فهرست
نمای زشت تیم والورده؛ نتیجه ثبات؟
نمای زشت تیم والورده؛ نتیجه ثبات؟

نمای زشت تیم والورده؛ نتیجه ثبات؟

 یک: بعد از برد پرگل در دربی کاتالونیا و پیروزی قاطع مقابل یوونتوس که با انتقام باخت یک چهارم نهایی چمپیونز لیگ همراه بود والورده و تیمش با سیلی از تمجید و امیدواری مواجه شدند اما در مادرید ، جایی دورتر از برنابئو نیمه مخوف  و نگران کننده بارسای 2018-2017 هویدا شد. درست وقتی که بعد از 45 دقیقه از بازی مقابل تیم کوچک ختافه بدون بازیکن سرشناس بارسا با ترکیب اصلی‌اش حتی یک موقعیت گل از کار ترکیبی و حتی تیکی تاکای ناقص نساخته بود. علت شاید به همین ترکیب اصلی برمی‌گشت. والورده بعد از روزهای فیفا و بازگشت یک تیم کامل از ملی پوشان کشورهای مختلف ،همه مهره های اصلی‌اش را بدون استراحت مقابل اسپانیول به زمین فرستاد و با کمترین تغییر راهی بازی با یوونتوس کرد. این رویه در دیدار با ختافه هم تکرار شد تا جایی که تنها روبرتو جای سمدو را در دفاع راست گرفت تا والورده نشان دهد برخلاف لوئیس انریکه اعتقادی به سیستم چرخشی ندارد. در نتیجه این ترکیب ثابت و بازی‌های فشرده، بارسا در ورزشگاه آلفونسو پرس و در نیمه نخست چیزی شبیه فاجعه بود که البته در برخی بازی‌های بیرون خانه دوران انریکه و مقابل این تیم‌های کوچک هم دیده می‌شد. آن روزها بازی دادن به نفراتی مثل متئو، دینیه یا گومس نمایش‌های متوسط یا ضعیف بارسا را باعث می‌شد و امروز به نظر می‌رسد اصرار والورده به حفظ ترکیب اصلی نقش مهمی در این نمایش ضعیف دارد. یادتان نرود که به فاصله سه روز بعد از این بازی بارسا باید مقابل ایبار به میدان برود؛ یک تیم کوچک دیگر که شاید یک بازی دشوار دیگر برای بارسا باشد.

دو: پیکه یا سوارز؟بهترین جمله گزارشگر بازی در طول نود دقیقه وقتی بود که گفت از بین پیکه و سوارز کدام یک را به عنوان بدترین بازیکن میدان انتخاب می‌کنید؟ البته که بعد از افتضاح سوپرجام، پیکه قبل از این هم نمایش‌های ضعیفی ارائه داده بود که در بردهای بارسا گم شد. اما نمایش‌های پرنوسان او کماکان کاری می‌کند تا بارسا به صورت جدی به فکر خرید یک مدافع میانی باشد. این نکته وقتی بدانیم والورده، ماسچرانو را تبدیل به نیمکت نشین صرف کرده و هیچ اعتقادی به فرمالن ندارد ضروری به نظر می‌رسد. از سوی دیگر به نظر می‌رسد با سیستم انریکه طی سه فصل گذشته ذهن بعضی بازیکنان به سمتی که رفته که انگار باید هر دو بازی در میان استراحت کنند تا همواره فرم مطلوب واستانداردی اارئه دهند و ظاهرا پیکه یکی از این بازیکنان است.

سه: وقتی نیمارنباشد و سایه‌ای از سوارز را در زمین پیدا کنیم مشخص است که بارسا حتی مقابل تیم کوچک ختافه هم کاری از پیش نخواهد برد و لئو مسی تنها بعد از هر حمله ناموفق سری به نشانه افسوس تکان می‌دهد. این را بگذارید کنار مصدومیت سه هفته‌ای دمبله آن هم وقتی قرار بود با تیم هماهنگ شود و در آغاز مسیر جا افتادن قرار گرفته بود. مصدومیت دمبله بعد از آسیب دیدگی آلکاسر، رافینیا و توران بارسا را در فاز تهاجمی خالی‌تر از همیشه کرده و در مسیر پیش رو و بازی‌های فشرده بعدی ظاهرا باز هم به نبوغ فوران شده در ساق‌های مسی باید تکیه کرد که در بدترین فرم دیگران هم شماره 10 واقعی است.

چهار: اینکه والورده به اینیستا شخصیت دوباره‌ای بخشیده و از او به عنوان یکی از مهره‌های اصلی استفاده می‌کند فوق العاده است و جایگاه او را در بین هم تیمی‌ها به همان جایی رسانده که باید اما ضعف بارسا در خط میانی چیزی نیست که با حفظ شان کاپیتان آندرس کاسته شود یا از بین برود. در این خط البته پروژه کوتینیوسازی از هموطنش پائولینیو همچنان ادامه دارد و انگار تنها راه سرمربی بارسا برای کاستن از ضعف پیگیری همین پروژه است که در  زمین ختافه جواب داد. در روز ضعف اینیستا، بوسکتس و راکیتیچ، دنیس سوارز و پائولینیو شادابی بیشتری به خط میانی بخشیدند و البته با گلزنی ورق بازی را برگرداندند. والورده که از دنیس سوارز در بازی‌های پیش فصل به عنوان مهاجم کناری استفاده می‌کرد حالا به این نکته رسیده که این جوان خلاق در خط میانی کارکرد بهتری خواهد داشت و مثل برخی بازی‌های فصل گذشته می‌تواند در تنگناها چرخ دنده‌های بارسا را به حرکت در بیاورد  و از  تکنیک خود در مسیر درست استفاده کند. از سوی دیگر پائولینیو باز هم نه به عنوان هافبک دفاعی بلکه به عنوان یک نیروی تهاجمی به میدان رفت و با گلزنی کاری کرد تا کار برای بازگشت رافینیا و توران به ترکیب حتی به عنوان بازیکن ذخیره دشوارتر از گذشته باشد.

پنج: در روز مصدومیت دمبله و ناکارامدی و ضعف مفرط سوارز، گل اول بارسا که نقطه شروع بازگشت آنها بود با همکاری سه مهره از لاماسیا رقم خورد. جایی که دلوفئو نفوذ کرد و دفاع حریف را بهم ریخت تا روبرتو بیاید و بعد از نفوذ با کات بک تماشایی توپ را به سوارز برساند. برای این یکی که دنبال چنین موقعیت‌هایی می‌گشت آن ضربه فنی و تماشایی یک  فرصت فوق العاده برای خودنمایی بود. سوارز این بار به خودش اعتماد کرد توپ را به مسی که پشت سرش بود نسپرد تا خودش را به سرمربی جدید نشان دهد. دنیس با آن ضربه تماشایی گل بسیار مهمی برای خودش و بارسا رقم زد تا بعد از ستاره‌های نامدار و استثنایی لاماسیا این نسل هم در موفقیت های بارسا سهمی داشته باشند.

 

 

۱۲    
آی اسپورت
2017-09-17 13:39:00
نظر دهید
به اشتراک بگذارید
لینک مطلب
x
بیشتر