فهرست
عادت می‌کنیم و فراموش خواهیم کرد
عادت می‌کنیم و فراموش خواهیم کرد

عادت می‌کنیم و فراموش خواهیم کرد

آی اسپورت - ویدیوی یک دقیقه‌ای عادل فردوسی‌پور در جمع یاران و هم‌قطارانش، برای من بیش از هرچیز به یک مراسم ختم می‌مانست. آنگاه که رفقا و وابستگان (سازندگان ۹۰)، به مسجدی (رستوران) می‌روند تا ضایعه پیش‌آمده را به صاحب‌عزا (عادل فردوسی‌پور) تسلیت بگویند و او هم اشکی از رنج فراق و شوق همدلی بریزد و وقتی بگذرانند و زندگی برگردد به روال همیشگی‌اش.

پشت من صدها تن دیگر به راه

جامه‌هاشان مثل دل‌هاشان سیاه

منتظر تا بارشان خالی شود

موقع نشخوار و نقالی شود

هرکسی همصحبتی پیدا کند

صحبت از هرجا، بجز اینجا کند

گفتنش تلخ است و دیدن تلخ‌تر

هست، ناگه نیست آید در نظر

با این قطعه شعر، نزدیک به سه دهه پیش تصادف کردم. روزهایی که به شدت مصداق این چند خط و باقی ابیاتش بود. بعدها هم در مناسبت‌های مشابه، درستی این گفتار بر من که پی‌جوی آن بودم، ثابت شد. حالا همین حس را درباره ۹۰ دارم و به سیاق قبل، از خودم می‌پرسم، عزاداری برای مرحوم برنامه ۹۰ تاکجا و تا به کی ادامه خواهد یافت؟

واضح و روشن است که طرح ژنریک ۹۰ در هر شبکه دیگری (و حالا حتی در شبکه ۳) تنها تلاشی مذبوحانه است که یا ریشه در عوام‌فریبی دارد و یا در روکم‌کنی. با عادل یا بدون او، ۹۰ دیگر به آلبوم خاطرات رفته و در بهترین کارکرد، ویدیوهای قدیمی آن می‌توانند به عنوان خاطره‌بازی یا رفرنس مورد استفاده قرار بگیرند.

اما میدان تازه و مهم‌تری هم گشوده شده. میدانی برای سنجش توانمندی و خلاقیت عادل فردوسی‌پور. این اوست که حالا مرکز توجه است. اتحاد جماهیری که به سرکردگی عادل، ۹۰ نام داشت، بعد از سقوط (به هر دلیلی)، موجب تشکیل جمهوری‌های مستقلی شده که از میثاقی نامدارتر تا آن نویسنده و مدیر تولید یا فیلمبردار گمنام، هرکدام باید راه خویش، در پیش گیرند. تاختن به امثال میثاقی هم نه او را منفور می‌کند و نه ۹۰ را زنده. او هم مثل عادل فرزند زمانه خویش است و حد و جایگاهش را گذشت زمان و عملکرد حرفه‌ای و اخلاقی خودش مشخص خواهد کرد. این فردوسی‌پور است که باید نشان دهد، بدون حمایت سیستم و دستگاه عریض و طویل صدا و سیما (از مجوزهای حداقلی برای گذر از خطوط قرمز بگیر تا آرشیو بی‌نظیرش)، چگونه خواهد توانست همان عادل خط‌شکن و قهرمان مردم (به نسبت)، باقی بماند. فضایی که برای او هم فرصت است و هم تهدید.

حالا دیگر کسی نیست تا جلوی طرح مساله حق پخش را توسط او بگیرد، داستان ورود زنان را در حد یک شوی انتخابی مینیمال از زبان او تایید کند، بابت ورود به حریم ستاره مربع به او تدکر بدهد و قس علی هذا... ضمن اینکه او دیگر فراگیری میلیونی و رایگان مخاطب را نخواهد داشت. بودجه‌های قابل توجه برای ساختن جلوه‌های بصری، از دکور برنامه بگیر تا شاقول و تراز برای تعیین خط آفساید، در اختیار او نخواهد بود. به هر بستر رسانه‌ای دیگر که وارد شود، بازاریابی و اسپانسرینگ رسانه از صفر تا صد بر عهده خود او خواهد افتاد که این باعث تکثر دردسرها و احتمال افت کیفیت خواهد شد. مگر اینکه سر در وادی دیگری کند با خط قرمزها و اگر و مگرهای مخصوص به خود.

