فهرست
این باخت، نتیجه بازی برای صلح بود
این باخت، نتیجه بازی برای صلح بود

این باخت، نتیجه بازی برای صلح بود

آی اسپورت - چه کسی گفته فوتبال سیاسی نیست؟ چه کسی می‌تواند ادعا کند بسیاری بازی‌های تاریخی در سایه‌ی نقار ملت‌ها و خاطره‌های ناخوب بین‌شان رنگِ دیگری نداشته؟ حتا ضدفوتبالی‌ترین آدم‌ها هم می‌توانند مثال‌هایی بزنند. مثل همین عکس که بازی ایران است با اسرائیل در بازی‌های آسیایی و عادل‌خانی با تمام جان خراب‌شده روی خطوط متزلزل دفاعی حریف. این قصه بینِ تیمِ ایران و انواعِ تیم‌های کشورهای عربی نیز وجود دارد. و بی‌شک عمیق‌ترین‌شان با همین عراق است که همیشه و به هر نحوی و هر دوره‌ای تلاش کرده راوی این اختلاف باشد در زمین. مثل نفرت میان آلمان و هلند، انگلیس و آلمان، لهستان و روسیه، شیلی و پرو، آرژانتین و انگلیس و... سایمون‌کوپر در کتابِ «فوتبال علیه دشمن» به درستی انواعِ این تقابل‌ها را روایت می‌کند. هرچه مقامات سیاسی در ایران تلاش کرده‌اند در سال‌های اخیر و به دلایل سیاسی و مذهبی این امر را کم‌رنگ و حتا نادرست نشان دهند، اما واقعیت فوتبال چیزی نیست که با بخش‌نامه عوض شود. خشم گاهی موتور محرکه‌ی این دست فوتبال است و در بازی امروز می‌توان دید عراقی‌ها چه‌گونه و در شکل‌های مختلف این خشم را نمایش دادند. خشمی برآمده از همین پشتوانه‌ی تاریخی. توهین به سرود ملی که قبلن تیمی به نام بحرین؟ نیز انجام داده‌بود، ساختنِ انواع پوسترهای تحریک‌کننده و... مارادونا در خاطرات‌اش می‌گوید زمانی که برای بازی مقابل انگلیس در جام‌جهانی مهیا می‌شدیم، خبرنگاری پرسید آیا اختلاف‌های نظامی میان دو کشور ممکن است تاثیری بر شما داشته باید، من گفتم نه! ما فقط می‌خواهیم فوتبال بازی کنیم! و این درحالی بود که تک‌تک بازیکنان ما می‌خواستند انگلیسی‌ها را بدرند...هشت سال جنگ ما با کشورِ نوساخته‌ای به نام عراق چیزی نیست که فراموش شود و با عکس‌های یادگاری و ساختن پوسترهای احمقانه‌ی برآمده از این فکر نمی‌شود حافظه‌ی تاریخی مذکور را عوض کرد. بی‌شک اگر به جای تیم ایران یک تیم دسته دومی لیگ ایران بازی می‌کرد با عراق، جان‌دارتر و خشم‌گین‌تر بود و احتمالن برنده. من کاری به بازی ندارم و نتیجه‌ی مضحک‌اش، بحث من به همان روحی بازمی‌گردد که مدام تلاش می‌شود انکار شود. همان امری که از نسلی به نسل دیگر منتقل می‌شود و فوتبال را عرصه‌ی نبردهایی می‌کند که انگار هیچ‌وقت تمام نشده‌اند. نبردهایی که گاه دهه‌ها از تمام‌شدن‌شان در خاکریزها می‌گذرد اما ادامه‌اش شاید همیشه تکرار شود در مستطیل سبز. ایران امشب روح خود را مقابلِ کشور کوچکِ هم‌سایه فراموش کرد. حتا نجنگید. بلکه برای صلح آمده بود و چنین شد که هم بازی را باخت، هم با خشم به گذشته نگاه نکرد.

۳۴ ۴  
آی اسپورت
2019-11-15 00:22:00
همچنین بخوانید:
نظر دهید

۴ نظر
Asqar
جمعه ۲۴ آبان ۱۳۹۸، ۰۱:۱۰
یه مشت بی غیرت ریختند تو تیم ملی، خاک برسر مهدی تاج عوضی
۸
مسعود
جمعه ۲۴ آبان ۱۳۹۸، ۰۱:۴۷
اولاً : شما که برای یک سایت اینترنتی مقاله می نویسید، یاد بگیرید که ابتدایی ترین موارد نگارشی رو رعایت کنید و غلط املایی (مثل «حتا» که درستش میشه «حتی» یا «قبلن» که درستش میشه «قبلاً») و پاراگراف بلند نداشته باشید. سعی کنید یه مقدار سواد خودتون رو بالا ببرید.
دوماً: اگر افرادی بی سواد و فاقد خرد، شعور و فرهنگ واقعی که متأسفانه قلم هم به دستان داده اند، در مقاله و مطلب نویسی
و گفتار و کردارتون، آتش اختلافات رو بیشتر نمی کردید (مثل همین کوچک خواندن کشور عراق، به خاطر ناراحتی های باخت)، مشکلات بین ملت ها و عرب و عجم به مرور زمان کم و کم تر می شد.
شماها اصحاب جراید، مطبوطات و سایت ها هستید که نمی گذارید این اختلافات و عصبانیت ها کمتر شود و بلکه بلعکس همیشه در مسائل نژادی و قومی، بازنده در بازی مسخره نژادپرستی بودید.
۸
امیر
جمعه ۲۴ آبان ۱۳۹۸، ۱۲:۲۰
این بازی قشنگ معلوم بود سیاسی هست
ایران اومده بود هرطور شده نبره و فقط یک مساوی بگیره تا خشم و نفرت ملت عراق نسبت به ایران بیشتر نشه
اگر ایران میبرد تظاهرات خشونت بار بیشتر میشه و ایران بیشتر مورد خطاب تظاهر کنندگان قرار میگرفت.
در آخر هم محاسبات اینها بهم خورد و در آخر بازی گل خوردن تا هم بازنده ورزش بشن و هم سیاست!
۱
سعید
جمعه ۲۴ آبان ۱۳۹۸، ۱۹:۴۲
به مراسم سرود دو کشور نگاه کنید، ببینید عراقی ها چگونه و از ته دل سرود خود را فریاد می زنند و قصد دارند عقده خود را در بازی خالی کنند و برعکس بچه های مار رو ببینید که سرود کشورشان را چگونه زمزمه می کنند زمزمه آقای ساکت از همه دیدینی تره، ای وای بر مااااااااا
به اشتراک بگذارید
لینک مطلب
x
بیشتر