فهرست
یادداشت روز : ما رویایی داریم...
یادداشت روز : ما رویایی داریم...

یادداشت روز : ما رویایی داریم...

آی اسپورت- 

*از همان جام‌جهانی 98 یاد گرفتم سهم ما از فوتبال غصه خوردن است.از ایویچ و رفتنِ مضحکش تا بلاژ و و بعدش دعوای دادکان و علی آبادی و همین خط را بگیر تا به انتها،سهم ما ایرانی ها همیشه تراژدی بود و حذف از جام جهانی،جام ملت‌ها،لیگ قهرمانان و ...اصلا\" همین پیش زمینه ترسویمان کرده بود.عادت کرده بودیم به \"چیزی از ارزش های تیم کم نمیشه\" و \"بازی آبرومندانه\" و \"تلاش خودمون رو کردیم\" و قناعت و قناعت و قناعت.یکی باید می‌آمد و ثابت می کرد می‌شود برد،می شود جنگید.می‌شود جلوی لشگرِ متوسط‌های پرحرف ایستاد.می شود هر که دلش با تیم نیست را خط زد.

*بعد از باخت به ازبکستان در آزادی،نشسته بودیم در گعده ای فوتبالی.مُصر بودم که سه بازی را می بریم و می‌رویم جام جهانی.دو رفیق دیگر می گفتند رویابینی.این تیم نایِ بردن کره را ندارد.من از قناعت بدم می‌آمد.رویابین،اما بودم.سه بازی آخر را بردیم و تیمِ اول صعود کردیم.بعدتر،چندروز قبل از جام‌جهانی،گفتم این تیم شانس صعود دارد.یک چیزی توی چشم‌های کیروش و این 23 نفر حکایت از رویایشان دارد.گفتند دیوانه ای،من اما رویایی در سر داشتم.برای من و امثال من که کودکی مان با فوتبال خلاصه شد،این تیم عصاره ای از نداشته ها و حسرت های کودکی و نوجوانی مان است.این اولینِ تیم ایران بود که سرش بالا بود،رویا داشت و یک بازنده‌ی آبرومندِ قانع نبود.

*زنگ زدم به مامان.وسط حرف،می گوید \"فوتبال رو دیدی؟ حیف شد مسی اون گل رو زد\".خنده ام می‌گیرد.مامانِ من هیچ وقت فوتبال نمی‌دید.نه آن وقت که به خاطر من استقلالی شد نه آن وقت که استقلالِ حجازیِ بزرگ،جلوی 120 هزار نفر در آزادی زانو زد و منِ ده ساله در بزرگ‌ترین حسرت فوتبالی ام،اشک ریختم و او داشت غذایش را می‌خورد و حیران، پسرِ گریانش را می دید.اما این بار،مسی را همانقدر ساده و طبیعی گفت که انگار دارد طرز تهیه کشک بادمجان را برای من تعریف می‌کند.انگار،قصه،چیزی فراتر از یک بازی معمولی است.مادربزرگی در شیراز،هزار صلوات نذر پیروزی مقابل آرژانتین کرده بود.عمقِ داستان را می فهمید؟ می‌دانید چندهزار مادربزرگ و پدربزرگ و دختر و پسر،امروز،رویایی دارند؟
چندمیلیون ایرانی،از ساعت هشت و نیم چشمشان به ساق های یوزپلنگ هاست و با هر ضربه ای که می خورند آخ می گویند و با هر شوتی که می‌زنند نیم خیز می‌شوند؟
چندصدهزار جوان،با گونه های سه رنگ و پرچم های روی دوش،در انتظارِ یک شادی همگانی در انتهای عذاب‌آورترین دهه‌ی زندگیشان هستند؟
آری،امروز،درخلوت ترین تهران و ایرانِ این سال‌ها،ما در دسته های چندنفری و در اتحادی 75 میلیونی،به رویای در سرمان فکر می‌کنیم.ما،امروز، رویایی داریم.

پیام یزدانی

  ۴  
آی اسپورت
2014-06-25 14:26:13
نظر دهید
۴ نظر
حامد
چهارشنبه ۴ تير ۱۳۹۳، ۱۴:۵۶
عالی نوشتی و نوستالوژیک بود . خوب حرف دل ما جوونا رو زدی ، آشک رو از چشمامون جاری کردی .آری ،75 میلیون قلب امشب با تو میتبد ،یوز ایرانی
عادل از لاهیجان
چهارشنبه ۴ تير ۱۳۹۳، ۱۵:۰۳
به نام خدا
شما هم دعوتید. به جشن صعود ما
از ساعت 10 امشب تا پاسی از شب در خیابان های ایران
لطفا دورربین های فیلمبرداریتونم بیارید برای ثبت بزرگترین جشن فوتبالی ایران
-
چهارشنبه ۴ تير ۱۳۹۳، ۱۶:۰۷
Royaye azadi!
...
چهارشنبه ۴ تير ۱۳۹۳، ۱۶:۴۰
قشنگ ترین متن سایت بود
به اشتراک بگذارید
لینک مطلب
x
بیشتر