فهرست
لالیگا، بهترین لیگ دنیا
لالیگا، بهترین لیگ دنیا

لالیگا، بهترین لیگ دنیا

آی‌اسپورت- جمعه هفته پیش، باشگاهی که فصل پیش در این مقطع تنها شش امتیاز گرفته بود و در قعر جدول لالیگا قرار داشت، می‌توانست با پیروزی به صدر جدول لالیگا برسد. شنبه ظهر، باشگاهی که تنها باید رویای حضور در لالیگا را داشته باشد، مانند پسری ۱۶۵ سانتیمتری که رویای حضور در NBA را دارد، قهرمان فصل پیش اروپا را در هم کوبید و آنها را با نتیجه سه بر صفر نابود کرد. تعداد گل‌ها می‌توانست دو برابر هم باشد.

سپس، یکشنبه عصر، باشگاهی که از سال بعد از پایان جنگ جهانی دوم تاکنون قهرمان لیگ اسپانیا نشده- و آن هنگام هم تنها با ۱۴ پیروزی قهرمان شد- رئال مادرید، بارسلونا، و اتلتیکو مادرید را پشت سر گذاشت و در صدر جدول لالیگا قرار گرفت. من دارم به‌ترتیب درباره آلاوس، ایبار و سویا حرف می‌زنم.

البته احتمالا خودتان دریافته‌اید که منظورم چه تیم‌هایی است. این فصل لیگ اسپانیا در حد یک کلوچه شکلاتی با سس فلفل غیرمنتظره است. برای مثال: در ظاهر بارسلونا همان کاری را کرده که قرار است انجام بدهد. آنها در خانه تاتنهام درخشان بودند، رئال مادرید را در کلاسیکو با نتیجه‌ای تاریخی در هم کوبیدند، دو نمایش حماسی مقابل اینتر داشتند و سوپرجام اسپانیا را هم فتح کردند.

اوضاع مانند همیشه است، نه؟ نه، اصلا، به هیچ وجه. نوکمپ معمولا قلعه بارسلونا است، جایی که پیروزی‌ها با بی‌رحمی تمام به دست می‌آیند اما این فصل آلاوس و اسپانیول در خانه خود عملکردی بهتر از بارسا داشته‌اند. بارسا در تنها ۱۳ هفته، هفت امتیاز در خانه از دست داده است. اگر لگانس، که یک بازی خانگی کمتر از بارسلونا انجام داده، آن بازی خانگی‌اش را ببرد، با امتیازاتی که بارسا در این فصل در نوکمپ کسب کرده برابری خواهد کرد.

یا مادرید را در نظر بگیرید که در سه فصل گذشته، اروپا را به زانو درآورده و تمامی رکوردها را جابه‌جا کرده است. آنها به رکورد ۴۲ ساله بایرن مونیخ رسیدند و توانستند سه بار پیاپی قهرمان اروپا شوند اما در تاریخ لیگ قهرمانان اروپا در قالب جدید، سابقه نداشت هیچ تیمی دو بار پیاپی قهرمان شود، چه برسد به سه بار اما آنها در این فصل چنان تحقیر شده‌اند که کم‌سابقه است. آنها در هفته‌های گذشته ۹ امتیاز مقابل لوانته، آلاوس و ایبار از دست داده‌اند.

شاید دو شکست سنگین آنها برابر سویا (سه بر صفر) و بارسلونا (پنج بر یک) زشت‌تر از باخت مقابل لوانته و آلاوس به نظر می‌رسید اما هرچه باشد سویا و بارسلونا رقیبان سنتی رئال هستند و بودجه‌های خوبی در اختیار دارند اما لوانته در سانتیاگو برنابئو در حالی پیروز شد که انگار عادت به برد دارد. آنها باهوش‌تر، سرزنده‌تر، ظریف‌تر و راحت‌تر از حریف بازی کردند و از برتری خود به‌خوبی دفاع کردند.

آلاوس پیش از گل پیروزی مانو گارسیا که روی یک ضربه شروع مجدد هوشمندانه به ثمر رسید، تیم برتر میدان بود. آنها آماده‌تر بودند و عملا سرنوشت خولن لوپتگی را رقم زدند. همینطور ایبار. شهری که تنها 27 هزار نفر جمعیت دارد، یعنی یک‌سوم ظرفیت ورزشگاه سانتیاگو برنابئو. ورزشگاه ایبار تنها ۷ هزار نفر ظرفیت دارد و آنها در این ورزشگاه توانستند سه گل به تیم پر از فوق ستاره سانتیاگو سولاری بزنند. آنها در تاریخ خود هرگز نتوانسته بودند بیش از سه گل به مادرید بزنند. این را هم فراموش نکنیم: نه‌تنها تیبو کورتوآ کاری کرد که نتیجه تبدیل به تحقیری تاریخی نشود، بلکه اگر این بازی مانند بوکس بود، داور مدت‌ها پیش از دقیقه ۹۰ اعلام ناک‌اوت می‌کرد.

