فهرست
یادداشت روز: ما ایرانیم سیاسی‌ترین تیم ۲۰۱۴
یادداشت روز: ما ایرانیم سیاسی‌ترین تیم ۲۰۱۴

یادداشت روز: ما ایرانیم سیاسی‌ترین تیم ۲۰۱۴

آی اسپورت- ما 11 سیاستمدار نیستیم اما چه کسی بازی ایران را بدون یادآوری مذاکرات با 1+5 و تحریم‌ها تماشا می‌کند؟ ایران تیم ویژه جام جهانی 2014 است، تیمی که نه با شهرت سرمربی‌اش، نه با ردیف کردن نام ستاره‌هایش و نه به افتخار گذشته‌اش، بلکه با خبرسازی‌های سیاسی شناخته می‌شود.

ایران نمونه تیمی است بیرون آمده از تودرتوی تحریم های سیاسی که حتی ورزش را بی نصیب نگذاشته، ایران از معدود تیم هایی است که با فوتبال دولتی به جام جهانی رسیده. بدیهی است که فوتبال دولتی در جامعه ای که با تحریم رودررو بوده، آسیب دیده. آسیب ها، تنش ها و تعلیق های اقتصادی با چشم مسلح به دانسته های سیاسی و اقتصادی در فوتبال ما پیداست، گاه با چشم بسته نیز. جام جهانی تصویر کاملی می دهد از فاصله فوتبال دولتی ایران با فوتبال اقتصاد آزاد. این فاصله را در یک اورلپ ساده هم می بینید. این البته شاید یک برداشت اغراق آمیز است. فوتبال شاید تا این اندازه از سیاست و اقتصاد تاثیر نمی پذیرد، حتی سیاست و اقتصاد را با موج هایش و با اثرگذاری های اجتماعی اش به سوی خود می کشد، مجذوب خود می کند، سیاست پیشه گان را به بازی می گیرد، اقتصاددان ها را به شناخت اقتصاد فوتبال وامی دارد.

اما عجب که فوتبال دولتی همچنان در دنیای امروز می تواند خود را به جام جهانی برساند، البته نه از اروپا بلکه این آسیا یا آفریقاست که همچنان شانسی برای پرواز فوتبال دولتی باقی گذاشته، برای پرواز فوتبالی که همچنان صنایع دولتی اش باشگاهداری می کنند، فوتبالی که باشگاههای خصوصی اش محکوم به ورشکستگی اند. دو مالک باشگاههای شاخص خصوصی در لیگ برتر فوتبال ایران سرنوشتی عجیب داشته اند، یکی به دار آویخته شده و دیگری حبس است. فوتبال خصوصی با چنین سرمایه گذارانی پا گرفته، با اختلاس و پولشویی. فوتبال دولتی برای اقتصاد سالم خصوصی فضا را تنگ کرده، آنچنان که حتی اسپانسرهای چند ده میلیاردی استقلال و پرسپولیس نیز معجزه آسا وارد معرکه می شوند و پنهان ماندن نام شان سوال برانگیز است. به این می گویند اقتصاد آزاد و شفاف!

ما 11 سیاستمدار نیستیم اما فوتبالی از دل مناسبات سیاسی را به جام جهانی رسانده ایم، فوتبالی دولتی که سالهاست بحث اول و آخرش خصوصی سازی است اما یک گام به سوی اقتصاد آزاد برنداشته، فوتبالی که پس از حضور پیشین اش در جام جهانی به دلیل دخالت سیاست در فوتبال تعلیق شد و البته از 2006 تا 2014 هر چه نیاموخت، راهکارهای مستقل و خصوصی جلوه دادن فوتبال را یافت. حالا فوتبال ایران در بررسی های AFC امتیاز جمع می کند، کنفدراسیون فوتبال آسیا خصوصی بودن باشگاهها را با ثبت یک شرکت به نام باشگاه می پذیرد. همان باشگاه‌هایی که در اسناد و مدارک، خود را نزد AFC خصوصی جا زده‌اند و در این «خصوصی‌نمایی» فدراسیون نیز به یاری‌شان شتافته. مدیران باشگاه‌های دولتی که در واقع نمایندگان دولت در فوتبال دولتی ایران هستند، از دور زدن قانون و افزایش هزینه‌های فوتبال ابایی ندارند اما نگران‌کننده این است که فوتبال ایران با این اعداد و ارقام و با این هزینه‌هایی که دولت بدون کار کارشناسی می‌پردازد، هر روز از خصوصی‌سازی واقعی دور می‌شود. دولت بدون فراهم آوردن شرایط خصوصی‌سازی و با پرداخت نکردن حقوق فوتبال حرفه‌ای (از جمله حق پخش تلویزیونی) همه درهای خصوصی‌سازی را بسته.

مثال قدیمی «دولت تاجر خوبی نیست» اینجا نیز مصداق می‌یابد. وقتی دولت به این بازی که باید خصوصی اداره شود، ورود می‌کند، نظم بازار را به هم می‌ریزد. دولت بدون آن‌که بداند قیمت بازیکن و مربی ایرانی در بازار جهانی فوتبال چه مبلغی است، رقم‌های پرداختی را به میلیارد هم رسانده و هر سال به آن می‌افزاید. کارشناسان AFC وقتی باشگاه‌های ایرانی را بررسی می‌کنند، با باشگاه‌های ظاهرا خصوصی و زیان‌آوری مواجه می‌شوند که دخلی ندارند و خرجشان با مقیاس دخلشان، سر به فلک می‌کشد. ما در این معرکه خوشحال و خوش خیالیم که دولت خرج این فوتبال را می‌کشد. فوتبال ایران از حقوق خود محروم است، محروم از حقوق اقتصادی خود به جام جهانی رسیده و عجیب اینکه بابت کمک های دولت مجبور به قدردانی است.

ما 11 سیاستمدار نیستیم اما 11 بازیکن بیرون خزیده از ملغمه فوتبال دولتی و حرفه‌ای به جام جهانی رسیده‌ایم. ما را تماشا می‌کنند، شاید خاطرات‌شان را با ما مرور می‌کنند و شاید زیر لب می‌گویند چه خوب شد گذر کردیم.

     
آی اسپورت
2014-06-14 14:41:58
نظر دهید
به اشتراک بگذارید
لینک مطلب
x
بیشتر