فهرست
قهرمانی کورتان نکند!
قهرمانی کورتان نکند!

قهرمانی کورتان نکند!

آی‌اسپورت-  یک تم پنهانی در حرف‌های تابستانی یورگن کلوپ وجود دارد. او برای جلو بردن لیورپول، همواره یک عبارت کلیدی را به کار برده: «اجازه بدهید تیمی باشیم که همه از بازی با آن وحشت دارند.»
از برادفورد تا بوستون، از ساوت بند تا سواحل دریاچه ژنو، هیچ ابهامی در برنامه کاری کلوپ وجود نداشته. او خیلی خوب می‌داند تنها راه لیورپول برای مبارزه در راه رسیدن به بزرگترین افتخارات-بعد از کسب اولین جام- تکرار راه‌های موفقیت آمیز فصل قبل است. با وجود قدرت مثلث هجومی، لیورپول تا آخر راه با منچسترسیتی رفت و قهرمان اروپا شد برای اینکه بهترین دفاع را داشت. هر بار که به کلین‌شیت نیاز داشتند، به آن رسیدند. کلوپ اصطلاح «هیولاهای ذهنیت» را ابداع کرد چون تیمش با جان دفاع می‌کرد. فکرش را بکنید؛ عبور از سد بارسلونا بعد از باخت 3 بر صفر در نوکمپ در نیمه‌نهایی لیگ قهرمانان تنها با بستن راه بر لیونل مسی و بقیه ممکن شد. در مادرید هم برای این به قهرمانی اروپا رسیدند که توانستند مهاجمان تاتنهام را ناامید کنند. 

چهارشنبه در یک فینال اروپایی دیگر بازی کردند و شگفت‌آور است که در این ۷۵ روز چه چیزهایی تغییر کرده. تنها کلین‌شیت لیورپول در بازی‌های دوستانه پیش‌فصل برابر تیم دسته سومی ترانمیر بوده و این فرم ضعیف با شروع بازی‌های اصلی هم ادامه داشته. 

شاید بگویید بازی‌های دوستانه اهمیتی ندارد اما کلوپ یک کمال‌گرا است مثل رقیب اصلی‌اش، پپ گواردیولا و لیورپول به این جایگاه رسیده فقط به خاطر آنکه به کوچکترین جزییات اهمیت داده. در بسیاری از دقایق بازی چهارشنبه شب با چلسی چیزی سر جای خود نبود. چلسی سمت راست دفاع لیورپول را نشانه گرفته بود، بخصوص در نیمه اول. حرکات کریستین پولیشیچ در فضاهای باز واقعاً لیورپول را به هم ریخته بود. فرانک لمپارد تیمش را عالی چیده بود. پرس از جلو شروع می‌شد و انگولو کانته با یک نمایش عالی شگفت انگیز بود. درباره توانایی مربیگری لمپارد شک نکنید، همه را سر کار گذاشت وقتی در کنفرانس خبری گفت کانته آماده نیست. او آماده نبود، بهترین بازیکن میدان بود. 

باید لمپارد را درک کنید که از بیشتر بازی تیمش لذت برد. کلوپ هم همینطور بود؟ نه خیلی. هر بار که دوربین‌های تلویزیونی سراغش رفت یا به شکلی کاملاً جدی با دستیارانش صحبت می‌کرد یا فریاد می‌کشید از اینکه چرا بازیکنان چلسی هر کاری می‌خواهند می‌کنند. 

جو گومز که در سوپرجام برابر منچسترسیتی و بازی اول لیگ برتر مقابل نوریچ در کنار ویرجیل فان‌دایک در قلب دفاع بازی کرد، به دفاع کناری انتقال یافت اما از سوی محمد صلاح حمایت نشد و بارها مورد حمله قرار گرفت. جای تعجب نبود که چلسی از همین کانال گلزنی را آغاز کرد. 

مشکلات دیگری هم بود. مثلاً ژوئل ماتیپ در پخش توپ افتضاح بود مثل ضربه اول مسابقه که مستقیماً به بازیکنان چلسی داد. او ناآرام بود و تنها وقتی به خودش آمد که سادیو مانه بعد از شروع نیمه دوم گل تساوی را زد. نداشتن آرامش نکته‌ای کلیدی است. این نخستین بازی مهم لیورپول بعد از فینال لیگ قهرمانان سال ۲۰۱۸ در کیف بود که لیورپول بدون آلیسون درون دروازه بازی می‌کرد و برای آنها که مرتب بازی‌های این تیم را تماشا کنند، ۱۰ درصد آنچه باید باشند، بودند. 

این انتقاد از آدرین نیست که در نتیجه نهایی بازی مؤثر بود. دو واکنش عالی به ماتئو کوواچیچ و پدرو نشان داد اما تفاوت‌هایش آشکار است از جمله اینکه حدوداً شش متر عقب‌تر از دروازه‌بان برزیلی می‌ایستد و توپ را با دست بر می‌دارد اما آلیسون همیشه از پا استفاده می‌کند یا با دستانش پرتاب بلند می‌کند. این برزیلی آن خطا را روی تامی آبراهام که منجر به پنالتی شد، مرتکب نمی‌شد. البته او در ضربات پنالتی مقابل آبراهام جبران کرد اما مسخره است اگر فکر کنیم لیورپول یک جانشین مشابه اصل دارد. 

آلیسون تنها یک حضور فیزیکی قدرتمند ندارد بلکه روی کنترل روانی تیم هم مؤثر است. فان‌دایک ناراحت بود از اینکه اطرافیانش آنطور که باید نیستند. او هم مثل کلوپ می‌داند که این روش لیورپول نیست. باید قهرمانی را جشن گرفت اما این پیروزی نباید کورشان کند. اگر اینطور باشند، به زودی همه دوست دارند که با لیورپول بازی کنند و این دقیقاً همان چیزی است که کلوپ دوست ندارد.

منبع: دیلی میل

 
۵    
آی اسپورت
2019-08-17 09:17:00
نظر دهید

به اشتراک بگذارید
لینک مطلب
x
بیشتر