این آزمون بزرگی است. آیا فردوسی‌پور جراتش را دارد؟ او می‌تواند همین حالا و در اوج، برنامه‌سازی را کنار بگذارد و بشود یکی مثل مارکو فان‌باستن که یک تکل، به نبوغش در اوج پایان داد. یا این پارگی رباط صلیبی را دوام بیاورد و مثل دروازه‌بان تیم ملی مصر آنقدر بجنگد و بماند تا به بزرگ‌ترین آرزوهای حرفه‌ایش برسد.

به هر روی، هر تصمیمی که از فردوسی‌پور شاهد باشیم، دیگر به ۹۰ هیچ ارتباط منطقی نخواهد داشت. این مردمانی هم که در هفته‌های اخیر، از لعن و نفرین بر باعث و بانی تا برگزاری هفتم و چهلم ۹۰ و تا حتی فرورفتن در پوسته ناباوری و امید به بازگشت، برای عادل و برنامه‌اش سنگ‌تمام گذاشته‌اند، دیر یا زود سرد خواهند شد و به زندگی باز خواهند گشت. دو ویژگی عادت و فراموشی، این دو موهبت بی‌بدیل طبیعت و خداوند به انسان، مثل همیشه کار خودش را خواهد کرد.

ای کاش عادل فردوسی‌پور، به قاعده «چرخه زندگی محصول» توجه بیشتری بکند. طبق این قاعده هر محصولی (اینجا ۹۰) یک دوره زندگی شامل تولد، رشد، بلوغ و افت را طی خواهد کرد. و اگر می‌خواهد همچنان خواهنده و پرفروش بماند، در نقطه بلوغ نیازمند نوآوری است و چنانچه به این قاعده تن نداده و از نوآوری چشم بپوشد، افت و سقوطش حتمی است. ۹۰ مدت‌ها بود که بدون هیچ نیازی به نوآوری، نقطه بلوغ را گذرانده بود. این حکم تعطیلی شاید برای فردوسی‌پور یک توفیق اجباری و یک نقطه عطف باشد، تا نشان دهد همان برنامه‌ساز خلاق و بی‌جایگزینی است که درباره‌اش می‌گویند؟ یا تنها یک گزارشگر خلاق بود که در کنف حمایت یک سیستم وسیع و با مراعات همه چهارچوب‌های موجود، توانست در یک دوره زمانی بلند مدت، اثرگذاری داشته باشد.

هرچه هست و هرچه بود، حالا به گمانم زمان به در کردن رخت سیاه تعطیلی ۹۰ از تن فوتبال‌دوستان و عادل‌دوستان است. این گوی عادل و این میدان رسانه. تا ببینیم چه طرحی نو در خواهد انداخت.

۳۰۲۲ ۴  
آی اسپورت
2019-04-09 19:46:00
همچنین بخوانید:
نظر دهید

۴ نظر
Saeed
سه شنبه ۲۰ فروردین ۱۳۹۸، ۲۰:۳۸
خودتو داری جر میدی ها
۵
اسمان
سه شنبه ۲۰ فروردین ۱۳۹۸، ۲۳:۵۷
اقای فروغی بفرماییدشما با برنامه نود مشکل داشتی.یا با عادل فردوسی پور.مشخصه شما با عادل مشکل داشتی چون گزارش فوتبال هم از ایشون نمی بینیم
۶
mehran1848
چهارشنبه ۲۱ فروردین ۱۳۹۸، ۰۱:۰۹
با احترام به نظر نويسنده محترم كاملا با ايشان مخالفة
منحني طول عمر برنامه نود هنود إز دوره بلوغ عبور نكرهه بود
برنامه اَي كه بين ١.٥ تا دو ميليون نَفَر در نظر سنجي شركت كنده دَاوُدَ و پر بيننده ترين برنامه تلويزيون است هنود تا مرگش زمان داشت - جدائل تا پايان فصل فوتبال
تصميم حذف برنامه كاملا غير فني بود و ربطي به طول عمر طبيعي برنامه ندارد
أين تصميم با توجه به محبوبين برنامه ، توهين به علاقته و نظر مخاطب بوده و توجيه أين تصميم إز طرف نويسنده محترم نمك روي زخم دوستداران برنامه نود محسوب ميلود
۷
شاهین
چهارشنبه ۲۱ فروردین ۱۳۹۸، ۰۷:۳۸
لذت بخش تر از درخشش پرسپولیس جزغاله شدن اقلیت خودفروخته س:))
نوشِ جونت کیروشی پور
به اشتراک بگذارید
لینک مطلب
x
بیشتر