فهرست
پايانِ كار تيم زمينی؛ خداحافظ لیگ جهانی
پايانِ كار تيم زمينی؛ خداحافظ لیگ جهانی

پايانِ كار تيم زمينی؛ خداحافظ لیگ جهانی

آی‌اسپورت- مسابقه عصر امروز با روسیه، آخرین نبرد تیم ملی والیبال ایران در لیگ جهانی 2017 خواهد بود. شکست در برابر لهستان میزبان، آخرین بارقه‌های امید برای صعود به مرحله بعد را از تیم ملی گرفت. تیم کولاکوویچ برای راه‌یافتن به فاز بعدی تورنمنت در برزیل، باید از سه نبرد با آمریکا، لهستان و روسیه حداقل 2 پیروزی به دست می‌آورد اما بدترین نمایش‌های ایران، روبروی آمریکا و لهستان شکل گرفتند. تیم ملی والیبال در هر دو مسابقه شکست خورد و حتی موفق نشد یک ست را از این دو حریف بگیرد. در 8 مسابقه گذشته، ایران تنها 3 پیروزی در لیگ جهانی به دست آورد. پیروزی اول در مقابل لهستان، در غیاب معروف و موسوی رقم خورد و نشان داد که باید بیشتر از گذشته به نسل تازه والیبال اعتماد کرد، پیروزی دوم در مقابل بلژیک،  فرصت آشنایی به سرمربی جذاب و خاص حریف بود که در آزادی به توپ‌جمع‌کن‌ها والیبال یاد می‌داد و پیروزی سوم، ثابت کرد که بین ولاسکو و ستاره‌های والیبال ایران ابدا رابطه خوبی وجود ندارد. کانادا با جذب آنتیگا به عنوان سرمربی، حالا در رده‌ای بالاتر از ایران ایستاده و اولین ماموریت کولاکوویچ به شکست ختم شده است اما ساده‌انگارانه خواهد بود که دوباره همه کاستی‌ها را متوجه سرمربی تیم بدانیم و با یک تغییر دیگر در کادر فنی، صورت‌مسئله را نادیده بگیریم. والیبال ایران در لیگ جهانی، یک تیم زمینی بود. تیمی با ستاره‌های دست‌یافتنی که توی صورت‌شان هیچ نشانی از اشتیاق برای پیروزی نبود. ستاره‌هایی که از همان روز اول شکست را پذیرفته بودند تا میدان جنگ را بدون خراش و زخم ترک کنند. در تیم کولاکوویچ، حتی بازیکنانی که قبل از این سرویس پرشی می‌زدند نیز جسارت ریسک‌کردن در خط سرویس را از دست داده بودند. انبوهی از سرویس‌های متوسط و دریافت‌های ضعیف، ایران را به انتهای جدول نزدیک کرد. حالا تنها ایتالیا که اساسا رقابت‌ها را جدی نگرفته و آرژانتین، در رده‌بندی سطح اول لیگ جهانی پایین‌تر از ایران قرار دارند. برای پایان‌دادن به این ناامیدی، بازسازی تیم باید از همین امروز آغاز شود. چند سال طول کشید تا والیبال تبدیل به یکی از محبوب‌ترین ورزش‌ها در ايران شود. دوباره به چند سال زمان نياز است تا تيم ملي واليبال به قلب مردم برگردد. با مهره‌هايي كه از جنگيدن پرهيز نمي‌كنند. كه برای هر امتياز در زمين، از گوشت و خون‌شان مايه مي‌گذارند.

۱۰ ۹  
آی اسپورت
2017-06-18 14:56:00
نظر دهید
۹ نظر
پرسپولیس واقعی
يكشنبه ۲۸ خرداد ۱۳۹۶، ۱۵:۰۵
یک چیزی راجع به والیبال اتفاق افتاده که حتی در فرزند کوچک من هم دیده می شود و آن اینکه دیگر مثل سه چهار سال پیش دیدن پخش مستقیم بازی اش ما را به مرز دعا نمی کشاند ،(فرزند کوچکم همیشه سر بازیهای والیبال دست به دعا بود)
یک بی تفاوتی که شاید بیشتر از سمت بازیکنان به من تماشاچی تلویزیونی القاء شده و همین باعث دوری عاطفی من از بازیکنان ملی ام شده است.
