فهرست
فریاد اراده از ایران تا پرتغال
فریاد اراده از ایران تا پرتغال

فریاد اراده از ایران تا پرتغال

آی اسپورت - شمارش معکوس شروع شده است. ۱۶...۱۵....۱۴. این شمارش هم مثل همه چیزهای دیگر دنیا تمام می‌شود. بالاخره به صفر می‌رسد. رونالدو یا هر کس دیگر این شمارش معکوس را تا انتها می‌رود و به رکورد علی دایی می‌رسد و از آن رد می‌شود و تمام می‌شود. به قول معروف رکوردها به وجود می‌آیند که شکسته شوند. رکوردهایی که هویتشان را از شکسته شدن هم‌جنس‌های قبلی‌شان به دست می‌آورند پس خودشان هم نامیرا نیستند.

در دنیای فوتبال هر روز و هر ساعت رکوردهای زیادی به وجود می‌آیند و از بین می‌روند. این یکی اما برای ما ایرانی‌ها ویژه‌تر است. اصلا بالاتر از ویژه. شاید در حد یک صعود به جام‌جهانی، یک قهرمانی و یا حتی بالاتر از آن ارزش دارد. به همین دلیل است که یک ملت گل‌های رونالدو را می‌شمارند و دانه دانه پایین می‌آیند. رکورد علی دایی انگار عصاره فوتبال ماست. عصاره فوتبالی که معدود روزهای پرافتخارش هم گرد و غبار زمان آنقدر رویش نشسته که دیگر تبدیل به افسانه شده است. انگار بخشی از هویت فوتبال ایران بسته شده به همین یک رکورد. رکوردی که هنوز هم که هنوز است نام ایران را در دنیا به آن می‌شناسند. اگر آن را هم از ما بگیرند انگار داشته‌های‌مان تمام می‌شود. دیگر جایی نامی از ایران در فوتبال برده نمی‌شود و این آغاز مرگ است. برای فوتبالی که پیش رویش امید و امیدواری نیست، گذشته و افتخارات گذشته می‌شود تمام دارایی‌اش.

فوتبال اما به خواست ما جلو نمی‌رود. فوتبال زاینده امید و آینده است. نظاره‌گر گذشته و دلخوشی‌هایش نمی‌ماند. به جلو می‌رود و تخصصش آینده است. به همین دلیل است که این رکورد ماندنی نیست. حتی اگر رونالدو هم به آن نرسد باز هم اتفاق خاصی نیفتاده است. گزینه بعدی به زودی خواهد آمد.  رونالدو اما احتمالا می‌تواند به این رکورد دست پیدا کند. او این رکورد را می‌خواهد و می‌تواند. مثل بقیه دستاوردهای زندگی‌اش که خواست و توانست. هر عصر فوتبال عصر بازیکن خاصی بوده است. زمانی پله بوده و بعد از آن مارادونا آمده. همیشه هم لیستی از بازیکنانی وجود داشتند که از آنها با عنوان لیست قربانیان اعجوبه‌ها نام برده می‌شد. بازیکنانی که اگر در عصر دیگری به دنیا می‌آمدند می‌توانستند خودشان یکی از این اعجوبه‌‌ها شوند، اما نشدند. رونالدو هم طبق سرنوشتی که داشت احتمالا باید یکی از نام‌های یکی از این لیست‌ها می‌شد. بازیکنی که در عصر مسی درخشید و محکوم بودن به قربانی بودن اما نشد. خواست و توانست که با او برابری کند و یک دوره از فوتبال را برای اولین بار به نام دو بازیکن سند بزند. حالا این بازیکن می‌خواهد که این یک رکورد را هم از آن خود بکند. مورینیو در آخرین مصاحبه‌اش در مورد رونالدو روند گلزنی‌هایش گفته است: «به‌نظر من رونالدو باید از نظر ذهنیتی و همچنین ژنتیکی توسط دانشمندان مورد تحقیق قرار بگیرد. او یک پدیده است. کریستیانو همیشه به بردن و بهتر شدن فکر می کند. زمانی که ۵۰ ساله شود توسط فیفا برای حضور در یک بازی خیرخواهانه دعوت خواهد شد و مطمئنم در آن بازی هم بهترین بازیکن زمین می شود و گل می‌زند.»

ما ۵۰ سالگی رونالدو را ندیده‌ایم اما این تعریف شما را به یاد چه کسی می‌اندازد؟ علی دایی. بازیکنی که در ۵۰ سالگی در بازی‌های دوستانه و دورهمی و خیرخواهانه و حتی کوچه بازاری هم فقط دنبال برد است و دنبال گل‌زدن. رونالدو بیشترین شباهت را با علی دایی دارد. دو عطش سیری‌ناپذیر برای بهتر بودن و بهتر شدن و برنده بودن. حالا یکی قرار است رکورد یکی دیگر را بشکند. در این میان نه کسی برنده است و نه کسی بازنده. یکی از ایران، آسیا و در فقر امکانات و سطح پایین فوتبال. دیگری از اروپا و سطح اول فوتبال دنیا و پرتغال. دو مرد از دو دنیای متفاوت با یک نقطه مشترک. خواستن و توانستن و بردن. رکوردی که هیچ ارزش خاصی نمی‌تواند داشته باشد به غیر از این که پاداشی باشد برای آنها که در هر شرایطی در هر جغرافیایی و در هر دوره‌ای می‌خواهند که برنده باشند و برنده می‌شوند. در این میان نه دایی می‌بازد و نه رونالدو می‌برد. این اراده است که پیروز می‌شود.

۶    
آی اسپورت
2019-09-12 19:48:00
همچنین بخوانید:
نظر دهید

به اشتراک بگذارید
لینک مطلب
x
بیشتر