فهرست
یادداشت روز: فوتبال در راه والیبال؛ اگر کی روش ها بیایند
یادداشت روز: فوتبال در راه والیبال؛ اگر کی روش ها بیایند

یادداشت روز: فوتبال در راه والیبال؛ اگر کی روش ها بیایند

آی اسپورت- والیبال جوانان آسیا سال 2000. اونموقع هیچ‌کدوم از این مردان اسطوره‌ایِ والیبال ایران عضو تیم جوانان نبودند. بازی‌ها در تهران برگزار می‌شد و زنان هم اجازه ورود به سالن بازی‌ها را داشتند. من تمام بازی‌های ایران را برای تماشا رفتم. یادش به‌خیر هیچ رتبه‌ای کسب نکردیم. ولی به کره و ژاپن و چین با نتایج نزدیکی باختیم. چیزی که پیش از آن اتفاق نمی‌افتاد. مخصوصا در رده‌ی جوانان. اولین بار بود که بازیکنانی با قد دو متر در ترکیب تیم داشتیم. امثال نادی که دخترها تمام مدت او را تشویق می‌کردند. دو متری باشی دفاع روی تور و سرعتی‌زن باشی و از همه مهمتر خوش‌قیافه باشی. خیلی یادم نمی‌اید ولی یکی دو ست از ژاپن گرفته بودیم و که خبرنگاری ژاپنی از جلوی ما رد شد. لبخند می‌زد و به انگلیسیگفت: دوربین‌های شما، تبلیغات دور زمین شما و مونیتورها و کامپیوترهای شما برای ماست حتی اگر این بازی را ببازیم. کسی دور و بر من نفهمید او چه گفت و رد شد و رفت. درست می‌گفت. اما والیبال جوانا آسیا سال 2002 بازهم در تهران. این‌بار هم من بازی‌های ایران را رفتم. ما قهرمان شدیم. از آن خبرنگار خبری نبود ولی تکنولوژی ژاپنی همچنان دور و بر ما بود و آنها پیروز قطعی میدان رفاه زندگی بودند. قهرمانی والیبال آسیا سال‌های بعد ایران به اقای و یکه‌تازی پرداخت. بله از همان سال 2000 و یا شاید کمی قبل‌تر زمان یزدانی‌خرم که توی دبیرستان‌ها دنبال استعداد والیبال می‌گشتند، همه چیز شروع شد. هنوز اسطوره‌های والیبال ایتالیا را خاطرم هست. یکی‌شان همین جیانی خوش‌تیپ و برنزه شده است که دستیار مربی ایتالیایِ فعلی‌ست. و ما این غول‌ها را می‌بریم. ما به جایی رسیده‌ایم در والیبال که از جایی شروع شد که با شکست‌های تلخ و شیرین همراه بود نه با شکست‌های از سر عادت و همینی که هستیم و بی‌تفاوتی محض. نه شکست‌هایی که هیچ‌کس را درگیر خودش نمی کند. 
این مقدمه را گفتم که یادم بماند شکست‌های این جام جهانی خیلی متفاوت بود. شکست‌های این جام‌جهانی همه‌را درگیر کرد و بی‌تفاوت‌ترین‌ها و ناامیدترین‌ها و بی‌ربط‌ترین ایرانی‌ها را 270 دقیقه میخ‌کوب مستطیل سبز رنگی کرد که به جایی رسیده بود که تعداد گل‌های خورده‌مان را می‌شمردیم. بله والیبال فعلی ایران شاید از پارک کی وون یا قبل سوتکوویچ شروع شد. کیاچ و گائیچ ادامه دادند و ولاسکو پرواز را یادمان داد. شاید ما هم اگر ایویچ و وییِرا را ادامه می‌دادیم و مربیان ایرانی را جایگزین‌شان نمی‌کردیم و یا قبل‌تر استانکویی که تیم‌ملی و پرسپولیس را هجومی و جذاب بار آورده بود و بعدتر بلاژویچ و ایوانکوویچ را نگه‌می‌داشتیم و مربیانی داخلی را که زدوبند و بخور بخور دارند و دانش فوتبال و سربلندی و پرواز را بلد نیستند برای تخریب نمی‌گذاشتیم شاید راه والیبال را رفته بودیم. کی‌روش هم را هم یا باید نگه‌داریم یا با یکی مثل خودش جایگزین کنیم. تا این تیمِ‌ملی شروعی باشد مانند والیبال جوانان 2000 آسیا. این تیم‌ملی فوتبال ترکیبی بود از کسانی‌که پایان فوتبال خود را تجربه می‌کردند و امیدی به ترانسفر نداشتند. و جوانان امیدوار به بازی در اروپایش هم زیاد بازی نکردند. شاید به همین دلیل باشد که این بازی‌های پرانرژی و جنگنده را از خود به نمایش گذاشتیم. بله فوتبال ایران انگیزه‌های مالی‌اش به شدت تاثیرگذار است. همه می‌جنگند تا به پرسپولیس و استقلال و سپاهان برسند و نه بیشتر. اینها اندازه‌ی اروپا پول می‌دهند و چه بهتر. لژیونر نداریم. مگر دورگه‌ها و مهاجران. فوتبال غیرحرفه‌ای ما، اسیر حرفه‌ای‌گری کی‌روش شد. کی‌روش مثل آب خوردن کنار گذاشت. پتانسیل ایران را شناخت و در برنامه ی لیگ دخالت کرد. تا توانست سر مدیران ورزشی داد کشید. جلوی مربیان لات و بی‌سواد و مافیایی ایستاد و حتی خطابشان قرار نداد. به توصیه‌ها عمل نکرد و آدم‌های مورد نیازش را از گوشه‌کنار دنیا جمع کرد. چندتا را هم از ایران برد. و شد این تیمی که دیشب در روز سیزدهم جام جهانی 2014 تا پاسی ز شب هم‌چنان حسرت و اشک و امیدواری و بیداری و تشویق ایرانی‌ها را به‌همراه داشته باشد. روند مربیان/مدیران محکم و باهوش و حرفه‌ای خارجی باید ادامه پیدا کند. در سطح کی‌روش. کسانی‌که اعتبارشان از زد و بندهای فوتبال ایران بیشتر باشد. قبل از استعفا یا اخراج یا پایان قراردادشان هواخواهان دانه‌درشت داشته باشند. آن‌وقت شاید این شروع فوتبال ایرانی باشد. 
و ما با همین شکست‌های شیرین، شادیم.

حسین نیازی 
  ۱  
آی اسپورت
2014-06-26 17:45:56
نظر دهید
۱ نظر
یوهان کرایوف
جمعه ۶ تير ۱۳۹۳، ۰۱:۳۶
به نظر من اگه کیروش هم رفت باید اوتمار هیتسفیلد جایگزینش بشه
به اشتراک بگذارید
لینک مطلب
x
بیشتر