این پر توقعی نیست من فکر میکنم برای روند رو به صعود تیم والیبال ، آینده نگری نشده است و پیش بینی رقابت های سخت را نکرده اند.
ما حتی بازیکنان حرفه ای مان هم نمی توانند مدت طولانی خود را در اوج انگیزه و تلاش نگه دارند دراکثر رشته ها همینطوری است .
شاید یک را ه ایجاد انگیزه ، تربیت بازیکنان جوان کار آمد و قرار دادن آنها در مقابل بازیکنانی است که فکر میکنند رودست آنها کسی نمی آید.
چیزی که در زمان ولاسکو به توالی دیدیم رو کردن دست کم یک بازیکن جدید فیکس در هر دوره ای از بازیها بود؛ غفور و فیاضی و داودی و همین قایمی یکایک و به فواصل به تیم قبلی اضافه شدند و شاید بعد از رفتن ولاسکو می شود گفت تنها جدیدالورود قابل بحث و اتکا معنوی نژاد باشد که آنهم این اواخر رو شد.
توجه کنید چند سال گذشته و فقط یک بازیکن واقعی و قابل توجه
این وحشتناک است.
نمی دانم داور زنی در تمام این سالها به چه می اندیشیده
کامران
يكشنبه ۲۸ خرداد ۱۳۹۶، ۱۶:۵۱
اشتباه همه ما این بود که بازکن های بی ظرفیت تیم رو زیاد از حد بزرگ کردیم.ما اول باید بدونیم که نباید به افراد بی جنبه زیاد بها بدیم
۸
والیبال دوست
يكشنبه ۲۸ خرداد ۱۳۹۶، ۱۶:۰۴
ای کاش مربی تیم ملی استیلی بود و گلرش سوشا مکانی و بازیکنی مثه شیث رضایی در ترکیب بود
۱ ۲
سیروس
يكشنبه ۲۸ خرداد ۱۳۹۶، ۱۶:۲۴
معلومه فقط والیبال نگاه میکنیا. عزیزم استیلی کارنامه درخشانی در مربیگری ندارد. سوشا مکانی هرقدر هم سخت کوش و پر تلاش باشه حداقل استعداد واسه دروازه بانی را نداشت، عملکردش شبیه یک غده سرطانی بدخیم بود که هر قدر تیم خوب بازی میکرد آخرش تیم را از پا در می آورد. و اما جناب شیث رضایی، که نه استعداد فوتبالی داشت و نه تعصب و نه غیرتی. من خودم پرسپولیسی هستم، یکی از منفورترین بازیکنانی که در پرسپولیس بود، از نظر من همین شیث بود. فوق العاده بی استعداد و بار فنی فاجعه، و بر خلاف عقیده یک عده که ظاهر قضیه را میدیدند و فریب نمایش های شیث را میخوردند معتقدم شیث فقط فیلم تعصب و غیرت را بازی میکرد. البته نقشش را هم خوب بازی کرد که توانست عده ای را مجاب کند که برچسب با تعصب بهش بزنند.
