فهرست
یادداشت ویژه: نگاهی به ماجرای سوارس/ سیب و دندان؛ دو داستان
یادداشت ویژه: نگاهی به ماجرای سوارس/ سیب و دندان؛ دو داستان

یادداشت ویژه: نگاهی به ماجرای سوارس/ سیب و دندان؛ دو داستان

حامد احمدی

آی اسپورت-

داستان ِ یکم- سیب

لحظه‌ای که سوارس، توپ را با دست‌های‌ش از روی خط بیرون کشید، به چه چیزی فکر می‌کرد؟ خب، احتمالن به نجات فکر می‌کرد؛ به چنگ زدن آخری. توپ را به قیمت بیرون رفتن خودش از بازی، از دروازه بیرون کشید تا بازی هم‌چنان ادامه داشته باشد؛ قمار روی شانس آخر که فاصله‌اش گریه‌ی ابتدایی و خنده‌ی انتهایی بود. یعنی فاصله‌ی لحظه‌ای که فکر می‌کرد بازی تمام خواهد شد و لحظه‌ای که بازی تمام نشد و توپ به تیر دروازه خورد و به بازی برگشت.

دست سوارس، برعکس دست‌ مارادونا که دست خدا بود، چیزی نیست به جز دست‌های سوارس. دست‌های انسانی و بازی‌کنی که می‌خواهد بازی ادامه داشته باشد. دست‌های اسطوره‌ای مارادونا که با قداست دست‌های خدا پیوند خورده است، همه‌چیز را در خودش داشت. انتقام تاریخی از انگلیسی‌ها، غلبه‌ی ملت ضعیف بر ارباب قدر و رد شدن از روی قوانین مقر مخوف فیفا تمام چیزهایی بود که در حالت عادی، در یک حالت انسانی، غیرممکن بود؛ پس مارادونا برای دست‌ قدرت‌مندش بهترین اسم را انتخاب کرد؛ دست‌ خدا. 
دست‌ قادر مطلق که قدرت این را داشت، همه‌ی نیروهای عظیم و سیستماتیک و بسته‌بندی شده را از هم بپاشد و از میان بردارد. دست مارادونا، چیزی شبیه به عصای موسا بود برای نجات یک قوم و بدون اراده‌ی خداوندگار، بدون حمایت سایه‌ای معنوی، ممکن نبود که بتواند کاری بکند.

اما سوارس؛ سوارس عزیز با آن دست عادی و معمولی که توپ را از روی خط دروازه بیرون کشید و خطای انسانی‌اش توسط داور دیده و مجازات شد.  سوآرز برعکس مارادونا که به نامرئی بودن دست خدا اعتقاد داشت و بعد از زدن ضربه‌اش خوش حالی کرد، با علم به این‌که خطای انسانی و زمینی‌اش دیده می‌شود، گناه کرد و از زمین رانده شد تا قصه و بازی ادامه پیدا کند.


\"http://static.goal.com/102800/102892_heroa.jpg\"



دست خدا و دست انسان. دست مارادونا و دست سوآرز. دست قدسی و دست گناه‌کار. سوارس از بهشت بی‌عملی، با خطای آشکارش بیرون آمد تا تیم‌ش، هم‌تیمی‌های‌ش و ملت‌ش زنده‌گی بکنند. حرکت سوآرز، «آدم»وارترین حرکت جام‌جهانی بود.


داستان ِ دوم- دندان

مرد چه داشت به جز دندان‌های‌ش؟ دندان‌هایی که اگر برای خوردن غذای تعیین شده باشند، ابزاری عادی و انسانی هستند و اگر برای دریدن استفاده بشوند، چیزی نیستند جز وسیله‌ای حیوانی. انسان ِ دیروزمان، سوآرز گناه‌کار، بعد از 4 سال زنده‌گی روی زمین، برای ادامه‌ی حیات، از خوی حیوانی‌اش بهره می‌برد. قدرت‌مندتر را با دندان زخمی می‌کند تا ملت‌ش باز بتواند نفس بکشد و ادامه بدهد. خودش ذبح خواهد شد پیش پیش‌گاه انسان و تمدن. پیش پیش‌گاه قانون و قاعده. اما ملت‌ش با خوی حیوانی پسرش به حیات خود ادامه می‌دهد. از گروه‌ش بالا می‌آید و هم‌چنان مبارزه می‌کند. سوارس، چه آن انسان و چه این حیوان، باز خود را حذف می‌کند برای زیست ملت‌ش. او همان‌قدر که دندان تیز و گاز گرفتن‌ش با حیوان، با \"سگ\"، مقایسه می‌شود؛ حق دارد که به وفاداری و ایثارش اشاره بشود و باز نه در کنار انسان خودخواه، که کنار حیوان ِ فداکار، سگ ِ ایثارگر، قرار بگیرد. سگی که برای زنده‌گی صاحبان‌ش، ملت‌ش، خود را فدا و فنا می‌کند.

  ۳  
آی اسپورت
2014-06-29 04:25:54
نظر دهید
۳ نظر
...
شنبه ۷ تير ۱۳۹۳، ۲۲:۱۱
الان گاز نمیگرفت اروگوئه صعود نمیکرد؟ چرند محض بود!
احسان
شنبه ۷ تير ۱۳۹۳، ۲۳:۴۰
واقعا مقاله افتضاح و خنده‌داری بود.
حامد احمدی
يكشنبه ۸ تير ۱۳۹۳، ۰۰:۴۷
برای ملتی که عمری نوشته‌های لومپن ورزشی‌نویس رو خوندن حتما خنده‌دار و افتضاحه. در ضمن با هیچ معیاری، به این نوشته، مقاله نمی‌گن.
به اشتراک بگذارید
لینک مطلب
x
بیشتر