبان جام که دارند خودشان را آماده می کنند بی خیال تر و شادتر باشند . بی خیال اعتراض و اعتصاب و عقب ماندگی ها ؛ که جام را عشق است .

  ۲  
آی اسپورت
2014-06-12 19:09:59
نظر دهید
۲ نظر
-
پنجشنبه ۲۲ خرداد ۱۳۹۳، ۱۵:۵۲
رفتی اونجا دختر بازی یا خبرنگاری؟
شهریار
پنجشنبه ۲۲ خرداد ۱۳۹۳، ۱۹:۰۸
پژمان عزیز،بهترین سردبیر در بهترین جام،سعی کن بیشتر بنویسی،و یادت باشه که امسال فکر می کردم با انتشار یک روزنامه جدید دوستاتو خوشحال تر می کنی..منتظرم برگردید به سلامت زیر سایه حق..
به اشتراک بگذارید
لینک مطلب
x
بیشتر