این تنها چند نمونه از فصلی است که یکی از عجیب‌ترین، پرهرج‌ومرج‌ترین، جذاب‌ترین و پردردسرترین فصل‌های دوره اخیر لالیگا بوده است. در این هفته عملا تنها یک تیم از هشت تیم بالای جدول بازی‌اش را برد. در ۷۰ مسابقه لالیگا، تنها ۲۳ بار تیم میزبان پیروز شده است. تیم‌های اسپانیایی بسیار عاشق پیروزی در خانه حریف هستند اما چنین آماری واقعا حیرت‌انگیز است. بارسلونا با پپ گواردیولا و لوییس انریکه در حالی قهرمان لیگ می‌شد که گل‌های دریافتی آنها در یک فصل بین ۲۱ تا ۲۴ گل بود اما حالا تا هفته دوازدهم، آنها 18 گل دریافت کرده‌اند، در حالی که توانایی آنها در کلین‌شیت بسیار بیشتر از این است.

مادرید هم یکی از بدترین آمارهای خود در زمینه گل نزدن را به جا گذاشت. آنها ۴۸۱ دقیقه در تمامی رقابت‌ها نتوانستند گل بزنند تا اینکه مارسلو مقابل لوانته گلی زد که آن هم باعث نجات تیم از شکست نشد.
در اوایل سپتامبر، سلتاویگو مقابل اتلتیکو مادرید نمایشی بسیار درخشان داشت و در حالی دو بر صفر پیروز شد که نتیجه می‌توانست با تعداد گل‌های بسیار بیشتری به سود سلتا رقم بخورد. سلتا با مربی جدید و آرژانتینی‌اش، آنتونیو محمد، شکست‌ نخورده بود و دو امتیاز تا صدر جدول فاصله داشت. طرفداران در بالایدوس با شادی فراوان عملکرد تیمشان را تایید می‌کردند.

چند هفته بعد، سویا در خانه مقابل ختافه در دیداری بسیار پرهیجان دو بر صفر شکست خورد، در حالی که می‌توانست گل‌های بیشتری دریافت کند. سویا همچنین برابر ویارئال با نمایشی بی‌رمق به تساوی بدون گل رسید. آنها همچنین خطای غیر قابل گذشتی را مرتکب شدند و دربی را به بتیس باختند. طرفداران در شب بازی با ختافه با فریاد گفتند که می‌خواهند پابلو ماچین، مربی تیم همان‌جا اخراج شود. اما حالا اوضاع به چه ترتیب است؟ 

سلتا تونی محمد را اخراج کرده و سقوط آزاد تیم در جدول ادامه دارد. آنها حالا با این خطر روبه‌رو هستند که یک باشگاه بزرگ‌تر بیاید و مبلغ فسخ قرارداد کاپیتان درخشانشان، یاگو آسپاس را بپردازد. سویا از سوی دیگر حالا در صدر جدول لالیگا قرار دارد. آنها در لیگ اروپا هم صدرنشین گروه خود هستند و همه می‌گویند ماچین باید قرارداد جدیدی امضا کند، آن هم در شرایطی که تازه شش ماه است به باشگاه آمده تا به این ترتیب باشگاه دیگری به دنبال جذب او نباشد.

بتیس هم برای نخستین بار در طول دو دهه در نوکمپ پیروز شد و کریستین استوانی، که حالا ۳۲ سال دارد، تاکنون چنین روند گلزنی را تجربه نکرده است. دیه‌گو کاستا از فوریه (زمستان پارسال) تا دیدار شنبه برابر بارسلونا در لیگ گل نزده بود. اتلتیک بیلبائو برای نخستین بار در تاریخش به‌شدت خطر سقوط را حس می‌کند، در حالی که وایادولید که در این فصل ۴۰۰ دقیقه طول کشید تا نخستین گلش را بزند، حالا تنها سه امتیاز با رئال مادرید فاصله دارد. مالک آنها هم کسی نیست جز «پدیده»، رونالدو.

حالا بالا، پایین است. چپ، راست است. شرق، غرب است. فصل فوتبال اسپانیا کاملا درهم و برهم است. سال‌ها بود که لالیگا به دلیل تکنیک، تاکتیک، خلاقیت، کیفیت، توسعه آینده‌نگرانه و زیبایی، بهترین لیگ دنیا با فاصله بود. حالا پیش‌بینی‌ناپذیری فوق‌العاده بالا را هم به این فهرست اضافه کنید.

منبع: ESPN

 

۹    
آی اسپورت
2018-12-01 12:15:00
نظر دهید

به اشتراک بگذارید
لینک مطلب
x
بیشتر