سیروس
يكشنبه ۲۸ خرداد ۱۳۹۶، ۱۶:۳۸
تیم والیبال ما نمایشی در حد فاجعه با بازیکنان اصلیش داشت. تنها بازیهایی خوب بازی کرد که ذخیره ها به بازی آمدند. کاملا موافقم که این تیم جنگندگی همیشگی را نداره. در بازی دیشب امیر غفور حتی یک اسپک نزد که بدون برخورد به دفاع در زمین لهستان بخوابه. من که فقط حرص میخوردم از اینکه بازیکنانی داشتیم که با روزهای اوجشون فرسنگها فاصله داشتند ولی بازهم بازی میکردند. چرا روی جوانها سرمایه گذاری نمیشود؟ امیر غفور عملکردی فاجعه داشت که در لیگ دسته دو ایران هم چنین عملکرد ضعیفی دیده نمیشود. امیدوارم کولاکوویچ در اولین اردو این بازیکنان بی انگیزه را حذف کنه و به جوانان اعتماد کنه. احتمال زیاد با جوانان نتیجه های خوبی نمیگیریم ولی سرمایه گذاری بزرگی میشو تا جایگزین بازیکنانی بشه که یا از روزهای اوج فاصله دارند( مثل غفور) یا کلا قابلیت فنی ضعیفی دارند.(مثل فرهاد قائمی که با وجود دریافت فوق العاده خوب همیشه یکی از ضعیف ترین زننده های اسپک لیگ اون رقابتها بود)
مطمئنم با حذف مدقتی این ستاره های افول کرده بازیکنانی مثل معنوی نژاد مجال ظهور پیدا میکنند. واسه خود بازیکنان اصلی هم بهتره اینتصمیم، که بدونند در صورت افت عملکرد جایگزین در تیم ملی وجود دارد. ( البته تذکر این نکته لازم است که اشکالی نداره بازیکنی در زمانی افت کنه، کاملا طبیعی است. مثل کورک لهستان که الان واقعا افت کرده با اینکه یکی از بهترین قدرتی زنهای چند دهه اخیر والیبال دنیا بوده. اشکال بزرگ این است که با وجود افت عملکرد اصرار بر بازی دادن بهشون بشه. مثل غفور ،موسوی، عادل غلامی، میرزا جانپور که هر 4 نفر عملکردشون در حد لیگ دسته 2 ایران بوده)
محمد
يكشنبه ۲۸ خرداد ۱۳۹۶، ۱۶:۳۳
تو این سالها فقط ریش بازیکنها بلندتر شده
شاید برای مراسم ختم والیبال تو لیگ جهانی بوده
Pooyan
يكشنبه ۲۸ خرداد ۱۳۹۶، ۱۶:۵۶
شما هم مثل من فكر ميكنيد؟
ظريف توپهاي پشت دفاع رو جمع ميكرد
در اين دوره ما تقريبا بازيابي توپهاي پشت دفاع رو نداشتيم
دفاع عقب زمين تعطيل بود
درحاليكه اسپك ها و آبشارهاي ما به ندرت بصورت مستقيم به زمين مينشست يا جمع ميشد يا با برخورد به دفاع عقب تيم حريف به اوت ميرفت
بماند كه خيلي از توپهاييكه معروف با ظرافت يار حمله مارو بدون دفاع ميكرد سر از اوت در ميوورد
در خصوص دفاع روي تور هم كه حرف نزنيم بهتره
سرعتي زنهامون هم كه يا دفاع شدن يا اوت زدن يا با تايمينگ اشتباه به توپ نرسيدن ( معروف همون معروفه اين حمله ما بود كه فاجعه بود)
مهندس
يكشنبه ۲۸ خرداد ۱۳۹۶، ۱۸:۳۵
والیبال ایران نیاز به تزریق خون تازه داره. بی انگیزه گی تو صورت تک تکشون موج میزنه. فدراسیون با انتخاب سرمربی که اهل مماشات ه،نشون داده عملا دوست نداره وارد چالش مبارزه با بازیکن سالاری بشه!! با این وضعیت ستاره‌های دیروزی، چیزی ازشون نخواهد موند
۱
مهدی
دوشنبه ۲۹ خرداد ۱۳۹۶، ۰۴:۴۳
دقیقا. تمام تیره روزی های امروز والیبال بر میگرده به فدراسیون. ولاسکو رو که فراری دادن بعدشم که کواچ رو از لیگ ایتالیا اوردن که فقط بشینه رو نیمکت و چشم و بله قربان گو باشه. در مورد لوزانو هم حرف نزنیم بهتره-مربی پروازی-این بنده خدا کولاکوویچ رو هم اوردن هر لیستی که بهش میدن از بالا میگن همینارو بچین تو زمین حرفم نباشه. اونم داره خو پولشو میگیره فردا هم میره پی زندگیش. نمیگم داورزنی هیچی به والیبال اضافه نکرد اما داره نون یزدانی خرم رو میخوره که ی تیم ملی باپشتوانه محکم رو بست.
این قصه سر دراز دارد با فقط تعویض کادر فنی یا تزریق غیراصولی جوون به تیم درست بشو نیست.
به اشتراک بگذارید
لینک مطلب
x
بیشتر