فهرست
جام بیستم، جام ایران سربلند
جام بیستم، جام ایران سربلند

جام بیستم، جام ایران سربلند

آی اسپورت- جام برای ایران تمام شد در حالی که بدون آنکه به استحقاقش برسد، به واقعیتش رسید. واقعیتی خلاصه مثل یک به جای خود، این بار ولی بدموقع! واقعیت همین بود. طبیعتاً تیمی که بازی تدارکاتی درست و حسابی نداشته باشد، تجربه لازم را برای روزهای سرنوشت ساز را هم نخواهد داشت. جایی که فوتبالیست هایمان، قربانی تصمیم گیرندگان بی دانش و بی لیاقتی شدند که چند سال فوتبال ما را به عقب راندند. تجربه ای که سیاست های غلط آن را از ما دریغ کرد. تحریم ها، دشمنی با دنیا، فسادهای کلانی که پولی برای آماده سازی تیم و سرمایه گذاری در روزهای حساس فوتبالی باقی نگذاشتند... کی روش راست می گفت. واقع بین باشید. ما ضعیف ترین تیم گروه بودیم اما مهم نبود. نکته با اهمیت این بود که ما طوری بازی کردیم که شایسته ترین تیم گروه شدیم، بالاتر از آرژانتین. تحلیل ها را بخوانید. از کدام تیم همگروهیمان به اندازه ما تعریف و تمجید شد؟
فاصله ما با دنیا تنها 4 سال بود. فاصله ما با صعود هم تنها 4 سال بود. 4 سال لعنتی. عدم حضور در جام جهانی 2010 پس از آن اتفاقات تلخ فوتبالی و غیر فوتبالی، لیوان به دست کسی دادن برای سر زبان افتادن و همراه شدن همه این لکه های ننگ با دخالت های مدام و بیجا.
 
گذشته ها امروز تاثیرش را گذاشت اما اگر واقع بین باشیم تیمی که بدون بازی دوستانه اینگونه ملتی را تا آخرین لحظات امیدوار نگه داشت شایسته بیشترین تحسین است. و خدا را شکر که کی روش به جای مدیران و مسئولان هم تصمیم گرفت. آقای توصیه ناپذیر بود تا امروز به جای سرافکندگی به خود ببالیم که: چیزی به معجزه نمانده بود ها! وگرنه ما کجا و یک هشتم نهایی جام جهانی فوتبال کجا!
نتایج را فراموش کنید. همین حالا باید جام را به مهرداد بدهند. با 270 دقیقه دوندگی بی امان، شجاعت خالص، بدون اشتباه. بهترین مدافع چپ جام. تلخ است که او امروز در بهترین تیم های اروپایی نیست تا در رسانه های پرمخاطبشان بنازند به این نمایش بی نظیر. شاید اگر اوضاع دیپلماسی در گذشته بهتر بود، پولادی لژیونر بود و پس از جام به تیمی بزرگتر می پیوست.
 
یک جام هم گوچی می خواهد. با آن سماجت های تمام نشدنی اش، بازی حرفه ای اش، گلی که توانایی هایش را نشان می دهد. جام تلاش و تعصب هم بدون شک باید به آندو برسد. بازیکن پر تلاش، خستگی ناپذیر و متعصب تیم ملی که با وجود تمام خشونت های ذاتی، آنقدر احساسی است که پس از شکست اشک می ریزد به پهنای صورت. امیر حسین هم لیاقت دریافت یک جام را دارد با آن دفاعی که در همین ایران فرا گرفته است. کی روش هم و همه. مربی ای که به تنهایی تیمی یکدست را روانه برزیل کرد، می دانست چه می خواهد و همان کرد که می گفت.
دسته دسته نکنیم. تیم ملی بالاتر از حد تصور بود. بی حاشیه، پر تلاش، جسور و البته کمی بدشانس. اما همه این ها مهم نیست. شکست مقابل بوسنی مانع صعود ایران از دور گروهی شد اما مهم نیست وقتی فوتبال ملی در قلب ها صعود کرده است و بار دیگر بین مردم دوست داشتنی است.

مهدی بشکنی 
     
آی اسپورت
2014-06-25 23:36:53
نظر دهید
به اشتراک بگذارید
لینک مطلب
x
بیشتر