فهرست
ساری و چلسی: دلایلی برای ترک بریج
ساری و چلسی: دلایلی برای ترک بریج

ساری و چلسی: دلایلی برای ترک بریج

آی‌اسپورت – گاهی همه چیز برعکس می‌شود و ۱۸۰ درجه تغییر می‌کند. بالا، پایین می‌شود، سفید سیاه و تور، لوکی و هیچ قطعیتی باقی نمی‌ماند. به دنیای مربیگری مائوریتزیو ساری در چلسی خوش آمدید، سفر کوتاهی که دیروز به صورت رسمی به پایان رسید.

اگر یک سال پیش پیش‌بینی می‌کردیم که ساری راهی یوونتوس خواهد شد و سبک فوتبال تیم او هواداران چلسی را راضی نخواهد کرد، کدام غریب‌تر و بعیدتر به نظر می‌رسید؟ این انتخابی دشوار بود، چون عقل حکم می‌کرد که ساری فوتبال خودش، مبتنی بر پاس‌های کوتاه و پرس پرفشار و بالای حریف را در چلسی پیاده کند و با این سبک جذاب باعث سرگرم شدن هواداران حاضر در استمفورد بریج شود. اگر هم قرار بود او در این راه به مشکلاتی بر بخورد، نتیجه نگرفتن مقابل مربیانی عملگراتر اولین گزینه منطقی محسوب می‌شد. پیوستن ساری به یوونتوس هم به اندازه تصور تارک دنیا شدن کریستیانو رونالدو محتمل به نظر می‌رسید.

اما آنچه در واقعیت رخ داد چیز دیگری بود: ساری را از فصل آینده روی نیمکت یوونتوس خواهیم دید، مربی‌ای که با چلسی یوروپا لیگ را فتح کرد، به فینال جام اتحادیه رسید و فقط در ضربات پنالتی شکست خورد و در لیگی که دو تیم اول و دومش ۹۸ و ۹۷ امتیاز گرفته بودند به مقام سومی رسید. این نتایج برای فصل اول حضور در تیم و کشوری جدید صد در صد قابل قبول است. با این وجود فوتبالی که تیم ساری بازی می‌کرد مورد پسند اکثریت مردم قرار نگرفت، یا به بیان بهتر وقتی نتایجش رو به افت گذاشت محبوبیت‌اش را از دست داد.

چلسی از ۱۷ بازی اولش در رقابت‌های مختلف ۱۵ پیروزی به دست آورد و اولین شکست فصلش را در اواخر ماه نوامبر تجربه کرد. از اینجا به بعد بود که سیل انتقادات علیه او و فلسفه فوتبالی‌اش جاری شد. هواداران و بازیکنان سابق که حالا نقش کارشناس را بازی می‌کردند مدام از تعویض‌های تکراری‌ای چون راس بارکلی به جای متئو کوواچیچ و برعکس می‌نالیدند و می‌گفتند وای اگر جورجینیو و انگولو کانته جایشان را عوض کنند چه می‌شود.

این تصویر کاریکاتورگونه‌ای که از ساری در استفمورد بریج ساخته شد دیگر تغییر نکرد و تا روز آخر باقی ماند. حتی وقتی او تلاش می‌کرد تصمیماتش را توضیح بدهد هم با تمسخر هواداران چلسی روبرو می‌شد. برای این هواداران تفاوت جورجینیو و کانته مشخص بود و وقتی ساری می‌گفت کانته کیفیات لازم برای بازی در پست جورجینیو را ندارد، مثل این به نظرشان می‌آمد که بگویید اَدل قادر به خواندن در یک گروه هوی متال نیست. اینجا بود که هواداران چلسی حتی به عقل مربی‌شان هم شک کردند.

مدیران باشگاه هم در رویکرد خودشان با تضادی روبرو شده بودند. آن‌ها ساری را برای این انتخاب کردند که سبک فوتبالشان را تغییر دهد. اکثر تیم‌های بزرگ اروپایی، غیر از منچستر یونایتدِ ژوزه مورینیو، یوونتوسِ مکس الگری و اتلتیکو مادریدِ دیگو سیمئونه، فوتبالی مبنی بر مالکیت توپ بالا، پاس‌های کوتاه و پرس پرفشار و بالای حریف بازی می‌کردند (عجیب نیست که از این سه مربی مذکور دوتایشان دیگر در تیم‌هایشان نیستند).

باشگاه در ضمن به این فکر می‌کرد که به خدمت گرفتن مربی‌ای که سیستم برایش بیشترین ارزش را دارد می‌تواند به رشد جوانان آکادمی‌شان کمک کند و خرج کمتری در بازار نقل و انتقالات روی دست‌شان بگذارد. فراموش نکنید ساری در ناپولی چقدر به پیشرفت دریس مرتنز، الن، لورنزو اینسینیه و کالیدو کولیبالی کمک کرد. پس منطقی بود اگر مسئولین چلسی انتظار طی شدن چنین مسیری را برای روبن-لوفتس چیک، کالوم هادسون-اودوی، میسون مانت و تمی ایبراهام می‌داشتند.

اما فوتبال تیم ساری با سر رسیدن زمستان حرارتش را از دست داد و دیگر به دل تماشاگران نچسبید. این نکته کلیدی دیگری در دوران فوتبال مدرن است. نتیجه گرفتن و زیبا بازی کردن هم دیگر کافی نیست، بلکه مربی باید با تماشاگران تیمش ارتباطی گرم برقرار کند، یا به عبارت دیگر اگر این ارتباط پدید بیاید کار او بسیار راحت‌تر خواهد شد. فقط کافیست به یورگن کلوپ و پپ گواردیولا و موریسیو پوچتینو و چون همیشه ارتباط از یک نوع نیست، سیمئونه نگاه کنید.

ساری هرگز به این جایگاه نرسید و باعث شد صدای فریادهای منتقدین و مخالفینش در بریج روز به روز بلندتر شود. تفکری است که می‌گوید هواداران چلسی فقط یک نوع مربی خاص، مربی‌ای پراگماتیک و در ارتباط نزدیک و مستقیم با تماشاگران، را می‌پذیرند و به خانواده خودشان راه می‌دهند، مربیانی از جنس مورینیو و آنتونیو کونته.

ساری هم مثل آندره ویاش-بواش که قصد تغییر فرهنگ فوتبال چلسی را داشت دوام چندانی در لندن پیدا نکرد. بعد از ۱۵ سال پیش گرفتن شیوه‌ای دیگر و نتیجه گرفتن از آن، این تغییر سبکی و رویکردی قطعا زمان می‌برد، زمانی که باشگاه حاضر بود به ساری بدهد. اما سر رسیدن یک‌باره یوونتوس تمام این معادلات را به هم زد.

نکته کنایی درباره آینده ساری اینجاست که او حالا راهی باشگاهی شده که دقیقا مثل چلسی قصد تغییر فرهنگ فوتبالی‌اش را دارد، تیمی که با کونته و الگری هشت سال پیاپی فاتح سری آ شده. بنابراین باید امیدوار بود ساری، چلسی و البته یوونتوس درس‌هایی از فصلی که گذشت گرفته باشند.

۲    
آی اسپورت
2019-06-17 09:47:00
همچنین بخوانید:
نظر دهید

به اشتراک بگذارید
لینک مطلب
x
بیشتر